Τον τελευταίο καιρό, η μητέρα μου άρχισε να ζει μόνη της. Χώρισε με τον πατέρα μου και ο αδερφός μου έμεινε μαζί της για λίγο, αλλά στη συνέχεια μετακόμισε με μια κοπέλα. Έτσι, άρχισε να μου γκρινιάζει ότι της είναι δύσκολο μόνη της σε ένα τεράστιο σπίτι τρομάζει, νιώθει μοναξιά, της λείπει κάποιος να μιλάει. Τη λυπήθηκα, οπότε της πρότεινα να μείνει με την αδερφή της· κι εκείνη ζει μόνη της. Αμ δε! Η μαμά μου κόντεψε να πνιγεί απ το καφέ της με αυτή την ιδέα. «Σε τέτοια ηλικία, παιδί μου, οι χαρακτήρες δεν ταιριάζουν εύκολα», είπε και έκλεισε το θέμα.
Όταν έφυγε ο αδερφός μου, η μαμά έγινε τακτικός επισκέπτης στο σπίτι μας. Μια σταγόνα εδώ, ένας καφές εκεί, Σαββατοκύριακα, καθημερινές Καλοδεχούμενη ήταν πάντα και εμείς πάμε και τη βλέπουμε όποτε μπορούμε. Άμα πάμε στο εξοχικό των συμπεθέρων, την παίρνουμε κι αυτή μαζί μας. Κάνουμε ό,τι περνάει απ το χέρι μας για να μη νιώθει μόνη.
Όλα τέλεια ήταν, μέχρι που κάναμε γιο με τον άντρα μου. Εκεί, η μαμά βρήκε αφορμή να μας ζητήσει να μείνει λίγο παραπάνω στο σπίτι μας, «για να βοηθήσει με το εγγονάκι», αφού γύρισα απ το μαιευτήριο. Μας παρουσίασε τόσο πειστικά τα πλεονεκτήματα, που τι να κάνουμε, δεχτήκαμε. Και να πω την αλήθεια, βοήθησε με το μωρό, με το σπίτι… Όμως, ούτε που φανταζόμασταν πως το «λίγο» θα εξελιχθεί σε… μόνιμο! Έχουν περάσει δυο μήνες, και δεν φαίνεται να σκέφτεται αναχώρηση. Το μόνο που λέει είναι ότι, αντί να μένει αδειανό το διαμέρισμά της, καλύτερα να το νοικιάσει να βγάζει και τίποτα ευρώ…
Εντάξει, και εγώ και ο άντρας μου είμαστε ευγνώμονες. Μας έχει βοηθήσει πολύ, αλήθεια. Αλλά να λέμε την αλήθεια αρχίσαμε να κουραζόμαστε από την 24/7 παρουσία της. Θέλουμε πια μια ώρα ησυχία! Είναι συνταξιούχα, δεν βγαίνει και πολύ, όλη μέρα σπίτι και σουλατσάρει ανάμεσα μας, σαν πειρατής με το διαστημόπλοιό του. Ανακατεύει διαρκώς τα ντουλάπια στην κουζίνα. Ο χώρος μας έχει μαζέψει ξαφνικά έναν άνθρωπο παραπάνω. Και, φυσικά, ξεχάσαμε πότε περπατήσαμε άνετα μέσα στο σπίτι με το σώβρακο. Πίεση απίστευτη. Η μαμά έχει αρχίσει να μάς λέει πώς να ζούμε και πού να ξοδεύουμε τα ευρώ μας. Θυμώνει και με τον άντρα μου: «Δεν με βοηθάς το παιδί!»
Προσπάθησα να της μιλήσω ανοιχτά. Της είπα, με όσο πιο απαλό τρόπο μπορούσα, ότι τα νέα ζευγάρια χρειάζονται δικό τους χώρο. Αυτή, βράχος: το φυσιολογικό είναι να ζει η μάνα με τα παιδιά της. Και, πραγματικά τώρα, «ποιος σηκώνει μωρό μόνος του; Θέλει ολόκληρο χωριό!». Δεν ξέρω πώς να της εξηγήσω πως έχει περάσει το όριο και αρχίζει να μας πιέζει. Τη λυπάμαι, είναι μόνη της στα γεροντάματα, αλλά τι να κάνω; Δεν φταίω εγώ που πήρε διαζύγιο. Άντε, μπορεί να γνωρίσει κι αυτή κανέναν κύριο Δημήτρη, να βρει τη χαρά της!
