Για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια, μια άστεγη γυναίκα τριγυρνούσε στους δρόμους της Αθήνας κουβαλώντας μαζί της τρεις βαριές βαλίτσες. Την έβλεπαν όλοι, τη σχολίαζαν «Τρελή θα ναι η γιαγιά», έλεγαν στα καφενεία της πλατείας Ομονοίας. Κανείς δεν ήξερε την αλήθεια, κανείς δεν φανταζόταν την αγωνία που έκρυβε ο σκεβρωμένος της ώμος.
Η γυναίκα λεγόταν Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, και μόλις είχε σβήσει τα ογδόντα κεράκια της ζωής της. Κάποτε δούλευε ως χειρίστρια ραπτομηχανής σε ένα εργοστάσιο ενδυμάτων στου Ρέντη. Όταν το εργοστάσιο έκλεισε κι εκείνη βγήκε αναγκαστικά στη σύνταξη, δεν το έβαλε κάτω. Έβγαλε τα βιβλία, σπούδασε νομικά βοηθώντας τον εαυτό της να βρει δουλειά. Σκέφτηκε πως στην πρωτεύουσα, στην καρδιά της χώρας, ίσως τα καταφέρει.
Όμως η Αθήνα δεν χάριζε χώρο στους πιο ηλικιωμένους βρήκε κάτι μεροκάματα, αλλά γρήγορα βρέθηκε να μην μπορεί να πληρώσει το νοίκι. Έμεινε στους δρόμους ή σε νυχτερινά καταφύγια αστέγων, κοιμόταν στριμωγμένη σε έναν υπνόσακο κάτω από τα φώτα της Πειραιώς. Το χιλιοταλαιπωρημένο της ΑΜΚΑ εμφανιζόταν κάθε μήνα στο ταμείο, αλλά τα χρήματα της σύνταξής της ήταν άλλοτε 280, άλλοτε 900 ευρώ, χωρίς καμία λογική.
Η Αλεξάνδρα προσπαθούσε διαρκώς να καταλάβει τι γίνεται, πήγαινε από γραφείο σε γραφείο στα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά κανείς δεν της έδινε σημασία «αστεγη γυναίκα, τι μας νοιάζει;». Γνώριζε όμως πως, αν εξαργύρωνε τις συνταξιοδοτικές της επιταγές και τα ξόδευε, δε θα είχε ποτέ αποδεικτικά στοιχεία. Έτσι, δεν άγγιζε τα χρήματα. Ξανά και ξανά, έστελνε πίσω τις επιταγές στον ΕΦΚΑ και ζητούσε εξηγήσεις κανένα αυτί δεν ίδρωνε.
Είχε τέσσερα μεγάλα παιδιά, αλλά ποτέ δεν τους αποκάλυψε την αλήθεια για τη ζωή της στους δρόμους. Η κόρη της, η Κατερίνα, ζούσε στη Θεσσαλονίκη και για χρόνια την έψαχνε απεγνωσμένα στην Αθήνα, αλλά η μάνα της τής έλεγε στο τηλέφωνο πως είναι καλά. Όταν η Κατερίνα κατάλαβε τι συμβαίνει, κάλεσε τη μαμά της να επιστρέψει. Η Αλεξάνδρα στάθηκε αμετακίνητη «δεν φεύγω, αν δεν δικαιωθώ».
Μάζευε με σχολαστικότητα κάθε χαρτί, κάθε απάντηση των υπηρεσιών, το αρχείο μεγάλωσε τόσο που γέμισε τρεις βαλίτσες. Τις κουβαλούσε πάντοτε μαζί της, οι περαστικοί γκρίνιαζαν: «τί τα θες, γιαγιά, αυτά τα σαβούρα;». Εκείνη μόνο χαμογελούσε πικρά.
Έτσι περνούσε τα χρόνια, μέχρι που ένα βράδυ, σ ένα κατάλυμα αστέγων στο Μεταξουργείο, εξομολογήθηκε την ιστορία της στη νεαρή κοινωνική λειτουργό, τη Δήμητρα. Η Δήμητρα, βλέποντας με δέος τη νοικοκυροσύνη των αρχείων στις βαλίτσες, κατάλαβε «αν είναι δυνατόν, όλα χρονολογημένα, όλα σε τάξη!». Πράγματι, το κράτος την χρωστούσε μεγάλο χρηματικό ποσό.
Η Δήμητρα βοήθησε να βρεθεί δικηγόρος, κι αυτός, συγκινημένος από το πείσμα και τη λογική της γριάς, ανέλαβε την υπόθεση. Ξαφνικά, ο ΕΦΚΑ ξύπνησε! Στις 23 Αυγούστου, μια μεταφορά 92.000 ευρώ εμφανίστηκε στον λογαριασμό της Αλεξάνδρας. Ο δικηγόρος πιστεύει ακόμα ότι δεν είναι το πλήρες ποσό που της οφείλουν.
Η Αλεξάνδρα είναι ακόμη σαστισμένη μετά από δεκαέξι χρόνια, νίκησε. Νοίκιασε ένα μικρό διαμέρισμα στο Παγκράτι και άφησε οριστικά το καταφύγιο. Για χρόνια ολόκληρα, όλοι την έλεγαν «τρελή», κανένας δικηγόρος δεν της έδινε σημασία, ούτε η ίδια της η κόρη πίστευε πως θα δικαιωθεί. Αν δεν είχε βρεθεί τυχαία μπροστά της η Δήμητρα, ίσως να κοιμόταν ακόμα στους δρόμους, με τις τρεις βαλίτσες της και την ελπίδα αγκαλιά.
