Έζησα με τη σύζυγό μου πάνω από δεκαπέντε χρόνια, ξεκινήσαμε μαζί το κοινό μας ταξίδι. Μετά τον γάμο, μείναμε στης πεθεράς μου το σπίτι και δουλεύαμε μαζί σε εργοστάσιο στον Πειραιά. Μας έδωσαν ένα δωμάτιο σε πολυκατοικία φοιτητών και έτσι μετακομίσαμε από το σπίτι της πεθεράς μου. Τα πράγματα πήγαιναν καλά και συνειδητοποίησα ότι η σύζυγός μου χρειαζόταν ένα πτυχίο για να εξελιχθεί επαγγελματικά. Την έπεισα να γραφτεί στη σχολή και στη πραγματικότητα σπούδαζα εγώ αντί για εκείνη. Έγραφα όλες τις εργασίες, τις παρουσιάσεις και τις εξετάσεις της. Μόλις πήρε το πτυχίο η σύζυγός μου, το πήρε στη δουλειά και πήρε προαγωγή. Χάρηκα πολύ γι αυτή. Εμένα η καριέρα μου δεν είχε την ίδια τύχη. Αν και τελείωσα πανεπιστήμιο, έπαιρνα συχνά άδειες λόγω μητρότητας. Όταν μεγάλωσε ο γιος μας, έμεινε έγκυος και απέκτησε και κόρη. Μετά, κατάφερα να επιστρέψω στη δουλειά, αλλά τα παιδιά αρρώσταιναν συνέχεια και έπαιρνα αναρρωτικές άδειες.
Δεν στεναχωρήθηκα. Ήμουν άτυχος στη δουλειά, αλλά τυχερός στην οικογένεια. Η σύζυγός μου δούλευε σκληρά και ξενυχτούσε στη δουλειά. Σε λίγους μήνες αγοράσαμε ένα μεγάλο διαμέρισμα στη Νέα Σμύρνη. Τα παιδιά ήταν χαρούμενα, επιτέλους είχαν δικό τους δωμάτιο. Άρχισα να βλέπω λιγότερο τη σύζυγό μου. Μια μέρα συνάντησα μια παλιά συνάδελφο. Μου είπε ότι ο άντρας της είχε παράνομη σχέση με τη βοηθό του. «Δεν το κρύβουν καν», μου είπε. «Μερικές φορές γίνεται μπροστά σε όλους, κλειδώνει την πόρτα του γραφείου του. Της κάνει δώρα μπροστά σε όλους, ακόμα και την αγκάλιασε. Άσε τον, ντροπή του». Τότε αποφάσισα να πάω στη δουλειά της σύζυγου μου και να μιλήσω στη γυναίκα που είχε σχέση μαζί της. Να της ζητήσω να αφήσει τη σύζυγό μου ήσυχη, αφού έχουμε οικογένεια και παιδιά. Η κοπέλα με γελοιοποίησε μπροστά σε όλους, γέλασε μαζί μου. Ο σύζυγός της την απατούσε με μία πανέμορφη γυναίκα και αυτή έκλαιγε. «Καλύτερα να φροντίσεις τον εαυτό σου», μου είπε.
Ένας άντρας βγήκε από το γραφείο, με είδε και θύμωσε. «Τι κάνεις εδώ; Τα έμαθες όλα, έτσι; Τόσο το καλύτερο, γιατί κουράστηκα να ζω διπλή ζωή. Αύριο καταθέτω αίτηση διαζυγίου». Προσέλαβε τους καλύτερους δικηγόρους, πήρε όλα όσα είχαμε. Μετά μας πέταξε έξω από το σπίτι, εμένα και τα παιδιά. Δεν τον ένοιαζε πού θα μέναμε ή με τι θα ζούσαμε. Ο πρώην μου είχε παρασυρθεί από το νέο του πάθος. Τότε οι γονείς μου με στήριξαν. Κατάφερα να αγοράσω ένα μικρό διαμέρισμα στο Περιστέρι. Βρήκα δουλειά και η ζωή μου άρχισε να στρώνει. Ένα χρόνο μετά, ο πρώην σύζυγός μου τηλεφώνησε και ζήτησε βοήθεια. Δεν ζήτησε συγγνώμη γι αυτά που έκανε, παρέμεινε αλαζόνας, πίστευε ότι δικαιούταν τα πάντα. Έμαθα ότι τον απέλυσαν και η νέα γυναίκα τον παράτησε. Έπαθε και ένα ατύχημα και τώρα ήταν στο νοσοκομείο. Αρνήθηκα να τον βοηθήσω. Γιατί μας άφησε, πήρε τα πάντα και δεν μας ξανακάλεσε. Δεν τον ένοιαξε ποτέ και τώρα ήρθε η σειρά μου.
