Βγήκα από το γυμναστήριο κι είδα ότι έχω επτά χαμένες κλήσεις από τη μαμά μου στο κινητό, λέει η Ασημίνα. Μετά διάβασα και το μήνυμα: «Πάρε με τηλέφωνο πίσω!» Κι ας ήταν σχεδόν έντεκα το βράδυ, αποφάσισα να πάρω τη μαμά. Είναι γνωστό πως είναι λίγο υπερβολική, μπορεί να μείνει ξάγρυπνη και να κάνει ολόκληρο θέατρο για κάτι ασήμαντο. Μου ζήτησε να περάσω από το σπίτι, έκλαιγε, και μου είπε πως κάτι έγινε και ίσως ακυρωθεί ο γάμος.
Η Ασημίνα έχει μια αδερφή, την Δανάη, που μόλις έχει κλείσει τα είκοσι τρία. Η Δανάη είναι μια ανερχόμενη σχεδιάστρια μόδας. Πριν ένα χρόνο πήρε το πτυχίο της και αμέσως βρήκε δουλειά. Δούλευε part-time όσο σπούδαζε και τελικά την προσέλαβαν στην εταιρεία όπου έκανε πρακτική. Μέχρι εκείνη τη μέρα, η Δανάη ήταν παράδειγμα προς μίμηση τουλάχιστον σε όλα τα θέματα.
Για πάνω από ένα χρόνο, έβγαινε με τον Μάνο. Ο τύπος είναι τρία χρόνια μεγαλύτερος από εκείνη. Μένει μόνος του, δούλευε σκληρά κι έβαζε λεφτά στην άκρη για να αγοράσει σπίτι. Η πεθερά του τον συμπαθούσε, γιατί ήταν ευγενικός και διακριτικός.
Η Δανάη κι ο Μάνος είχαν κάνει αίτηση στο δημαρχείο. Ο γάμος ήταν σε δύο εβδομάδες.
Μια κυρία έγραψε μήνυμα στη Δανάη στο Facebook, λέει η Ασημίνα. «Δεν γνωριζόμαστε αλλά σε ξέρω, και νομίζω καλύτερα να μάθεις κάτι πριν παντρευτείς…» Η Δανάη κοίταξε το προφίλ της γυναίκα στα σαράντα, τί σπουδαίο θα είχε να της πει;
Η άγνωστη όμως της έκανε τη ζωή μαύρη, της έστελνε από διαφορετικά accounts και τελικά συμφώνησαν να συναντηθούν στο καφέ απέναντι από τη δουλειά της Δανάης.
Η μαμά έδωσε μια σφαλιάρα στη Δανάη και της είπε να μην πηγαίνει σε τέτοιες συναντήσεις ξανά! Η Δανάη καθόταν στο τραπεζάκι και περίμενε, μέχρι που μπαίνει μια έγκυος. Δεν πίστεψε ότι ήταν αυτή, αλλά όταν την πλησίασε, έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
«Είσαι η Δανάη;» ρώτησε το κορίτσι με χαμόγελο. «Με λένε Έλενα, βγαίνω με τον Μάνο πάνω από ένα χρόνο κι σε τέσσερις μήνες γεννάω το παιδί του.»
Φυσικά, η Δανάη δεν την πίστεψε. Πώς γίνεται; Αυτή και ο Μάνος είναι πάνω από χρόνο μαζί, παντρεύονται! Η Έλενα δεν επέμεινε, δεν τσακώθηκε, απλά έφυγε. Καθώς έφευγε, είπε «έχω το κινητό σου, αν θέλεις να μιλήσεις, μπορείς να καλέσεις εμένα ή τον Μάνο».
Κι εκεί άρχισε το γλέντι… Η Δανάη είχε αποφασίσει και το είπε στον Μάνο πως θα έχουν σχέσεις μόνο μετά τον γάμο. Σαν μαθητές, πια, αγκαλιές και φιλάκια, αλλά μέχρι εκεί. Η Δανάη δεν είχε εμπειρίες, αν και η μαμά της την ανέθρεψε μόνη της με βιβλία αρχαιοελληνικές αρχές, ούτε λίγο ούτε πολύ. Είναι δυνατόν σήμερα; Όπως φαίνεται, ναι! Κι εγώ έμεινα άφωνη. Τελειώνει σχολείο, πανεπιστήμιο, έχει φίλους, είναι κοινωνικό κορίτσι… κι όμως! Τέλος πάντων, ότι έγινε έγινε!
