ΔΩΡΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
Η Ελενα Παπαδοπούλου μια ευχάριστη καστανή με γαλανά μάτια, λίγο πάνω από τα πενήντα, με ωραία σιλουέτα παρά τη μικρή τάση για παραπάνω κιλά στεκόταν δίπλα στο παράθυρο μιας σουίτας πέντε αστέρων στη Γλυφάδα, γευόταν λικέρ καρυδιού και συλλογιζόταν:
«Να πού έφτασα Χωρισμένη στη μέση ηλικία, μόνη μου, σε ξενοδοχείο για ερωτευμένους. Τουλάχιστον είμαι στη σουίτα κι όχι σε κανένα μοτέλ με θέα τη θέση παρκαρίσματος εκεί θα ήταν πραγματικά θλιβερό».
Ήταν σίγουρη πως η ρομαντζάδα τελείωσε πριν είκοσι χρόνια, κάπου μεταξύ των τελευταίων χτυπημάτων πορτών και των εφηβικών κρίσεων των παιδιών της. Άντρες περνούσαν κατά καιρούς από τη ζωή της, αλλά καθετί πάντα κατέληγε σε μια απογοήτευση που άγγιζε τη μελαγχολία, κι έτσι αποφάσισε ότι οι σχέσεις δεν είναι γι αυτήν.
Κι ύστερα εμφανίστηκε Εκείνος ένας διαδικτυακός θαυμαστής. Έγραφε μηνύματα τόσο συγκινητικά, που τα μάγουλά της κοκκίνιζαν και η πλάτη της ίσιωνε από μόνη της. Ήθελε να τυπώσει αυτά τα μηνύματα και να τα κρεμάσει στο ψυγείο, για να τα διαβάζει ξανά και ταυτόχρονα να κρατιέται μακριά από το ίδιο ψυγείο. Μερικές φορές, η Ελενα αναρωτιόταν αν ο θαυμαστής ήταν συχνός σε κάποιο λογοτεχνικό όμιλο ή απλώς είχε πολύ ελεύθερο χρόνο.
Ξαναβρήκε τον χαμένο της εαυτό Έλενα έγινε πάλι Λένα. Αγόρασε ένα φόρεμα που έκανε τις συναδέλφους να δαγκώνουν τα χείλη από ζήλεια, ένα σουτιέν που κόστιζε όσο ένα αεροπορικό εισιτήριο κι άρχισε γυμναστήριο. Έκανε καθίσματα με τόσο πάθος λες και από αυτά εξαρτιόταν το μέλλον του πλανήτη.
«Αν πεθάνω αύριο από τόσα καθίσματα, θάψτε με μ αυτό το φόρεμα. Να σκάσει ο πρώην μου», αστειευόταν στις φίλες της.
Η συνάντηση έγινε. Και ήταν υπέροχη. Λεπτομέρειες δεν χρειάζονται αρκεί να πούμε ότι στον καθρέφτη μετά, η Λένα που αντίκρυζε είχε ξαναβρεί τη νιότη και μια ξεχωριστή λάμψη.
Η δεύτερη συνάντηση, όμως, δεν ήρθε ποτέ. Είχαν διαλέξει ένα όμορφο παραθαλάσσιο μέρος, τη Ναύπακτο. Η Ελενα ανυπομονούσε, προετοιμαζόταν, ένιωθε ξανά τον ενθουσιασμό, αλλά εκείνος τελευταία στιγμή έπαθε υπέρταση, κι εκείνη βρέθηκε μόνη σ ένα ξένο ξενοδοχείο, σε μια άγνωστη πόλη. Ίσως δεν είναι τυχαίο αυτά τα σοκ αφήνουν πάντα τα σημάδια τους. Η μοίρα της έκλεισε το μάτι: «Κοριτσάκι μου, μην το παρακάνεις».
Η Ελενα κάθισε στο παράθυρο με το ποτήρι λικέρ της και προσπάθησε να το φιλοσοφήσει:
«Δεν πειράζει. Πώς θα το διηγηθώ στα εγγόνια; Γιαγιά, πώς ξαναβρήκες τη δεύτερη νιότη σου; Στην αναμονή έξω από το Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, περιμένοντας έναν κύριο με χάπια για την πίεση. Ρομαντισμός!»
Το επόμενο πρωί πήγε στο spa του ξενοδοχείου κι αποφάσισε: «Ως εδώ, κορίτσι μου. Από δω και πέρα, μόνο γιορτές για σένα. Θα τα ζήσω όλα». Στο spa την διαβεβαίωσαν πως η επιδερμίδα της έλαμπε. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και παραδέχτηκε: λάμψη υπάρχει, αλλά μάλλον από τα έλαια παρά από νεότητα.
Η ξενάγηση στην πόλη ήταν απολαυστική. Ο ξεναγός ψηλός, γκριζομάλλης, με βελούδινη φωνή. Κοντά της μια γιαγιά με φόρμα μιλούσε ασταμάτητα, αλλά η Ελενα άκουγε μόνο τον ξεναγό. Εκείνος μιλούσε για τις μάχες του Μεσαίωνα κι εκείνη σκεφτόταν: οι άντρες αιώνες τώρα πολεμούν για τις πόλεις οι γυναίκες για την προσοχή. Σε τελική ανάλυση, η ισορροπία κρατιέται ακόμα.
Πρέπει να δοκιμάσετε μπουγάτσα, τη συμβούλεψε ο ξεναγός, οδηγώντας την ομάδα στην καλύτερη ζαχαροπλαστεία και κοιτάζοντάς τη στα μάτια.
Η μπουγάτσα ήταν θεϊκή. Τόσο, που η Ελενα σχεδόν ερωτεύτηκε ξανά μα αυτή τη φορά τη γεύση. «Σε μια μπουγάτσα, τουλάχιστον, μπορείς πάντα να βασιστείς, σε αντίθεση με τους άντρες», συλλογίστηκε με γέλιο.
Ακολούθησε shopping: ένα μενταγιόν με μπλε χαλαζία και ένα τιρκουάζ φόρεμα που αγκάλιαζε το στήθος της τόσο έντονα, που της έκλεισε το μάτι η ίδια στον καθρέφτη. Ήταν τόσο τολμηρό που δεν ήταν σίγουρη αν θα το φορούσε ποτέ. Αυτό όμως δεν τη σταμάτησε.
Στο αεροπλάνο η Ελενα κοίταξε από το φινιστρίνι και αναστέναξε: η πόλη χάθηκε στον ορίζοντα, μαζί και οι ρομαντικές της προσδοκίες.
Ε, και λοιπόν μπορεί να ξανασυναντηθούν, μπορεί και όχι. Η ζωή, όμως, εδώ δεν τελειώνει.
Μπροστά της την περίμεναν μία ανανεωμένη γκαρνταρόμπα, μερικές διακοπές και ποιος ξέρει ίσως ακόμη μία μπουγάτσα. Με ή χωρίς άντρα.
«Κι αν είναι χωρίς, τουλάχιστον ας έχει μια μπάλα παγωτό καϊμάκι», χαμογέλασε κι αποκοιμήθηκε χαλαρωμένη, ψάχνοντας τη χαρά στη δική της μοναδικότητα.
Διότι στη ζωή, το κυριότερο δώρο πρέπει να είσαι τελικά ο ίδιος σου ο εαυτός.
