Θεία Σόνια, συγγνώμη για την ενόχληση, μήπως μπορείτε να καθίσετε λίγο με το παιδί μου; – Στην πόρτα στεκόταν μια νεαρή κοπέλα, με ενοχικό ύφος στο πρόσωπο. – Τι; – Η σπιτονοικοκυρά έκανε πως δεν καταλάβαινε το αίτημα. – Οι γείτονες μου είπαν ότι μερικές φορές κάθεστε για λίγο με τα παιδιά των άλλων, ενώ οι γονείς λείπουν για δουλειές, – προσπάθησε να χαμογελάσει η κοπέλα. – Να θυμάσαι, κορίτσι μου, ξένα παιδιά δεν υπάρχουν. Όλα τα παιδιά είναι και δικά μας, – απάντησε με περηφάνια η θεία Σόνια. – Ε, ναι… – η μαμά χαμογέλασε τώρα χαρούμενα. – Δηλαδή θα μπορέσετε να τον κρατήσετε; – Για πόση ώρα με τον εμπιστεύεστε; – Για κανα-δυο ωρίτσες. – Σίγουρα μόνο για δύο; – Ίσως τελικά και για τρεις… – απάντησε διστακτικά η μαμά. – Όχι, κορίτσι μου, έτσι δεν γίνεται, – είπε αυστηρά η κυρία. – Θα τον δεχτώ μόνο για ακριβές χρονικό διάστημα, και θα το γράψουμε και σε χαρτί. – Υπογραφή; Γιατί; – Γιατί για κάθε λεπτό καθυστέρησης θα με πληρώνετε επιπλέον εκατό ευρώ. – Εκατό το λεπτό; Μα τι λέτε τώρα; – Ακριβώς, εκατό ευρώ. Στην τελική, μια έξτρα ώρα θα σας κοστίσει έξι χιλιάδες ευρώ. – Ωχ. Και πόσο για τρεις ώρες; – Το παιδί τι φύλο έχει; – Αυτό έχει διαφορά; – Βεβαίως. Τρία ώρες για κορίτσι, χίλια ευρώ. Για αγόρι, δύο χιλιάδες. – Γιατί τέτοια διαφορά; – Δεν βλέπεις τη διαφορά μεταξύ κοριτσιού και αγοριού; – Όχι, είναι ουσιαστικά ίδια, με κάποιες λεπτομέρειες μόνο. – Εκεί είναι το ζήτημα! Γιατί αν έχεις αγόρι… – Έχω, ναι, αγόρι. – Τότε, πρέπει να ετοιμαστώ αναλόγως πριν έρθει. – Δηλαδή; – Να σιδερώσω τη ρόμπα μου, να κάνω μανικιούρ, να βαφτώ λιγάκι – μάτια, σκιά, χείλη, όλα. Τα καλλυντικά σήμερα είναι πανάκριβα. – Μα τι λέτε; – φώναξε η μαμά, έκπληκτη. – Ο Μιχάλης μου είναι μόνο πέντε χρονών! Τι τον νοιάζει η ομορφιά σας; – Τι σημασία έχει; Από μικρός πρέπει να του διαμορφώνεται το γούστο. – Και για το κορίτσι; – Τα κορίτσια το αναπτύσσουν από μόνες τους. Το αγόρι πρέπει να μάθει να ξεχωρίζει τις όμορφες θείες από τις ατημέλητες. Ή θέλετε, όταν μεγαλώσει, να σας φέρει στο σπίτι καμιά… άστατη, σαν εμένα παρούσα; Δεν κυκλοφορείτε μπροστά του με σκισμένο καλσόν και άπλυτη ρόμπα, ελπίζω; – Εγώ; – Η μαμά το σκέφτηκε και κοκκίνισε. – Δεν κάνει δηλαδή; – Παιδί μου! – φώναξε η θεία Σόνια. – Θυμήσου για πάντα. Το αγόρι διαλέγει γυναίκα σαν τη μάνα του. Θες νύφη ακατάστατη; – Όχι! Μπορώ να φέρω τώρα τον γιο