Είμαι πτώμα. Και όχι, δεν μιλάω για κάποια αόριστη, συναισθηματική εξάντληση. Εδώ μιλάμε για αδυσώπητη σωματική, ψυχική και γιατί να το κρύψω οικονομική εξάντληση από το να συντηρώ δύο ενήλικες ανθρώπους, οι οποίοι έχουν επιλέξει να ζουν μόνιμα σε φάση «αιώνιου εφήβου». Είναι και οι δύο άνω των είκοσι, απολύτως υγιείς, με τα πιο καινούρια κινητά, επώνυμα ρούχα, delivery φαγητό και ένα σπίτι που θυμίζει κάτι από πεντάστερο ξενοδοχείο. Ξυπνάνε κατά μεσημέρι, κατεβαίνουν κουζίνα, ρίχνουν μια ματιά στο ψυγείο και αν το μενού δεν τους ενθουσιάσει κάνουν φάτσες του «εδώ δεν τρώω». Δεν ρωτάνε πόσο κοστίζει, δεν λένε ευχαριστώ, ούτε τους περνάει από το μυαλό να βοηθήσουν. Μόνο απαιτούν.
Χρόνια τώρα δεν διαβάζουν τίποτα. Ξεκινούσαν σχολές, μετά έλεγαν «δε μας ταιριάζει». Ούτε τα σεμινάρια τελείωναν, ούτε τα μεγάλα σχέδια πετύχαιναν μόνο λόγια. Κάθε φορά η ίδια ιστορία: δικαιολογίες, φανταστική εξάντληση και η βεβαιότητα ότι κάποιος άλλος, δηλαδή εγώ, θα καλύψει τα σπασμένα. Δουλειές δεν πιάνουν «τί να βρούμε, δε μας εμπνέει τίποτα» αλλά ούτε απλές δουλειές συμφωνούν να κάνουν γιατί το θεωρούν προσβολή να ξεκινήσεις από χαμηλά. Δεν ντρέπονται όμως το παραμικρό να ζούνε τσάμπα.
Στο σπίτι αυτό, ούτε λογαριασμό πληρώνουν, ούτε ένα σαπούνι αγοράζουν. Ρεύμα, νερό, ίντερνετ, streaming, κινητό όλα στον λογαριασμό μου. Αν κάτι χαλάσει, με φωνάζουν όχι για να το φτιάξουν, αλλά για να με ενημερώσουν πως «έσπασε». Ποτέ για να βοηθήσουν. Αν βρίσκουν καθαρά ρούχα, άλλος τα έπλυνε. Αν υπάρχει φαγητό, άλλος το μαγείρεψε. Αν υπάρχει τάξη, κάποιος άλλος μάζεψε τα «κατορθώματά» τους, λες και είναι περαστικοί επισκέπτες.
Και παρ όλα αυτά κριτικάρουν. Τον χαρακτήρα μου, το πρόγραμμά μου, τις αποφάσεις μου, ακόμη και το πώς μιλάω. Αν τολμήσω να κουραστώ, να νευριάσω ή να βάλω όρια, με λένε υπερβολική. Σαρκάζονται όταν μιλάω για ευθύνη. Ενοχλούνται όταν αναφέρω την ανεξαρτησία. Μου κάνουν τα μούτρα σαράντα όταν ζητάω να μαζέψουν το δωμάτιό τους ή να πετάξουν σκουπίδια. Με κοιτάνε μ απορία αν πω «δεν έχει άλλα ευρώ!». Λες και είναι αυτονόητο δικό μου καθήκον να τους κρατάω καλομαθημένους και βολεμένους.
Το πιο δύσκολο είναι να παραδεχτείς πως δεν λείπουν οι ευκαιρίες λείπει το θέλω. Δεν είναι χαμένοι έχουν βολευτεί. Έχουν μάθει σ έναν κόσμο που όλα τους προσφέρονται χωρίς να τα εκτιμούν. Όπου η μάνα δεν είναι άνθρωπος αλλά πόρος. Όπου τα οικογενειακά λεφτά είναι δώρο της φύσης κι όχι αποτέλεσμα κόπου. Κι εγώ, χρόνια τώρα, ήμουν συνένοχη, μπερδεύοντας την αγάπη με την ατελείωτη υπομονή.
Αλλά ως εδώ. Σήμερα συνειδητοποίησα πως ανατροφή δεν σημαίνει να κρατάς για πάντα και πως αγάπη δεν σημαίνει να σε ρουφάνε μέχρι να αδειάσεις. Δεν έφερα στον κόσμο παιδιά για να μεγαλώνω ανεύθυνους ενήλικες με αμέτρητες απαιτήσεις. Η άνεση κακομαθαίνει. Και η σιωπή διδάσκει λάθος. Θέλουν να μείνουν τεμπέληδες; Ας το κάνουν μακριά από το δικό μου μόχθο, το δικό μου σπίτι και τη δική μου ησυχία. Γιατί η μητρότητα δεν είναι ισόβιο σκλαβοπάζαρο, κι εγώ έχω δικαίωμα να ξεκουραστώ από παιδιά που αρνούνται πεισματικά να ενηλικιωθούν.
