Τζακ, μην μετράς τις καρακάξες! Εδώ και μερικές μέρες ο Τζακ αρνιόταν να φάει φαγητό που του έφερνε η Λυδία: — Τι συμβαίνει, καλέ μου; Είναι τα ίδια μπιφτέκια που σου αγόραζε ο κύριος Δημήτρης. Δεν θα έρθει τώρα… Μην τον περιμένεις, — η Λυδία σήκωσε απολογητικά τα χέρια της… Παράξενη σκηνή… Στη μακριά, κίτρινη στάση του λεωφορείου, όλοι οι εργάτες του εργοστασίου είχαν μαζευτεί ομαδικά στη μία πλευρά. Η άλλη μισή ήταν άδεια, εκτός από έναν ξεθωριασμένο κανελί σκύλο, αχτένιστο, που είχε απλωθεί μπροστά στο παγκάκι… Ο Τζακ μπήκε στον τέταρτο του χρόνο και ήξερε τη ζωή όσο καλά ήξερε τις τέσσερις του πατούσες. Όλες του τις μέρες τις πέρναγε δίπλα στη στάση μπροστά από το φοιτητικό συγκρότημα. Από πίσω το εργοστάσιο, και παραπέρα ένα χωράφι. Τίποτα σπουδαίο – ο Τζακ τα είχε δει όλα. Πώς έγινε „Τζακ”, ούτε ο ίδιος θυμόταν πια. Έτσι τον φώναζαν μερικά νέα κορίτσια από το φοιτητικό. Αυτές, βλέποντας του τη μοίρα, τον λυπόντουσαν και τον φρόντιζαν. Κατά τ’ άλλα, οι άνθρωποι παραμέριζαν τον Τζακ. Ο Τζακ δεν σε κοιτούσε με θλιμμένα μάτια. Δεν κουνούσε φιλικά την ουρά… Δεν ήταν τέτοιος τύπος. Στα τρία του μόλις χρόνια, έμοιαζε με γέρο γκρινιάρη που δεν έβρισκε τίποτα να του αρέσει. Ο Τζακ τρομάζε τους ανθρώπους με τον άσχημο χαρακτήρα του. Άνθρωποι… Τι καλό να πει κανείς γι’ αυτούς; Για τους περισσότερους; Τίποτα σπουδαίο! Μόνο δυο κορίτσια που τον φρόντιζαν δεν τα έβαζε με το υπόλοιπο πλήθος… Ο Τζακ δεν αγαπούσε τους ανθρώπους, δεν αγαπούσε τις καρακάξες, κοίταζε με αηδία τα σπουργίτια που τσακώνονταν και πλενόντουσαν στις λακκούβες. Η εποχή που είσαι κουτάβι και πιστεύεις κάθε άνθρωπο, περνάει. Πέρασε και του Τζακ. Κατά τη γνώμη του, άνθρωποι και καρακάξες έβγαζαν το ίδιο βρωμερό ήχο. Έτσι, σαν μάλωναν στη στάση, σπρώχνονταν και τον έδιωχναν! Γιατί να τους αγαπά; Ώρα να το ψάξει; Καλύτερα όχι… Με τις καρακάξες άλλη ιστορία – του κλέβανε τα λίγα που του άφηναν από το φοιτητικό. Ο Τζακ ορμούσε στα φτερωτά θρασίμια. Οι καρακάξες πέταγαν λίγο, τα σύζητουσαν και γύριζαν πάλι, αποφασισμένες να μην παραδοθούν αμαχητί. Έτσι πήγαινε η μέρα. Μάλωνε με καρακάξες, μετρούσε πόσες είχαν απομείνει ολόκληρες, αγρίευε τους ανθρώπους… Κατά τούτα, στη στάση τη χρυσή του εργοστασίου δεν περνούσε κι άσχημα. Δεν ήταν βίλα, αλλά από βροχές