μου; – Πότε; – Τώρα. Όπως είπα, για δυο ωρίτσες θα λείψω. – Χωρίς καθυστέρηση; – Εντάξει, θα ‘ρθω ακριβώς σε τρεις ώρες. – Φέρε τον λοιπόν. Σε ένα τέταρτο. Παρεμπιπτόντως, με τι ασχολείται το παιδί; – Πώς το εννοείτε; – Τι του αρέσει να συζητά; Τεχνολογία, επιστήμη, τέχνη; – Μα είναι πέντε χρονών! – Γι’ αυτό ρωτάω! – Σοβαρά; – Μα βέβαια! Τα ενδιαφέροντα κινούνται σε αυτήν την ηλικία! Ο δικός μου, ο Πέτρος, στα πέντε του αποσυναρμολογούσε ποδήλατο, μετά και κινητήρα αυτοκινήτου! – Στα πέντε; – Φυσικά! Ο πατέρας του, ο άντρας μου, ο καλύτερος μηχανικός της Αθήνας! Δεν το ξέρατε; – Όχι. – Κρίμα. Ο δεύτερος γιος μου, στα πέντε, έπαιζε βιολί. Του λέγαμε να αλλάξει δρόμο, γιατί ο μπαμπάς του δεν ήταν μουσικός, μα τελικά μας διέψευσε: τώρα διδάσκει σολφέζ στο Ωδείο. Απόδειξη πως όλα γίνονται, αρκεί να το θες! Ο τρίτος… – Και ο τρίτος σας είναι αθλητής, άκουσα, – διέκοψε η νέα μαμά. – Ακριβώς. Για αυτό ακόμη έχουμε τοίχο-μονόζυγο στο σπίτι. Αν θέλει ο Μιχάλης σου να κάνει ασκήσεις, έχω να του δείξω υπέροχα κόλπα! – Εσείς; Θα του δείξετε; – Και βέβαια! Επίσης, έχουμε πιάνο, βιολί, βιβλία για τεχνικά, μουσική, ακόμα και ψάρεμα. Πες μου τι του αρέσει, και θα του γεμίσω το μυαλό για τρεις ώρες, θα ξεχάσει και τον κόσμο! – Δεν του αρέσει τίποτα, – είπε λυπημένη η μαμά. – Και τι ονειρεύεται; – Τίποτα ιδιαίτερο, μου φαίνεται. – Τι; Ένα πραγματικό αγόρι στα πέντε θα ήθελε μαγικό ραβδί, να γίνει πουλί, να πάει στο διάστημα, να μπει στο πλυντήριο όσο δουλεύει, να λύσει τηλεόραση, να αγγίξει τίγρη στον ζωολογικό. Δεν θέλει τίποτα τέτοιο; – Μόνο ένα πράγμα – να έχει κινητό σαν τους μεγάλους, – είπε θλιμμένη η μαμά. – Κατάλαβα, – έγνεψε η θεία Σόνια. – Τότε ώρα να μου τον φέρεις! Σε ένα τέταρτο. Και θα πάρω μόνο χίλια ευρώ. Όσο για κορίτσι. – Γιατί; Είναι αγόρι! – Και λοιπόν; Η ύπαρξη εξαρτήματος στο παντελόνι δεν σημαίνει τίποτα. Μπορώ να τον κάνω αληθινό παλικάρι, να το θυμάσαι. – Θα τον κάνετε; Πώς δηλαδή; – Δική μου δουλειά. Αλλά την επόμενη φορά που θα θέλει να έρθει – και θα θελήσει! – θα πληρώσεις όπως για αγόρι. Σύμφωνη; – Ναι, – είπε με απόγνωση η μαμά. Κάπου πρέπει να τον αφήσω! – Ωραία. Πήγαινε να τον φέρεις. Εγώ πάω να φτιάξω το πρόσωπό μου. Την επόμενη μέρα, ο Μιχάλης ξύπνησε και ρώτησε: – Μαμά, σήμερα θα πάω στη θεία Σόνια; – Γιατί; – ρώτησε με ζήλια η μαμά. – Γιατί εκεί είναι τόσο συναρπαστικά! – φώναξε ο Μιχάλης.