Το μόνο πράγμα που πάντα φοβόμουν στη ζωή μου ήταν μια θυμωμένη πεθερά. Είχα παντρευτεί μια φορά στο παρελθόν. Εκείνη τη φορά στάθηκα, φαίνεται, τυχερή. Ο πρώτος μου σύζυγος, ο Νίκος, είχε μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο, χωρίς δικούς του ανθρώπους. Ποτέ δεν άκουσα κατηγόριες εις βάρος μου από οικογένεια. Όμως, ο γάμος μας δεν κράτησε. Πέντε χρόνια ήμασταν μαζί, κι ύστερα ζήτησα διαζύγιο.
Όταν παντρευτήκαμε, εγώ ακόμη σπούδαζα στη Νομική της Αθήνας. Ο Νίκος άρχισε να πίνει έπειτα από έναν χρόνο, έχασε τον έλεγχο και άρχισε να συσσωρεύει χρέη σε ευρώχρέη που, ως γυναίκα του, έπεσαν και στις δικές μου πλάτες. Αναγκάστηκα να αφήσω τις σπουδές για να δουλέψω και να ξεπληρώσω τα δάνειά του. Ο γάμος μου δεν μου έφερε χαρά, μόνο βάσανα. Όταν τελικά χώρισα, ανέπνευσα ανακουφισμένη. Είχα ανάγκη να γιατρευτώ.
Πέρασαν δύο χρόνια μοναξιάς. Βρήκα ξανά τον εαυτό μου, τα κομμάτια μου ενώθηκαν σιγά σιγά. Και τότε γνώρισα τον Αλέξη. Δεν είχε ξαναπαντρευτεί, ούτε είχε ζήσει σοβαρή σχέση πριν από μένα. Όλα έγιναν γρήγορα. Μου ζήτησε να παντρευτούμε κι εγώ δέχτηκα.
Θυμάμαι τη μέρα που πήγαμε να γνωρίσω τη μητέρα του στην Κηφισιά. Από την πόρτα ακόμα, την Κα Ελένη, τη μητέρα του Αλέξη, φάνηκε φανερά ενοχλημένημε καλησόρισε ψυχρά και χάθηκε στο άλλο δωμάτιο. Για λίγη ώρα αναρωτήθηκα αν έφταιγε κάτι πάνω μουτο φόρεμά μου ήταν κόσμιο· τίποτα υπερβολικό. Όταν καθίσαμε στο τραπέζι, με παρατήρησε έντονα και σιωπηλά, κάνοντας με να νιώθω άσχημα. Κι όταν είχα πια κοκκινίσει, ξέσπασε ξαφνικά:
Έτσι λοιπόν… Χωρίς πτυχίο; Ούτε καν μορφωμένη; Τι να το κάνεις το μυαλό, ε; είπε με μια ειρωνική έκφραση και λίγη περιφρόνηση. Μιλούσε τελείως αφ υψηλού. Πήρα μια ανάσα, ήπια λίγο τσάι και της απάντησα ήρεμα: Έχω μείνει με ημιτελή ανώτατη εκπαίδευση, ήταν οι περιστάσεις τέτοιες, αλλά σχεδιάζω να ολοκληρώσω τις σπουδές μου.
Η κυρία Ελένη γέλασε δυνατά. Σχέδια λες! Πότε θα γίνεις γυναίκα; Πότε θα κάνεις παιδιά, θα μαγειρεύεις, θα καθαρίζεις το σπίτι; Για βασίλισσα το βλέπεις μάλλον! πείραξε ξανά, πήρε μια γουλιά καφέ κι ακούμπησε απότομα το φλιτζάνι στο τραπέζι. Μήπως να σου πω, κοριτσάκι μου, πως ο γιος μου δεν χρειάζεται χαζογκόμενες σαν εσένα, ε;
Με κοίταξε πάνω κάτωμορφωμένη δεν ήμουνα, εμφάνιση και κορμί όμως είχα, το πε γεμάτη πίκρα. Εκείνη τη στιγμή πληγώθηκα βαθιά. Σηκώθηκα, πήγα στο μπάνιο και ξέσπασα σε κλάματα. Μια ξένη γυναίκα με έβριζε χωρίς αιτία κι ο άντρας μου σιωπούσε. Ευτυχώς φύγαμε γρήγορα από το σπίτι. Από τότε δεν ήθελα να την ξαναδώ. Όμως εκείνη ερχόταν σπίτι μας κι όλο και έβρισκε τρόπο να πετάξει λόγια και να με πληγώσει, όπως η Λάμια στις παλιές ιστορίες.
Δεν κατέφυγα ποτέ σε ψυχολόγοίσως θα έπρεπε, αλλά η ζωή τα φερε αλλιώς και βρήκα τη δύναμη μόνη μου. Μετά από λίγη στήριξη, κατάλαβα πως είναι τυπική χειριστική, κι εγώ ήμουν θύμα επειδή με είχαν μάθει να μη σηκώνω κεφάλι. Έτσι, όταν ξαναήρθε και άρχισε τις προσβολές, τη σταμάτησα και της ζήτησα ευγενικά να φύγει από το σπίτι μας. Έκτοτε δεν μιλάμε, μα δεν με πειράζει. Ο Αλέξης ούτε που ασχολείται ιδιαίτερα με το θέμα. Τις πληγές μου τις γιάτρεψα μόνη μου κι αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη.
