Μια μέρα, καθώς ο Παναγιώτης ξάπλωνε στο κρεβάτι του και έκανε έναν υπνάκο, πρόσεξε πως το αγαπημένο του λούτρινο πάνθηρα είχε εξαφανιστεί. Ξύπνησε αμέσως και άρχισε να ψάχνει κάθε γωνιά του σπιτιού. Παρόλο που έψαξε σχολαστικά παντού, δεν βρήκε τίποτα, κι έτσι με λύπη θεώρησε πως ο καλύτερός του φίλος είχε φύγει για τη Θεσσαλονίκη χωρίς εκείνον.
Ο Παναγιώτης ένιωθε μεγάλη θλίψη για εβδομάδες, μέχρι που η τύχη του χαμογέλασε. Βρήκε τον πάνθηρα κρυμμένο σε μια μακρινή γωνιά της ντουλάπας του! Η επανένωση του Παναγιώτη με το παιχνίδι ήταν συγκινητική, και αμέσως ξεκίνησαν ξανά τις αγαπημένες τους δραστηριότητες σαν να μην είχε μεσολαβήσει καθόλου χωρισμός.
Ο Παναγιώτης είχε ονομάσει το λούτρινο «Νικόλα», και πλέον τον παίρνει παντού μαζί του, όπου κι αν πάει.
Η Ειρήνη, μάλλον αναφέρεται στις εξαιρετικές ικανότητες της γιαγιάς της στη ραπτική όταν λέει «τον επισκεύασε για εκείνον».
Η γιαγιά του Παναγιώτη επιδιόρθωσε το λούτρινο τόσο σχολαστικά και με τόσο αγάπη, ώστε έμοιαζε σαν καινούργιο. Ο Παναγιώτης ένιωσε ανείπωτη χαρά και ευχαρίστησε τη γιαγιά του με δάκρυα στα μάτια.
Η στιγμή αυτή έδειξε πόσο ο Παναγιώτης αγαπάει και εκτιμά τη γιαγιά του, καθώς και τη σημασία της οικογένειας στη ζωή. Άλλωστε, στη σύγχρονη Ελλάδα, η οικογένεια είναι το λιμάνι που πάντα μας προστατεύει κι ενώνει τα κομμάτια μας, όσο και αν χαθούμε.
