Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι κάποια μέρα θα καθόμασταν με τους γονείς και τον αδερφό μου να μοιράζουμε την περιουσία και ότι όλο αυτό θα έμοιαζε με τσακωμό, με φωνές και ανάγκη απόδειξης. Είμαι ήδη μεγάλος πια είκοσι χρονών και θέλω την ανεξαρτησία μου, αλλά ο αδερφός μου είναι μόλις δεκατεσσάρων. Τι να τον κάνει το διαμέρισμα; Ούτε το σχολείο δεν έχει τελειώσει ακόμα, είναι ακόμα μικρός και άπειρος.
Και οι γονείς μας το βλέπουν κι αυτοί ότι είναι ακόμα παιδί, όπως κι εγώ. Βέβαια εγώ σπουδάζω στο πανεπιστήμιο, δουλεύω ήδη, αλλά μένω στο διαμέρισμα που ήταν του πατέρα μου και που εκείνος το κληρονόμησε από τους γονείς του. Μου το πρότεινε σαν λύση, όταν του είπα ότι θέλω να μείνω μόνη μου και είμαι έτοιμος να νοικιάσω διαμέρισμα.
Ήταν ένα πανέμορφο δώρο από τους γονείς μου και άρχισα σιγά-σιγά να το ανακαινίζω με την ελπίδα κάποια μέρα να γίνει δικό μου. Οι καβγάδες και οι διαφωνίες ξεκίνησαν μόλις μάλωσα με τον πατέρα μου. Πραγματικά ούτε θυμάμαι πια τον ακριβή λόγο, αλλά τον πείραξε πολύ όταν του είπα πως μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου.
Αμέσως κανονίστηκε οικογενειακή συνάντηση και μου είπαν οι γονείς ότι αφού θέλω να είμαι τόσο ανεξάρτητος, πρέπει να φύγω από το διαμέρισμα, θα το νοικιάσουν και στην τελική δεν είναι μόνο δικό μου και ο αδερφός μου το έχει ανάγκη. Δεν είχε νόημα καν να συζητήσουμε ποιος παίρνει τι, αφού ο καθένας μπορούσε να πάρει το δικό του: εγώ αυτό το διαμέρισμα, ο αδερφός μου το διαμέρισμα που μένουν οι γονείς μας. Ήταν μάλιστα διατεθειμένοι να πουλήσουμε και τα δύο διαμερίσματα, να πάρουμε μια καλή τιμή σε ευρώ και να αγοράσουμε δικά μας σπίτια έτσι ώστε να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
Εγώ διαφωνώ τελείως. Τι νόημα έχει να ταλαιπωρηθούμε με μεσίτες, φόρους, διαδικασίες; Ειδικά αφού ήδη έχουμε δύο αξιοπρεπή διαμερίσματα που μπορούμε να ζήσουμε.
Αυτό που με τραυματίζει περισσότερο είναι ότι οι γονείς μου είναι έτοιμοι να με πετάξουν από το σπίτι, μόνο και μόνο επειδή είμαι ανεξάρτητος.
Ίσως τελικά το ξανασκεφτούν, ηρεμήσουν και συμφιλιωθούμε, αλλά προς το παρόν δεν νιώθω έτοιμος να κάνω εγώ το πρώτο βήμα. Η στάση τους μου φαίνεται εντελώς παράλογη και ο αδερφός μου απλά τους ακολουθεί επειδή είναι ακόμα παιδί. Φοβάμαι πως μας σπρώχνουν να γίνουμε αντίπαλοι, για να καταλήξουν στο τέλος όλα τα διαμερίσματα στα χέρια τους.
