Με λένε Νίκος. Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό στη ζωή γιατί κατάφερα να γίνω πατέρας και σύζυγος. Παντρεύτηκα τη Μαρίνα, που την ερωτεύτηκα από τα μαθητικά μας χρόνια. Με περίμενε πιστά όσο ήμουν φαντάρος, και μόλις γύρισα, παντρευτήκαμε.
Πρώτα γεννήθηκε ο μεγάλος μας γιος, ο Γιάννης. Τρία χρόνια αργότερα ήρθε στον κόσμο και ο δεύτερος γιος μας, ο Πέτρος. Όμως εγώ πάντα ήθελα να αποκτήσουμε και μια κόρη. Ακόμα κι όταν η Μαρίνα ήταν έγκυος στο πρώτο μας παιδί, έλεγα παντού πως ανυπομονώ για μια κόρη. Όλοι απορούσαν, γιατί συνήθως οι άντρες ονειρεύονται να κάνουν γιους, αλλά εγώ λαχταρούσα μια κορούλα. Όμως μας έτυχε γιος την πρώτη φορά. Και μετά από τρία χρόνια, ένας ακόμα γιος.
Η ζωή κύλαγε όμορφα με τη Μαρίνα και τα αγόρια μας που μεγάλωναν. Ώσπου κάποια μέρα η Μαρίνα μου φέρνει την αναπάντεχη είδηση: είναι ξανά έγκυος. Έμεινα έκπληκτος. Δεν είχαμε στα σχέδιά μας τρίτο παιδί, όμως η χαρά μου δεν κρυβόταν μπροστά στη νέα εγκυμοσύνη της γυναίκας μου.
Τώρα θα μου κάνεις σίγουρα κόρη! της λέω και γελάω, κι εκείνη συμφωνεί χαμογελώντας. «Αυτή τη φορά θα είναι σίγουρα κορίτσι!»
Κι οι δυο μαμάδες μας, η δική μου κι η πεθερά μου, μόνο που δεν το ορκίζονταν βλέποντας την κοιλιά της Μαρίνας πως το παιδί θα ήταν κορίτσι. Ακόμα κι ο υπέρηχος έδειχνε το ίδιο. Η ανυπομονησία μεγάλη. Τα αγόρια μας είχαν ήδη διαλέξει όνομα για τη μικρή τους αδερφή.
Όταν έφτασε η ώρα, πήγα τη Μαρίνα στο μαιευτήριο. Εκείνο το βράδυ δεν έκλεισα μάτι από το άγχος. Μόλις ξημέρωσε, τηλεφωνώ στο νοσοκομείο και μου λένε πως γεννήθηκε ο γιος μου, 3 κιλά 200 γραμμάρια και 54 εκατοστά.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Νόμιζα πως έχει γίνει κάποιο λάθος. Όλοι περίμεναν κορίτσι. Δυστυχώς δεν υπήρχε λάθος είχαμε και τρίτο γιο. Τέτοιο πράγμα δε το φανταζόμουν ούτε εγώ ούτε κανείς. Ακόμα απορούσα πώς ο γιατρός στον υπέρηχο είχε μπερδευτεί έτσι. Όταν μίλησα με τη γυναίκα μου, τη ρώτησα, δήθεν αστεία:
Μήπως είχες τίποτα με τον γείτονα;
Τι λες τώρα, σοβαρά μιλάς; Τι ανόητες ερωτήσεις είναι αυτές; Περίμενες κορίτσι κι επειδή βγήκε πάλι αγόρι, είσαι έτοιμος να πιστέψεις οτιδήποτε; Είναι δυνατόν; Και μου έκλεισε το τηλέφωνο στεναχωρημένη.
Όταν πήγαμε σπίτι όλοι μαζί, η Μαρίνα ξετύλιξε το μωρό απ την κουβέρτα. Το είδα, τόσο μικροσκοπικό και τρυφερό, και μαγεύτηκα αμέσως· έλιωσα απ την αγάπη.
Πέρασαν τέσσεραμισι χρόνια. Ο μικρός, που τον βαφτίσαμε Δημήτρη – ή Διονύση όπως τον φωνάζουμε – έμαθε φέτος να κάνει πατίνι, κι εγώ του το δίδαξα. Δεν είχε τίποτα απ τα δικά μου χαρακτηριστικά. Μόνο λίγο έμοιαζε στη μητέρα του. Αντίθετα, τα μεγάλα αγόρια ήταν ίδια εγώ.
Μια μέρα άκουσα τις γειτόνισσες στη γειτονιά να σχολιάζουν ότι ο μικρός Διονύσης δεν μου μοιάζει καθόλου.
Είδες πως μοιάζει τον Στέφανο από την απέναντι πολυκατοικία;
Με ενόχλησε αυτό. Πήγα στη Μαρίνα και της ζήτησα να μου πει αλήθεια για τον πατέρα του μικρού.
Ξανά τα ίδια! Πώς μπορείς να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα; Δεν ντρέπεσαι; Έπαθα και έμαθα, όλο υποψίες είσαι! Μια φορά σε πήγε ο Στέφανος σπίτι από τη δουλειά …
Ήμουν ήδη έγκυος τότε! Ήμουν χάλια και είχα δυο σακούλες ψώνια, γι αυτό με βοήθησε. Αυτό σε πείραξε;
Καβγαδίσαμε πολύ. Επέμεινα σε τεστ DNA, αλλά η γυναίκα μου αρνήθηκε. Μετά από δυο βδομάδες, ξαφνικά, λέει εντάξει, αλλά να ξέρεις πως μετά το τεστ θα φύγω από το σπίτι. Πίστευα πως μιλούσε πάνω στα νεύρα της. Τελικά, συμφωνήσαμε να κάνουμε το τεστ.
Μια μέρα βγάζοντας τα σκουπίδια είδα τον Στέφανο. Παρότι 35 χρονών, εργένης ακόμα. Τον κοίταξα καλά για να βρω αν του μοιάζει ο μικρός. Καμία σχέση δεν βρήκα.
Γύρισα σπίτι κάπως πιο ήρεμος. Μόλις μπήκα, ο Διονύσης έτρεξε στην αγκαλιά μου, με φίλησε κι άρχισε να μου λέει ιστορίες. Τότε με έπιασε μια απίστευτη γαλήνη. Τι χαζός που είμαι, σκέφτηκα. Δεν χρειάζεται κανένα τεστ, το παιδί είναι δικό μου, το νιώθω ως το κόκαλο. Τον πήρα στην αγκαλιά μου και πήγα στη Μαρίνα.
Τελικά δεν θέλω να κάνουμε το τεστ! Πώς; Εγώ είχα πειστεί να το κάνω μπας και ηρεμήσεις κι εσύ δεν θες; Να αποδείξω δηλαδή πως το παιδί είναι δικό σου!
Πέρασα ολόκληρη βδομάδα ζητώντας της συγγνώμη που την αδίκησα έτσι. Στο τέλος, με συγχώρησε. Τα παιδιά μεγάλωσαν. Ο μεγάλος μας γιος παντρεύτηκε και περιμένει κι εκείνος παιδί. Περιμένουμε όλοι με αγωνία τη μικρή μας εγγονή. Σκέφτομαι ότι τώρα θα έχω μια κορούλα να κακομαθαίνω.
Ξέρω καλά πως θα την αγαπώ πάρα πολύ, όπως και τους τρεις υπέροχους γιους μου.