Ο Μάνος, λοιπόν, νέος και έμπειρος. Υπομονετικός στην αρχή, μέχρι που είπε να βρει… «λύση». Βρήκε την Έλενα, της είπε από την αρχή ότι δεν σκοπεύει να κάνει σχέση, μόνο ό,τι βολεύει. Η Έλενα συμφώνησε. Εκείνη είχε μόλις χωρίσει, είχε ένα παιδί, έπαιρνε καλή διατροφή, δούλευε και δεν ήθελε δεσμεύσεις. Καταλάβαινε τη διαφορά ηλικίας.
Ο Μάνος είπε: όταν γεννηθεί το παιδί, θα κάνει τεστ πατρότητας, κι αν είναι δικό του, θα βοηθήσει οικονομικά. Είπε στη Δανάη πως ήταν δικό της λάθος αυτός είναι υγιής, νέος άντρας, εκείνη με τα «βυζαντινά» της.
Κανείς δεν περίμενε ότι η Έλενα θα προχωρήσει έτσι. Κανείς δεν ξέρει πού θα γεννήσει ακόμα.
Ο Μάνος παρακαλά τη Δανάη να μη χωρίσουν, της λέει ότι την αγαπά, πως η Έλενα ήταν μόνο για «ανάγκες», κι αν η Δανάη ήταν λίγο πιο «μοντέρνα» δε θα υπήρχε όλο αυτό το δράμα.
Λέει πως, αν το παιδί είναι δικό του, θα βοηθήσει οικονομικά, αλλά δεν θα έχει σχέση μαζί του. Η Έλενα διάλεξε να κρατήσει το παιδί μόνή της, κι εκείνος της προσέφερε χρήματα για το νοσοκομείο κάνα δυο χιλιάρικα ευρώ να τελειώνουν. Αλλά αυτό είναι δικό της ζήτημα πλέον.
Εσείς τι λέτε; Φταίει ο Μάνος; Μήπως απλά ήθελε να αποδείξει ότι είναι άντρας, γιατί, πώς να το κάνουμε, δεν είναι εύκολο για νέο χωρίς… τρυφερότητα! Ή μήπως η Δανάη πρέπει να φύγει τρέχοντας, και το ότι δεν είχε «εμπειρίες» δεν αποτελεί δικαιολογία για κεράτωμα;Η Ασημίνα κοίταξε έξω απ το μπαλκόνι του σπιτιού τους, πάνω απ τα φώτα της πόλης, προσπαθώντας να συμμαζέψει τα συναισθήματα. Η Δανάη έσφιγγε το ποτήρι της και οι δυο τους μειδίασαν πικρά. Η μαμά, μαυρισμένη απ τη στενοχώρια, έκανε βόλτες στο σαλόνι, κρατώντας τα χαρτομάντηλα.
«Δεν ξέρω τι να κάνω», είπε η Δανάη. «Θέλω να προχωρήσω. Αλλά δεν μπορώ να συγχωρήσω.» Η Ασημίνα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ποτέ δεν ξέρεις τι θα φέρει η ζωή», απάντησε. «Και, μάλλον, ό,τι κι αν έγινε, τώρα ξέρεις κάτι παραπάνω για σένα. Ίσως ο Μάνος δεν είναι αυτός που φαντάζεσαι. Μπορεί να αξίζεις κάτι καλύτερο»
Η Δανάη την κοίταξε. «Μπορεί. Τώρα νιώθω δυνατή. Όχι λόγω του Μάνου ή της Έλενας, αλλά επειδή αποφασίζω εγώ. Δεν θα αφήσω κανέναν να μου καθορίσει το τι σημαίνει αγάπη.»
Η μαμά σταμάτησε, σήκωσε το κεφάλι. «Όλα περνάνε αυτό να θυμάστε. Κάθε τέλος είναι μια αρχή. Αρκεί να πιστεύετε στη δική σας αξία.»
Η Ασημίνα αγκάλιασε την αδερφή της. Η νύχτα ήταν ήσυχη, με μια υπόσχεση καινούργιας αυγής. Η Δανάη χαμογέλασε μέσα απ τα δάκρυα: «Έχω την οικογένειά μου. Αυτό φτάνει για να συνεχίσω. Αύριο, θα φτιάξω ένα νέο σχέδιο. Για μένα αυτή τη φορά. Κι ίσως, τελικά, να είναι το πιο όμορφο.»
Και η ιστορία της Δανάης, σαν ένα φορεμένο φόρεμα που βγάζει και αφήνει στην άκρη, έμεινε πίσω. Μια νέα αρχή γεννιόταν όχι με γάμο, αλλά με ένα κορίτσι που διδάχτηκε να αγαπά πρώτα τον εαυτό της.
