Αθήνα, 23 Μαΐου
Δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που άρχισα να βγαίνω με τον άνδρα που σήμερα είναι ο σύζυγός μου. Όταν γνώρισα τη μητέρα του, δεν μπορούσα να φανταστώ πως η στάση της απέναντί μου, αλλά και απέναντι στην κόρη μας – που γεννήθηκε κανονικά μετά το γάμο μας – θα ήταν τόσο καχύποπτη και αρνητική. Το πρόβλημα ήταν πως το κοριτσάκι μας γεννήθηκε κατάξανθο, με γαλανά μάτια σαν ανεμώνες, ενώ ο άντρας μου – όπως και ο μικρότερος αδερφός του – θύμιζαν πιο σκούρους, μελαχρινούς ανθρώπους, σχεδόν σαν τσιγγάνοι.
Εκεί που βρισκόμουν ακόμη στο μαιευτήριο, με πήρε τηλέφωνο η πεθερά μου να με συγχαρεί και είπε πως ανυπομονούσε να γνωρίσει επιτέλους τη μικρή της εγγονή. Έτσι κανονίσαμε τη συνάντηση. Μόλις την είδε, το πρόσωπό της σκλήρυνε και, χωρίς δισταγμό, με ρώτησε μπροστά σε όλους στη ρεσεψιόν του μαιευτηρίου:
Μήπως σας άλλαξαν το μωρό;
Όλοι γύρω μας έμειναν κόκαλο, ενώ η πεθερά μου με κοίταζε εξεταστικά, περιμένοντας απάντηση. Ψέλλισα αμήχανα πως είναι απίθανο να άλλαξε το μωρό, αφού ήμουν συνέχεια μαζί του.
Το δεύτερό της σχόλιο διαγραφόταν καθαρά στο βλέμμα της, αν και δεν το είπε μπροστά σε κόσμο. Στο σπίτι όμως, ενώ ασχολούμασταν με τη μικρή, πέταξε το δηλητηριώδες:
Δεν είναι αυτό το παιδί σου, δεν το βλέπεις;
Ο άντρας μου έμεινε άναυδος, κι εκείνη συνέχισε:
Δεν της δώσατε τίποτα από τα δικά σας χαρακτηριστικά, ούτε εσύ, ούτε η μάνα της! Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει! Πώς προέκυψε αυτό; Άλλος μπαμπάς!
Εκείνος τότε πήρε ξεκάθαρα το μέρος μου και απλά της έδειξε την πόρτα. Είχα στεναχωρηθεί αφάνταστα, περίμενα αυτήν τη μέρα με τόση ανυπομονησία, μετά από μια δύσκολη εγκυμοσύνη. Όταν ήρθε η κόρη μου γερή κι δυνατή, κι ο γιατρός έκανε και χιούμορ λέγοντάς μου:
Τραγουδίστρια γεννήσατε! Τι φωνή είναι αυτή!
Χαμογέλασα ανακουφισμένη. Μου την έφεραν κοντά μου, κι όλες εκείνες τις μέρες πριν το εξιτήριο, ονειρευόμουν οικογενειακή γιορτή και ξεκούραση. Κι όμως, στενοχώρια και φασαρία.
Μετά το περιστατικό με την πεθερά, ο άντρας μου προσπάθησε να με ηρεμήσει. Καθίσαμε και στο τραπέζι, μα ήδη είχε χαλάσει το κλίμα. Η πεθερά δεν έκανε πίσω, ούτε αφού ο γιος της δεν τη στήριξε απλώς ξεκίνησε μια μακρόχρονη πολιορκία. Τα τηλεφωνήματα στον άντρα μου έγιναν συχνότερα, και όποτε ερχόταν σπίτι, φρόντιζε να μην κρύβει τα επικριτικά της σχόλια. Ποτέ δεν αγκάλιασε την εγγονή της, προσπαθούσε να βρεθεί μόνη με το γιο της, απαιτώντας τεστ πατρότητας και ζητώντας να την κοιτάξουν στα μάτια. Ό,τι έλεγε το άκουγα και από το διπλανό δωμάτιο.
Ο άντρας μου προσπαθούσε να την πείσει, λέγοντάς της πως εμπιστεύεται εμένα, αλλά εκείνη γελούσε ειρωνικά:
Ε, ας το αποδείξουμε τουλάχιστον!
Κάποια στιγμή δεν άντεξα. Μπήκα στην κουζίνα, έκοψα τη συζήτηση και της είπα:
Δεν το σταματάμε πια; Ας κάνουμε το τεστ! Κι ας παραγγείλουμε και μια ωραία κορνίζα να το κορνιζάρεις πάνω απ το κρεβάτι σου, να θαυμάζεις κάθε βράδυ ότι μπαμπάς είναι ο γιος σου!
Η πεθερά απαντούσε μόνο με φαρμακερά βλέμματα. Συμφωνήσαμε να γίνει το τεστ. Ο άντρας μου ούτε καν που ήθελε να το δει, αφού ήξερε την αλήθεια, κι όταν η πεθερά το διάβασε, μου το επέστρεψε σιωπηλή. Προσπάθησα να το γυρίσω στο χιούμορ:
Τελικά, τι κορνίζα να πάρουμε, ξύλινη ή ασημί;
Η πεθερά εξαγριώθηκε.
Βάζεις γνωστούς και πληρώνεις να σου γράψουν ψέματα! Ο αδερφός του γιου μου έκανε παιδί φτυστό τον ίδιο, σκούρο και με ίδια μάτια! Εκεί να δεις δικός μας!
Το τεστ που ήθελε τόσο πολύ δεν άλλαξε τίποτα. Η ένταση κράτησε χρόνια. Πέρασαν πέντε χρόνια μέσα σε οικογενειακές γκρίνιες. Όταν έμεινα πάλι έγκυος, τρεις μήνες μετά, η κουνιάδα μου αποφάσισε κι εκείνη με τον άντρα της να κάνουν δεύτερο παιδί. Με τα παιδιά τους τα πηγαίναμε τέλεια, οι μόνοι που τραβούσαν τα μαλλιά τους ήταν όταν η πεθερά μου αναμασούσε το παραμύθι του πατέρα της δικιάς μας κόρης.
Όταν γεννήθηκε το δεύτερο κοριτσάκι της κουνιάδας μου, πήγαμε όλοι μαζί στο μαιευτήριο να τις υποδεχτούμε. Άνοιξα λίγο το φάκελο και είδα ένα μωρό φτυστό με το δικό μας. Έβαλα τα γέλια.
Για παραδεχτείτε, μήπως η αδερφή μου είχε κι αυτή λάθος μπαμπά;
Όλοι κατάλαβαν το πικρό χιούμορ κι έβαλαν τα γέλια εκτός από την πεθερά που έγινε κατακόκκινη. Κάπου εκεί άλλαξε η στάση της. Σταμάτησαν τα σχόλια, κι όταν πρώτη φορά την είδα να παίζει κουτσό με τη μικρή μου, ένιωσα πως έλιωσε ο πάγος.
Τώρα η κόρη μου είναι το αγαπημένο της εγγόνι, η δική μας πριγκίπισσα, το μούρο μου, το καμάρι μου με γεμίζει δώρα, προσπαθώντας να καλύψει τα χρόνια που μας είχε στην απέναντι όχθη. Δεν έχω κακία μέσα μου, αλλά, όπως λέει και μία ελληνική παροιμία, φωτιά που καίει μένει στη στάχτη της. Ελπίζω να σβήσει με το χρόνο.
