Τα πρώτα χρόνια του γάμου μας ήμασταν δύο άνθρωποι που ζούσαν μαζί αρμονικά, χωρίς μεγάλες διαφωνίες. Εγώ, ο Δημήτρης, είμαι 28 χρονών και θυμάμαι πως η Μαρία, η γυναίκα μου, συμφωνούσε με τις επιλογές μας. Δουλεύαμε και οι δύο σκληρά, κάναμε οικονομίες για να μαζέψουμε το ποσό που χρειαζόταν για το προκαταβολικό μιας στεγαστικής στην Αθήνα. Δεν είχαμε δυσκολίες όσον αφορά το φαγητό η Μαρία μαγείρευε ό,τι υπήρχε και εγώ έτρωγα χωρίς διαμαρτυρίες. Είχαμε πάρει μια σύγχρονη ηλεκτρική κατσαρόλα, οπότε τα πάντα γίνονταν γρήγορα: ρύζι, πιλάφι, σούπες. Ποτέ δεν υπήρξε γκρίνια. Μερικές φορές μόνο, ονειροπόλα, ανέφερα πως θα ήθελα κάτι ξεχωριστό
«Σαν τι δηλαδή;» με ρωτούσε η Μαρία. «Π.χ. τηγανίτες με κρέας, παστίτσιο, ή σπιτικές πίτες.» Είναι φανερό, έχω αδυναμία σε πολύπλοκα φαγητά που απαιτούν πολλά στάδια: ζύμη, βράσιμο, γέμιση, ψήσιμο μια ολόκληρη μέρα στην κουζίνα, αχ Και να πάρεις έτοιμες από το φούρνο; Καμία σχέση! Το φαγητό σπίτι πρέπει να είναι πραγματικά σπιτικό.
Πότε ξεκίνησαν αυτά τα θέλω; Σχεδόν δύο χρόνια αφότου η Μαρία πήρε άδεια μητρότητας. Η ίδια παραδέχεται πως μαγειρεύει συνέχεια, αλλά δεν το αγαπά. Εγώ δουλεύω όλη μέρα στο γραφείο, κερδίζω τα χρήματα για το σπίτι μας. Ξέρει πως όταν γυρίζω το βράδυ, περιμένω να βρω κάτι ζεστό, όχι μακαρόνια με λουκάνικο! Πάντα υπάρχει κάτι: πατάτες και κρέας, κοτόπουλο, σούπα, λαδερά, σαλάτα. Μα τελευταία, παραπονιέμαι πως όλα είναι ίδια. Είπα στη Μαρία πως θα μπορούσε να φτιάξει ζύμη, σπιτικά πιτάκια, ντολμαδάκια Εκείνη επιμένει πως με όλη μέρα ελεύθερη στην άδεια μητρότητας, το να φροντίζεις το παιδί δεν είναι και τόσο βαρύ, όμως οι άντρες ξεχνάνε ότι τα παιδιά χρειάζονται φροντίδα
Όμως, η κόρη μας, η Ελένη, είναι χρυσή και πολύ ήρεμη. Την βάζεις δίπλα σου στην κουζίνα, της δίνεις λίγη ζύμη και κάθεται ήσυχα. Τραγουδάμε μαζί, της λέω ποιήματα. Δεν με ενοχλεί το παιδί, λέει η Μαρία, απλά δεν έχει όρεξη να χάνει χρόνο με όλα αυτά, ειδικά όταν προσπαθεί να τρώει υγιεινά, αποφεύγει το κρέας και τη ζύμη. Να φτιάξει πιτάκια μόνο για εμένα; Δεν είναι πολύ
Η ζωή μας στην Αθήνα κυλάει καλά: γυρίζω κάθε μέρα σπίτι, δεν αργώ, πηγαίνω για έναν καφέ με τους συναδέλφους μία φορά τον χρόνο, βοηθάω με το παιδί μου και το κάνω με χαρά τη μπανίζω, παίζω μαζί της, βγαίνουμε βόλτα.
