Πώς χωρίσαμε (λίγο) με τη γυναίκα μου Ναι, αποφασίσαμε πως έτσι θα ήταν καλύτερα. Το συζητήσαμε ήρεμα, ψύχραιμα, με χιούμορ— είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι εξάλλου. Η γυναίκα μου μάζεψε τα πράγματά της. Και πήρε μαζί και το σκυλάκι μας. Έφυγε. Για τρεις μέρες στη μικρή της αδερφή. Ήθελαν οι δύο κοπελιές να το ρίξουν έξω στις διακοπές. Να λιώνουν όσες ώρες θέλουν, να κουβεντιάζουν, να βλέπουν ταινίες, να τρώνε σοκολάτα στο κρεβάτι, να χαχανίζουν με τις φωτογραφίες τους στο Instagram και να αγκαλιάζουν το μικρό σκυλάκι. Εγώ τι έκανα; Ε, τίποτα ιδιαίτερο. Δεν έτρεξα για τσίπουρα, ούτε κάλεσα φίλους για ποτό. Δεν με νοιάζει πια αυτά. Ε, άνοιγα δυνατά τη μουσική το πρωί. Α, και καθάρισα την κουζίνα και το ψυγείο— αυτά ήταν τα… ξεσαλώματα μου. Χτες επέστρεψαν η γυναίκα και το σκυλάκι. Βράδυ. Ε, αγκαλιές, φιλιά, λογικό είναι. Αλλά πρότεινα μάλιστα να πάμε μαζί βόλτα το σκυλάκι. Συνήθως εκείνη το πηγαίνει, και σύντομα κιόλας. Ντύσαμε το σκυλάκι ζεστά-ζεστά, ξεκινήσαμε για μια γύρα γύρω από την πολυκατοικία μας. Πορευόμασταν πλάι-πλάι και λέγαμε, λέγαμε. Το σκυλάκι έχασε το χειμωνιάτικο μποτάκι του, δεν το πήραμε καν χαμπάρι. Συνήθως το βράδυ βλέπουμε ταινίες ή διαβάζουμε. Αλλά αυτή τη φορά τίποτα. Πέσαμε νωρίς για ύπνο. Ξέρετε, είμαι σίγουρος πως οι μικροί αποχωρισμοί κάνουν καλό στο γάμο. Πιστεύω μάλιστα ότι είναι απαραίτητοι, τουλάχιστον μια-δυο φορές το χρόνο. Χωρίς τσακωμούς, χωρίς δραματικά «φεύγω στη μαμά μου!». Όχι. Μιλάω για υγιείς αποστάσεις. Να συμφωνείτε: κάποιος φεύγει για τριήμερο— στη Θεσσαλονίκη σε φίλη, σε φιλαράκι για ούζα, ως και στην Αιδηψό αν χρειαστεί, όλο και κάτι θα βρεθεί. Η «άδεια» ο ένας απ’τον άλλον— μεγάλη υπόθεση, πολύ χρήσιμη. Ακόμα και στην καλύτερη σχέση. Πάντα πρέπει να υπάρχει λίγη αλλαγή, λίγη δράση. Η οικογενειακή ευτυχία είναι ωραία, αλλά το σενάριο χρειάζεται φρεσκαρίσματα, επειδή απλά έτσι γίνεται πιο ενδιαφέρον. Και για έναν άντρα μερικές μέρες μοναξιάς είναι απαράβατη ανάγκη. Χωρίς κυνήγια, χωρίς τσίπουρα από το πρωί. Απλώς μόνος. Ίσως και στις γυναίκες χρειάζεται, δεν ξέρω και τόσο. Αλλά νομίζω πως οι γυναίκες είναι περισσότερο κοινωνικές ψυχές. Εγώ πάντως, δεν είμαι ειδικός. Στον άντρα η μικρή μοναξιά— πραγματικά, σαν ανάγκη. Γιατί νομίζετε πάνε οι άντρες για ψάρεμα; Για τα ψάρια; Καθόλου. Είναι για να μείνουν μόνοι δυο μέρες, να κοιτάνε τη θάλασσα, να ακούν τα πουλιά. Κάτι σαν διαλογισμός. Αλλά το κυριότερο— είναι η επανένωση. Εκεί είναι η χαρά, η τρυφερότητα, το πάθος. Γι’ αυτό τα κάνουμε όλα. Καλωσήρθες αγάπη μου! Και να πέσουμε νωρίς για ύπνο. Όσο πιο νωρίς γίνεται.

Πώς χωρίσαμε με τη γυναίκα μου

Ναι, το αποφασίσαμε πως έτσι θα ήταν καλύτερα. Ήρεμα, πολιτισμένα, χωρίς υστερίες. Ακόμα και αστεία λέγαμε. Σαν πνευματικοί άνθρωποι, που είμαστε.

