Λοιπόν, είμαι εικοσιεννιά χρονών. Ίσως είμαι η πιο αφελής γυναίκα στην Αθήνα, γιατί μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι στην οικογένειά μου όλα κυλούσαν τέλεια. Έκανα όμως τεράστιο λάθος με τον άντρα που διάλεξα Ο Νίκος, ο άντρας μου, αποδείχτηκε προδότης και τρομερά εγωιστής. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι μου το έκανε αυτό.
Είμαστε μαζί δέκα χρόνια, έξι από αυτά παντρεμένοι. Ο Νίκος πάντα φαινόταν γλυκός και στοργικός, μας φρόντιζε εμένα και τα παιδιά μας οικονομικά. Έχουμε δυο παιδιά, έναν γιο και μια κόρη. Με τη βοήθειά μου ο Νίκος κατάφερε να ανοίξει τη δική του μικρή επιχείρηση. Πήγαινε εξαιρετικάείχε καλό εισόδημα.
Εγώ δούλευα σαν βοηθός πωλήσεων, κι εδώ και λίγο καιρό έχω ανοίξει το δικό μου e-shop με ρούχα. Οπότε όταν η κόρη μου είναι στον παιδικό σταθμό και ο μικρός κοιμάται, εργάζομαι κι εγώ και βγάζω τα λεφτά μου.
Τα κιλά μου ήταν πάντα σταθερά, γύρω στα πενήντα τέσσερα. Μετά τη δεύτερη γέννα πήρα είκοσι κιλά παραπάνω. Στην αρχή πίστευα ότι η φροντίδα των δυο μικρών θα με έκανε να τα χάσω γρήγορα. Τελικά δεν ήταν τόσο απλό. Άρχισα να προσέχω τι τρώω, να κάνω γυμναστική, να πίνω πολύ νερό, ούτε ψωμιά ούτε γλυκά Αλλά η ζυγαριά δεν έπεφτε με τίποτα και με έπιασε μεγάλη στεναχώρια. Άρχισα να έχω φοβερές ανασφάλειες.
Μετά το δεύτερο μωρό δεν με έβλεπα με καλό μάτι. Δεν ένιωθα πια ελκυστική, καθόλου θηλυκή. Και ο Νίκος άλλαξε τελείως απέναντί μου. Δεν με φίλαγε πια, ούτε αγκαλιές Τι να λέμε για τα υπόλοιπα! Δεν θυμάμαι καν πότε κάναμε τελευταία φορά μια κουβέντα της προκοπής μεταξύ μας. Όλες οι συζητήσεις πλέον ήταν για ψώνια, σκούπισμα, σχολείο, ιατρούς…
Πριν γεννήσω, ένιωθα σίγουρη για τον εαυτό μου, όμορφη. Τώρα όμως με πιάνει άγχος όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Το καταλαβαίνω, όλη αυτή η κατάσταση έριξε τη σχέση μας στα τάρταρα. Και αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Κάποια μέρα σκέφτηκα να κάνω έκπληξη στον άντρα μου. Είπα να του πάω το φαγητό στη δουλειά. Πλησιάζω λοιπόν την πόρτα, κι εκεί ακούω κλεφτά μια συζήτηση:
«Κούκλα μου, μην ανησυχείς, θα έρθω σε σένα μετά τη δουλειά. Έχω πει στη γυναίκα μου ότι έχω πολλή δουλειά σήμερα. Δεν ξέρει καν ότι υπάρχεις!».
Δεν μπήκα καν μέσα, γύρισα και έφυγα με σκυμμένο κεφάλι.
Μάλλον δεν καταλαβαίνει ότι πήρα κιλά επειδή έφερα στον κόσμο τα παιδιά ΜΑΣ. Ούτε εκείνος είναι αδύνατος, αλλά εκείνος κολλάει μόνο στα δικά μου ελαττώματα.
Σκέφτομαι τώρα μήπως με περνάει και για βλάκα ο Νίκος;
Δεν κατάφερα να του πω ότι τα άκουσα όλα. Τι να κάνω; Να του ζητήσω διαζύγιο; Και τα παιδιά; Πώς θα μεγαλώσουν χωρίς τον πατέρα τους; Να κάνω πως δεν έγινε τίποτα; Δεν αντέχω όμως, δεν μπορώ έτσι.
Προς το παρόν, είπα να συνεχίσω να προσέχω τον εαυτό μου. Γράφτηκα σε γυμναστήριο και πάω τακτικά. Πρώτα θα του δείξω τι έχασε, κι ύστερα θα δούμεΕκεί, μέσα στο γυμναστήριο, ανάμεσα σε ξένους που δεν ήξεραν τίποτα για μένα, άρχισα σιγά σιγά να θυμάμαι πώς ήταν να αναπνέω για εμένα και όχι για τους άλλους. Ήταν δύσκολο κάθε μέρα πήγαινα με βαριά καρδιά, αλλά κάθε φορά που έβγαινα, ένα μικρό κομμάτι αυτοπεποίθησης φώλιαζε ξανά μέσα μου. Έστειλα τα παιδιά στη γιαγιά ένα απόγευμα και κάθισα μπροστά από έναν καθρέφτη. Με είδα όπως ήμουν ταλαιπωρημένη, ναι, μα και δυνατή.
Τον Νίκο ούτε τον έψαξα, ούτε τον ρώτησα. Ήξερα ήδη όλα όσα χρειαζόμουν. Ξεκίνησα να μιλάω για τα συναισθήματά μου στη φίλη μου, και μετά σε μια ψυχολόγο. Με έμαθα από την αρχή. Ήξερα πως αν έμενα, τα παιδιά μου θα μάθαιναν να ανέχονται ψέματα. Κανένα σώμα στην οικογένειά μας δεν μπορούσε να χωρέσει άλλη σκιά.
Ένα πρωί, δίχως φωνές, δίχως κλάματα, του άφησα ένα σημείωμα στην κουζίνα: Θέλω να ζήσω ειλικρινά. Να χαίρομαι, κι εγώ και τα παιδιά μας. Δεν ανήκουμε πια ο ένας στον άλλον χρειαζόμαστε κάτι αληθινό. Καλή τύχη. Πήρα τα παιδιά, χέρια μικρά και ζεστά, και βγήκαμε στον δρόμο του δικού μας μέλλοντος.
Τώρα, κάθε φορά που χαμογελάω στον καθρέφτη, δεν το κάνω για κάποιον άλλον το κάνω γιατί θυμήθηκα εμένα. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μου έδωσε αυτή η προδοσία: η δύναμη να αρχίσω ξανά.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