και αέρα τουλάχιστον έκρυβε την ουρά του. Μόνο ανθρώπους είχε πολλούς… — Ε, τι κάνεις πρωί πρωί, αρχοντόσκυλο! Άσε να περάσουμε στο παγκάκι! — μια μπότα διέκοψε τον ύπνο του σκύλου. Ο Τζακ άνοιξε τα μάτια – η μπότα προσπάθησε να τον περάσει από πάνω, μα ο φύλακας της στάσης δεν θα το άφηνε έτσι: “Να τσακωθούμε θες; Για περίμενε!” Ο Τζακ τινάχτηκε πάνω. Η μπότα προσπάθησε να σωθεί, αλλά ο λεωφορειάκιας ήρθε. Πιο πολύ από όλα, ο Τζακ μισούσε να βλέπει ανθρώπους να τρέχουν για τα λεωφορεία – όλο έτσι ξεγλιστρούσαν όσοι τον πείραζαν. Η μπότα αυτή έμεινε όμως μόνη, χωρίς αφεντικό. “Καλά να πάθεις!” είπε ο Τζακ και με περηφάνια πήγε τη μπότα του πίσω από τον κάδο… — Τάνια, φύγε από δω, με τον τρελό το σκύλο, — η ξανθιά γυναίκα τράβηξε τη φίλη της. — Τι θες, είναι μανιασμένος ο σκύλος, — συμπλήρωσε ένας με το τσιγάρο. Η γόπα σχεδόν έπεσε πάνω στον Τζακ. Αυτός ξέσπασε σε γαβγίσματα… ***** Την επόμενη μέρα, ο Τζακ ξανά αντίκρισε τον ιδιοκτήτη της μπότας με ακόμα έναν άντρα. — Να τος! — το δάχτυλο της “μπότας” έδειχνε εξαγριωμένο – αλλά ο φίλος της μπότας κρατούσε απόσταση. — Αυτός ο επιθετικός σκύλος! Κάντε κάτι! — Τι να κάνουμε; — απορημένος ο δεύτερος. — Δεν υπάρχει υπηρεσία αδέσποτων στο δήμο… Η “μπότα” χειρονομούσε. Ο Τζακ τους κοίταζε ατάραχος. Καλά δεν είναι να βλέπεις τους ανθρώπους να μιλάνε έτσι μεταξύ τους; — Είστε φύλακας, κάντε κάτι! — εξάντλησε την υπομονή του ο άνθρωπος της μπότας. Ο Τζακ ούτε γάβγισε. Ανθρώποι να τσακώνονται… καλύτερο από του καρακάξες τη φασαρία. — Εγώ φροντίζω το φοιτητικό, όχι τη στάση! — απάντησε ο φύλακας. — Πετάξτε του ένα κόκαλο και δεν θα σας ενοχλεί. — Λυπάμαι, να του πάρω και μπιφτέκια απ’ τη λέσχη; — ειρωνεύτηκε ο άνθρωπος της μπότας. Ο “μπότας”, νομίζοντας ότι ο σκύλος τον άκουγε, εκνευρίστηκε ακόμα πιο πολύ. Ο σκύλος, σα να κατάλαβε τα λόγια, έκανε τον άνθρωπο να φύγει στο λεωφορείο με ταχύτητα, ενώ γαύγιζε πίσω του ο Τζακ… Η επόμενη συνάντηση αναπόφευκτη. Ο Δημήτρης Ιωάννου (δηλαδή ο “μπότας”) μόλις είχε ανέβει στη θέση του αναπληρωτή διευθυντή παραγωγής στο εργοστάσιο. Όλα του φαίνονταν καινούρια, κι αυτός ο βρωμερός αδέσποτος τον περίμενε κάθε πρωί. Το αυτοκίνητο του στο συνεργείο. Κάθε πρωί του φώναζε ο σκύλος. Μερικές φορές ο Τζακ περίμενε μόνο εκείνον! Αποφάσισε να