Πριν ένα χρόνο έμεινα μόνη μου. Μετά την κηδεία του άντρα μου, σιγά σιγά προσπάθησα να σταθώ στα πόδια μου και να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Δυστυχώς, εκτός από τη μοναξιά, βρέθηκα να αντιμετωπίζω κι άλλο ένα τεράστιο πρόβλημα: τα χρήματα άρχισαν να μην φτάνουν με τίποτα. Ζω όσο πιο λιτά μπορώ, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου ούτε μια μικρή πολυτέλεια, αλλά πάντα προκύπτουν απρόβλεπτα έξοδα, κυρίως για φάρμακα και γιατρούς.
Με τον άντρα μου μεγαλώσαμε δύο παιδιά. Πάντα προσπαθούσαμε να τους βοηθάμε, κυριολεκτικά δίναμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε. Τα περισσότερα λεφτά που βάζαμε στην άκρη για το σπίτι τελικά κατέληγαν στα νοικοκυριά των παιδιών μας επειδή είχαν ανάγκη. Δεν ξέρω αν έτσι τα έφερε η μοίρα μου, αλλά σε κάθε περίπτωση, το διαμέρισμά μου αναγκαστικά θα το κληρονομήσουν ο γιος και η κόρη μου, αν και για να πω την αλήθεια δεν σκοπεύω να αλλάξω τη διαθήκη μου. Καταλαβαίνουν πολύ καλά και οι δύο τους τι αξία έχει σήμερα ένα ακίνητο και τι σημαίνει να κληρονομήσουν ένα σπίτι στην Αθήνα.
Δυο-τρεις φορές προσπάθησα να τους υπονοήσω ότι δυσκολεύομαι οικονομικά. Αν αναλάμβαναν απλώς τα έξοδα των κοινόχρηστων και των λογαριασμών, δεν θα αγχωνόμουν κάθε μήνα για το αν θα βγει η σύνταξη ως το τέλος. Η κόρη μου έκανε πως δεν καταλαβαίνει τι εννοώ, κι η νύφη μου (αυτή διαχειρίζεται όλα τα χρήματα της οικογένειάς τους) άφησε τις κουβέντες μου να αιωρούνται χωρίς ουσία.
Γνωρίζω πάνω κάτω πόσα βγάζουν κι οι δύο, και χαίρομαι που τα καταφέρνουν. Μπορούν να έχουν αυτοκίνητα, να ταξιδεύουν στις διακοπές, τα εγγόνια μου πάντα έχουν χαρτζιλίκι, και όταν βλέπω πόσο άνετα ξοδεύουν ποσά που πλησιάζουν τη δική μου σύνταξη, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται αν τελικά κάναμε κάτι λάθος στην ανατροφή τους. Πώς γίνεται να αδιαφορούν τόσο, να μην βλέπουν ότι είμαι κυριολεκτικά φτωχή, να μην προσπαθούν να βοηθήσουν. Εμείς με τον άντρα μου ήμασταν πάντα παράδειγμα σε αυτά: πηγαίναμε στους γονείς μας με γεμάτες σακούλες, τους αγοράζαμε τα φάρμακα, πληρώναμε γιατρούς.
Μια φίλη μου πρότεινε να πάω να μείνω στον γιο ή στην κόρη μου χωρίς καν να τους ρωτήσω και να νοικιάσω το διαμέρισμά μου. Δεν θα ήθελα να το λύσω έτσι, αλλά φαίνεται ότι θα εξαναγκαστώ, αν ακόμη μια συζήτηση με τα παιδιά μου δεν φέρει κάποια αλλαγή. Δεν μπορώ να ζήσω με τη σύνταξή μου, κι οι οικονομίες μου έχουν ήδη τελειώσει, όλες δόθηκαν στα παιδιά.
