La împlinirea celor treizeci de ani, am reușit să-mi cumpăr un apartament cu două camere în Atena. Acum locuiesc singură aici și până în prezent nu am găsit încă partenerul potrivit. Știți care cred că e motivul pentru care am dificultăți în viața personală? Pentru că am apartamentul meu propriu. În zilele noastre, este greu pentru o femeie în Grecia să fie independentă dar și feminină la același timp. Dacă ar fi să împart toți potențialii parteneri pe care i-am întâlnit, ar fi două categorii:
1. Έχεις δικό σου σπίτι; Τέλεια, πάμε να μείνουμε μαζί, δεν έχω άλλες σκοτούρες. Αυτός ο άντρας δε θέλει να παιδεύεται, είναι έτοιμος να ζήσει στα έτοιμα. Το γεγονός πως έχω ήδη σπίτι, το βλέπει ως ένα πολύ μεγάλο θετικό. Ανυπομονεί να φτιάξει οικογένεια, να κάνουμε παιδιά, αρκεί να μην αλλάξει τίποτα ιδιαίτερο στη δική του ζωή. Δεν τον ενδιαφέρει να κάνει καριέρα ή να προσπαθήσει να κερδίσει παραπάνω χρήματα. Θέμα μετακίνησης λυμένο, δε χρειάζεται αυτοκίνητο, του αρκεί και το δικό μου, οπότε δεν βλέπει νόημα να κυνηγήσει κάτι παραπάνω.
Όταν μιλάω με τέτοιους άντρες, νιώθω πως ταιριάζουν να είναι οι γιοι μου, όχι σύντροφοι. Πρέπει να τους ταΐζω, να τους κανακεύω, να τους φροντίζω και στο τέλος να δω και πώς να μην φύγουν. Δεν μου χρειάζεται τέτοια «ευτυχία». Προτιμώ να έχω μια γάτα, και χρόνο για τα χόμπι μου.
2. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία: Έχεις δικό σου σπίτι; Ε, καλύτερα να μένω με τους γονείς μου, ή ας πάμε στο εξοχικό. Ακόμα καλύτερα, να το πουλήσουμε και να αγοράσουμε κάτι μαζί. Αυτή η τελευταία πρόταση με τρελαίνει. Ξόδεψα χρόνια δουλειάς για να αποκτήσω το σπίτι μου και τώρα να το δώσω έτσι εύκολα; Και άντε να πληρώνουμε μαζί το δάνειο. Μα, ακόμα κι αν το υπογράψει ο υποψήφιος σύζυγος, στην πράξη μόνο εγώ θα πληρώνω έτσι κι αλλιώς έχω καλό μισθό, αυτός θα «βοηθάει όπως μπορεί». Και αν μείνω έγκυος και βγω σε άδεια μητρότητας; Μάλλον η λογική είναι πρώτα να ξεχρεώσουμε το σπίτι, μετά να του δώσω την άδεια να αποκτήσουμε παιδί, κι ας περάσω τα σαράντα… Και φυσικά, ό,τι κι αν γίνει, να μη τον ενοχλήσω ποτέ με τα προβλήματά μου ν’ αφήσουμε τον σύζυγο ήσυχο να ζει ανέμελα στη δική του ζωή.
Όλο και πιο συχνά σκέφτομαι πως ίσως είναι πιο εύκολο να υιοθετήσω ένα παιδάκι τριών χρονών από το ορφανοτροφείο, παρά να βρω έναν άντρα που να μη φοβάται τη δημιουργία οικογένειας. Μάλλον ακόμη κι αν παντρευτώ, πάλι μόνη μου θα τα βγάζω πέρα, όλα τα προβλήματα θα πρέπει να τα λύνω μόνη μου και τελικά, ίσως να είμαι υποχρεωμένη να αγαπήσω μόνο εγώ τον εαυτό μου. Και τότε, γιατί ακριβώς να χρειάζομαι έναν άντρα στο σπίτι μου;
Τώρα, λοιπόν, είμαι κυρά του σπιτιού μου και της ζωής μου. Το διαμέρισμά μου έχει ωραίες ανακαινίσεις και χώρο όσο χρειάζομαι για εμένα και τα χόμπι μου. Καμιά φορά ζηλεύω τις οικογένειες, ονειρεύομαι να έχω έναν δικό μου άνθρωπο πλάι μου, αλλά η πραγματικότητα με προσγειώνει απότομα. Να μοιραστώ ένα παράδειγμα που μου συνέβη πρόσφατα:
Γνώρισα κάποιον, τον Νίκο, μου άρεσε πολύ κι ένιωσα πως και εκείνος ανταποκρίθηκε. Μια βραδιά, βλέπαμε ταινία στο σπίτι μου και μου ήρθε όρεξη για πίτσα. Σκέφτηκα να δω αν θα αναλάβει έστω αυτό το κομμάτι του ραντεβού. Το έκανε βγήκε να παραλάβει τον ντελιβερά και πλήρωσε την πίτσα, αλλά… με τα λεφτά που του είχα δώσει εγώ για να τη φέρει! Από τότε, η επικοινωνία χάθηκε. Ούτε συμπάθεια, ούτε τίποτα.
Ίσως φταίω κι εγώ. Οι φίλες μου λένε ότι δεν έπρεπε να προσφερθώ καν να πληρώσω την πίτσα και να τσεκάρω τι θα κάνει. Ήθελα να δοκιμάσω αν θα αρνηθεί ή όχι. Για μένα δεν ήταν σπουδαίο ποσό. Αλλά, τελικά, ποτέ δεν ήταν θέμα χρημάτων…