Μόνο ένα πρόβλημα έχουμε τελευταία: ζητάω συνέχεια παραδοσιακά φαγητά, του τύπου «όπως τα έφτιαχνε η γιαγιά». Την προηγούμενη εβδομάδα τσακωθήκαμε πολύ, δεν μιλάγαμε για μέρες.
Η Μαρία δεν καταλαβαίνει πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις ζύμη, να βράσεις κρέας, να τυλίξεις πίτες; Αυτή θεωρεί πως μαγειρεύει από ανάγκη, χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει ή να με ευχαριστήσει.
Αλήθεια, θέλω να δοκιμάζω καιρό με καιρό κάτι ιδιαίτερο. Ξέρει πως δεν θα φάει η ίδια, άρα μαγειρεύει άλλο φαγητό για εκείνη και την Ελένη.
Η Μαρία πιστεύει πως στη σημερινή Ελλάδα κανείς δεν φτιάχνει συχνά ντολμαδάκια, σπιτικά πιτάκια ή παστίτσιο το πολύ μία φορά το χρόνο, για Πρωτοχρονιά. Οι νέοι δεν ασχολούνται κιόλας με εορταστικά τραπέζια. Για καθημερινά, αν πραγματικά θες πίτα, μπορείς να παραγγείλεις, αν και δεν είναι φτηνό, ειδικά αν έχεις μια γυναίκα σε άδεια μητρότητας και ένα στεγαστικό. Η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται κάθε μέρα.
Της φέρνω το παράδειγμα της γιαγιάς μου που πάντα μύριζε φρέσκες πίτες και κουλούρια, δούλευε όλη μέρα, όμως έβρισκε χρόνο για όλα, με τρία παιδιά.
«Έτσι ήταν!» λέει νευριασμένη η Μαρία. «Οι γυναίκες του παλιού καιρού δεν είχαν τι να κάνουν τα βράδια. Δεν υπήρχε τηλεόραση ούτε ίντερνετ. Μαγείρευαν και έπλεναν για να περάσει η ώρα. Εγώ προτιμώ να περνώ χρόνο με το παιδί, να βγαίνουμε βόλτα παρά να κάθομαι στην κουζίνα τρεις ώρες.»
Πρόσφατα, η Μαρία μίλησε με τη μητέρα μου, η οποία με τόνισε σπιτικό φαγητό είναι ο δρόμος για την καρδιά ενός άντρα, και ότι δεν είναι δύσκολο να φτιάξει ό,τι θέλω. Φαίνεται πως είχα ήδη παραπονεθεί σε εκείνη.
«Εγώ δεν τρώω ντολμαδάκια, άρα δεν θέλω να τα φτιάχνω!» της είπε η Μαρία. Και φυσικά, η γιαγιά αμέσως σχολίασε πως «άντρες μαγειρεύουν κι αυτοί».
Εγώ, δηλαδή, να απαιτώ τόσα φαγητά κάθε μέρα; Είναι θράσος; Πρέπει να τρώω ό,τι υπάρχει και να μην γκρινιάζω, ή να σηκωθώ να μαγειρέψω μόνος μου όταν θέλω κάτι ιδιαίτερο;
Στο τέλος καταλαβαίνω: ο καθένας έχει τη δική του οπτική. Μπορεί να ζητάω πολλά, να περιμένω τη φροντίδα της Μαρία, όμως το πραγματικό νόημα βρίσκεται στη συντροφικότητα και τη κατανόηση. Δεν αξίζει να χάνεις τη ζεστασιά του σπιτιού για μερικές πειραγμένες πίτες. Έμαθα πως η ευτυχία είναι να μοιράζεσαι τον χρόνο και να δείχνεις σεβασμό στις ανάγκες του άλλου, χωρίς να ξεχνάς τον εαυτό σου.
