Tρία χρόνια μετά, το μετανιώνει πικρά…
Η Μελίνα φωνάζει στη νύφη της: «Πάρε το παιδί σου και βγες έξω. Αυτό δεν είναι δικό μας παιδί. Ο Άκης είχε τόση εμπιστοσύνη σε σένα!» Το μόνο που έκανε η Ιφιγένεια ήταν να κρατά στην αγκαλιά της το παιδί και να κλαίει. Και η Μελίνα… Σε όλη την εγκυμοσύνη της νύφης της, συνέχιζε να υποστηρίζει πως το παιδί δεν ήταν του γιου της.
Ο Άκης μεγάλωσε ως «μαμάκιας». Πάντα υπήρχε υπό τον έλεγχο της μητέρας του. Ούτε ο γάμος του κατάφερε να αλλάξει τα πράγματα. Η Ιφιγένεια δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, μόνο κοίταζε τον άντρα της με μάτια γεμάτα δάκρυα.
Άκη, γιατί αφήνεις τη μητέρα σου να πέφτει πάνω μου για το παραμικρό; Τι της έχω κάνει;
Κάνε υπομονή, αγάπη μου Είναι η μαμά, τι άλλο να κάνω;
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν τα λόγια της πεθεράς της, που της είπε πως το παιδί που γέννησε δεν είναι του γιου της. Δεν άντεξε άλλο. Η Ιφιγένεια μάζεψε όλα της τα πράγματα, τα μικροπράγματα του παιδιού, κι έφυγε για το πατρικό της.
Αυτό που της κόστισε πιο πολύ όμως, ήταν πως ο Άκης δεν έκανε τίποτα για να την κρατήσει. Η πεθερά της πανηγύριζε. Επιτέλους θα επέστρεφε στην παλιά της ζωή: θυμόταν εκείνα τα βράδια που ο Άκης γύριζε σπίτι από τη δουλειά, κάθονταν μαζί στο τραπέζι, έτρωγαν, έπιναν τσάι και έκαναν όμορφες κουβέντες.
Μια μέρα, όμως, συνέβη κάτι που δεν περίμενε. Ο Άκης επέστρεφε αργά το βράδυ από τη δουλειά όταν τον πλησίασε κάποιος άγνωστος, τον χτύπησε και τον λήστεψε. Δυστυχώς, ο Άκης δεν ξύπνησε ποτέ ξανά Έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κενό.
Η Μελίνα παραλίγο να χάσει τα λογικά της. Κάθε βράδυ έμπαινε στο δωμάτιο του γιου της, χάιδευε τα πράγματά του και έκλαιγε
Η Ιφιγένεια, αντίθετα, τα καταφέρνει καλά. Είναι ευτυχισμένη, τρέχει καθημερινά να πάρει το παιδί από τον παιδικό σταθμό, προάγεται στη δουλειά, ο Νίκος, ο σύντροφός της, της ετοιμάζει φαγητό, και το παιδί της χαρίζει χαρές με τα πρώτα μικρά του κατορθώματα. Μια μέρα, η Ιφιγένεια συναντά τυχαία τη Μελίνα, που έχει αλλάξει τόσο πολύ ώστε δεν την αναγνωρίζει εύκολα: μοιάζει σαν χαμένη ψυχή, σαν σκιά του εαυτού της.
Α, είναι ο Άκης… Ναι, ο Άκης μου, ψιθυρίζει μέσα στα δάκρυα. «Συγχώρεσέ με… Κατέστρεψα τη δική σου οικογένεια, αλλά και τη δική μου. Είμαι η χειρότερη στον κόσμο…»
Η Ιφιγένεια τη λυπάται. Πού και πού, αφήνει τη γιαγιά να δει τον εγγονό της.