Η γυναίκα μου μάζεψε τα πράγματά της. Πήρε μαζί και το σκυλάκι μας.

Έφυγε.

Πήγε για τρεις μέρες στη μικρή της αδερφή.

Ήθελαν τα κορίτσια να περάσουν λίγες μέρες μαζί, σαν μικρές διακοπές. Να ξαπλώνουν όσο θέλουν, να λένε τα δικά τους, να βλέπουν ταινίες, να τρώνε σοκολάτα στο κρεβάτι, να γελάνε με φωτογραφίες στο instagram. Και να κανακεύουν τη μικρή μας Μάγια, το σκυλάκι.

Κι εγώ τι έκανα; Τίποτα ιδιαίτερο. Δεν έτρεξα στα ουζερί, ούτε φώναξα παρέα για κρασί. Γιατί να το κάνω αυτό;

Το μόνο τρελό που έκανα ήταν να ανοίξω τη μουσική το πρωί στο τέρμα, να καθαρίσω την κουζίνα και το ψυγείο. Μέχρι εκεί άντεξα να ξεφύγω.

Χτες γύρισαν η γυναίκα και η Μάγια. Το βράδυ. Εντάξει, αγκαλιές, φιλιά, κλασικά πράγματα. Αλλά αυτή τη φορά, εγώ της πρότεινα να βγούμε μαζί βόλτα με το σκύλο. Συνήθως βγαίνει μόνη της κι ούτε καν πολύ ώρα. Ντύσαμε τη Μάγια ζεστά-ζεστά και ξεκινήσαμε τον γύρο της πολυκατοικίας. Περπατούσαμε πλάι, συζητώντας ασταμάτητα. Κάπου εκεί, η Μάγια έχασε το χειμωνιάτικο παπουτσάκι της, και ούτε που το πήραμε χαμπάρι.

Συνήθως, τα βράδια καθόμαστε και βλέπουμε σειρές ή διαβάζουμε. Όμως χτες, ούτε τηλεόραση ούτε βιβλία. Κοιμηθήκαμε νωρίς.

Ξέρετε, έχω πια τη βεβαιότητα πως οι μικρές αποστάσεις δυναμώνουν τη σχέση. Νομίζω πως αυτές οι μικρές αποδράσεις είναι αναγκαίες τουλάχιστον κάθε έξι μήνες. Χωρίς φωνές και δραματικές δηλώσεις φεύγω σπίτι της μαμάς μου!. Όχι έτσι. Μιλάω για υγιείς αποστάσεις. Να το κανονίζεις, να πεταχτεί κάποιος τρεις μέρες στη θεία, στην ξαδέρφη για ψήσιμο, μια μικρή εκδρομή στη Ναύπακτο, ξέρω γω. Οι επιλογές πολλές.

Διακοπές μακριά ο ένας από τον άλλον είναι και αναζωογονητικό και ωφέλιμο. Ακόμα και στη μεγαλύτερη ευτυχία. Δεν γίνεται συνέχεια το ίδιο σενάριο. Πρέπει να αλλάζουμε λίγο ρότα, να μην βαριόμαστε!

Και, να σας πω, για τον άντρα ειδικά, είναι σημαντικό να μένει μόνος του πού και πού. Όχι για να ξεφύγεις τελείως, ούτε για ξενύχτια με τσίπουρο, αλλά απλά για να μείνεις λίγο μόνος. Ίσως αυτό να ισχύει και για τις γυναίκες, αλλά εκεί δεν το παίζω ειδικός. Πιστεύω πάντως πως οι γυναίκες είναι πιο κοινωνικές και αγαπούν την επικοινωνία. Άντε, δεν ξέρω, ας πει καμιά γυναίκα καλύτερα.

Για μένα, ολιγοήμερη μοναξιά είναι ζωτική ανάγκη. Νομίζετε ότι οι άντρες πάνε για ψάρεμα για τα ψάρια; Καθόλου. Το να κάτσεις με τις ώρες σε μια προβλήτα, να βλέπεις τη θάλασσα και να ακούς τζιτζίκια, είναι κάτι σαν διαλογισμός.

Το καλύτερο όμως είναι η επιστροφή. Εκείνη η συνάντηση είναι χαρά, τρυφερότητα, πάθος. Για χάρη αυτής της μαγείας αξίζει όλο το έργο. Καλησπέρα, αγάπη μου!

Έτσι λοιπόν, και αυτή τη φορά, πήγαμε για ύπνο νωρίς. Όσο πιο νωρίς γινόταν.

Το δικό μου συμπέρασμα: Στην Ελλάδα οι σχέσεις θέλουν χώρο, λίγο αέρα και καλή καρδιά. Οι μικρές αποστάσεις φέρνουν μεγαλύτερα σμιξίματα.