Το Σαββατοκύριακο κάλεσα τους φίλους μου από το λύκειο στο νέο μου σπίτι. Ήμουν ενθουσιασμένος. Μου κόστισε δέκα χρόνια σκληρής δουλειάς – χωρίς διακοπές, χωρίς ταξίδια, με το ίδιο παλιό αυτοκίνητο… αλλά τελικά τα κατάφερα. Έστησα ψησταριά, αγόρασα τις μπύρες που προτιμούν. Περίμενα να μοιραστούμε όλοι τη χαρά. Μα η ατμόσφαιρα ήταν περίεργη. Βαριά. Τους έδειχνα το σπίτι και δεν άκουσα ούτε ένα «μπράβο». Αντίθετα, άκουσα: – Ε, μακριά δεν είναι; Δεν σου έχει σπάσει τα νεύρα η κίνηση; – Ο κήπος είναι μικρός. Στο δικό μου σπίτι έχει χώρο για πισίνα. (σημείωση: μένει με ενοίκιο) – Ελπίζω να μη σε απολύσουν, γιατί το δάνειο φαίνεται βαρύ. Έφαγαν, ήπιαν και έφυγαν νωρίς. Μόλις έκλεισα την πόρτα, ένιωσα τεράστια μοναξιά. Σχεδόν ντράπηκα που πέτυχα. Την άλλη μέρα το είπα στον πατέρα μου. Γέλασε και μου είπε μια φράση που μου άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο: – Παιδί μου, έχεις δει αστακούς σε κουβά; Όταν πάει να βγει ένας, οι άλλοι τον τραβούν ξανά κάτω. Τότε κατάλαβα τα πάντα. Οι φίλοι μου δεν είναι κακοί άνθρωποι. Απλώς η δική μου πρόοδος τους θυμίζει τη δική τους στασιμότητα. Το νέο μου σπίτι δεν είναι γι’ αυτούς επιτυχία. Είναι ένας άβολος καθρέφτης όσων δεν έχουν κάνει εκείνοι. Μια βδομάδα μετά κάλεσα τον Βασίλη. Ο Βασίλης δεν είναι φίλος από τα παλιά. Γνωριστήκαμε πριν δύο χρόνια, συνεργάτες στη δουλειά. Έχει τρεις φορές περισσότερα χρήματα από μένα. Μόλις μπήκε, τα μάτια του έλαμψαν και μ’ αγκάλιασε τόσο δυνατά που σχεδόν δεν μπορούσα να αναπνεύσω. – Μπράβο, ρε φίλε! Τα κατάφερες! Είναι απίθανο! Πρέπει να μου πεις πώς το έκλεισες το deal να το καταφέρεις αυτό! Ο Βασίλης δεν ένιωσε ζήλια. Ένιωσε έμπνευση. Η σκληρή αλήθεια είναι η εξής: πρόσεχε ποιοι δεν χειροκροτούν όταν πετυχαίνεις κάτι. Υπάρχουν άνθρωποι που σ’ αγαπάνε, αλλά σ’ αγαπάνε στο δικό τους επίπεδο – χωρίς να προχωράς, γιατί τότε νιώθουν πιο ασφαλείς. Όταν πας μπροστά, χάνεις φίλους. Αυτή είναι η τιμή της επιτυχίας. Μην νιώθεις ενοχές. Δεν έχασες φίλους – απελευθερώθηκες από βάρη. Μείνε με εκείνους που χαίρονται με τη χαρά σου, γιατί η δική τους λάμψη είναι αρκετά δυνατή και το δικό σου φως δεν τους ενοχλεί.

Този уикенд поканих приятелите си от гимназията в новия си апартамент в Палео Фалиро. Бях наистина развълнуван.
Беше плод на десет години работа без отпуски, без екскурзии, със старата ми Fiat Punto… но най-накрая успях да си купя собствен дом.
Приготвих σουβлаки на скарата, взех любимото им Mythos и Fix. Очаквах да споделим радостта ми, но атмосферата някак натежа.
Докато им показвах апартамента, не чух нито едно „Μπράβο σου, ρε φίλε”. Вместо това дочух:
Μακριά το πήρες. Δεν κουράζεσαι με την κίνηση;
Το μπαλκόνι σου μικρούλι είναι. Εγώ στο σπίτι που μένω έχει χώρο για πισίνα (а домът му е под наем).
Ελπίζω να μην σε διώξουν от работа, γιατί αυτή η δόση του δανείου φαίνεται βαριά.
Ядоха, пиха две бири и си тръгнаха рано. Затваряйки вратата, ме обгърна огромна празнота. За пръв път се почувствах виновен, че съм постигнал нещо хубаво.
На следващия ден разказах на баща ми. Усмихна се и ми каза една фраза, която промени погледа ми към хората:
Γιε μου, έχεις δει ποτέ καραβίδες σε κουβά; Όταν πάει να βγει μία, οι άλλες δεν τη βοηθάνε. Την τραβούν κάτω.
Тогава осъзнах всичко.
Приятелите ми не са лоши. Просто моето развитие напомня за тяхното стоене на едно място. Новият ми дом не е радост за тях той е огледало на пропуснатите им възможности.
Седмица по-късно поканих Димитрис. Той не ми е приятел от детството. Запознахме се преди две години като бизнес партньори. Той има три пъти повече пари от мен. Когато видя апартамента, очите му светнаха и ме прегърна така, че едва си поех въздух.
Μπράβο, ρε μάγκα! Τα κατάφερες! Είναι τέλειο! Θέλω να μου πεις πώς έκλεισες τη συμφωνία, να δω μήπως κάνω κι εγώ κάτι παρόμοιο!
Нямаше никаква завист.
Имаше вдъхновение.
Жестоката истина е тази:
Να προσέχεις ποιoι δεν χειροκροτούν όταν πετυχαίνεις. Има хора, които те обичат, но само докато си на тяхното ниво без да се развиваш, за да чувстват сигурност. Когато напредваш, някои приятелства просто си отиват. Това е цената на успеха.
Не се самообвинявай.
Не си изгубил приятели освободил си се от тежест.
Остани с онези, които истински се радват на постиженията ти. Те имат достатъчно собствена светлина, за да не ги заслепява твоята.