δοκιμάσει τη συμβουλή του φύλακα – κουράστηκε να τον κοιτάζουν όλοι με μισό μάτι, και του έφερε μπιφτέκι. — Φάε, — άφησε το ζεστό μπιφτέκι μπροστά του. Ο Τζακ παραλίγο να γαβγίσει, αλλά η μυρωδιά τον νίκησε. Το μπιφτέκι εξαφανίστηκε στη στιγμή. Ο Τζακ κοίταξε ξανά τον άνθρωπο. — Για κοίτα! Δεν σου φτάνει; Λοιπόν, δεν έχω γυναίκα, δεν ξέρω να μαγειρεύω. Να στα φέρνω κάθε πρωί; Θα μου σκάσει η μουσούδα σου! ***** Το άλλο πρωί, ο Δημήτρης Ιωάννου έπαθε πλάκα. — Δημήτρη, μάλλον σε συμπάθησε πλέον ο Τζακ! Δεν σου γαβγίζει! — γελούσε η Λυδία, η γραμματέας με τα ροζ μάγουλα. — Με σέβεται, — είπε περήφανα, κοιτώντας πάντα περίεργα τον Τζακ. Από τότε, το μοναχικό κανελί σκυλί συνήθισε το καθημερινό του κέρασμα – το μπιφτέκι έφτανε πάντα με τον Δημήτρη Ιωάννου. Μήπως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι τόσο άσχημοι; Μήπως διαφέρουν τελικά από τις καρακάξες; Ο καιρός κρύωνε… Ήρθε το πρωί που η στάση σκεπάστηκε με χιόνι. Ο Δημήτρης άφησε πάλι μπροστά του φαγητό. Ο Τζακ έτρεμε, αλλά πάντα κάτι προλάβαινε πρώτη την κοιλιά του. Μια μυστηριώδης ταχύτητα μπιφτεκιού… Ο Δημήτρης στάθηκε και κοίταξε το σκυλί που έτρεμε. — Έλα, έλα, μπες στην κούτα αυτή με το παλιό πάπλωμα. Τα κρύα και το χιόνι ξαφνικά χάθηκαν για τον Τζακ. Μέσα του ζεστάθηκε κάτι παράξενο και γλυκό. Ποτέ του δεν είχε ξαναδεί τέτοιο πράγμα! ***** Μέρες ολόκληρες, ο Τζακ δεν ήθελε το φαγητό της Λυδίας. — Ίδια μπιφτέκια, Τζακ μου, όπως αυτά που σου ‘φερνε ο Δημήτρης. Δεν θα έρθει ακόμα, είναι άρρωστος, — είπε η Λυδία. Ο Τζακ περίμενε κάθε πόρτα που άνοιγε. Θλιμμένος, γύριζε στο πάπλωμά του. Οι καρακάξες τσακώνονταν πίσω από τη στάση για λίγο ξερό ψωμί, η καθεμιά να το πάει στο μυστικό της μέρος. Ο Τζακ τις κοίταζε στεναχωρημένος. Γαβ! Ανόητα πουλιά! Κι αυτός είχε μυστικό μέρος – μια τρύπα κάτω από τη στάση, πίσω απ’ τον κάδο. Έτρεξε, πήρε το παλιό παπούτσι. Τώρα; Μα που είναι ο Δημήτρης; Το ψευδώνυμό του το ήξεραν όλοι – “ο δικός του άνθρωπος”… Μα είναι φίλος; Μπορεί ένας σκύλος που απέκτησε άνθρωπο να τον χάσει έτσι; Τρεις φορές γρύλισε στις καρακάξες. Έφτανε! Δεν θα μείνει άλλο μαζί τους! — Δημήτρη! Δημήτρη! Σήκωσε τα αφτιά του προς τη νεαρή με το κινητό. — Δεν ακούγεσαι… Μπαίνω στο λεωφορείο τώρα. Έχω τον φάκελο μαζί. Η Λυδία κάθισε και δεν κατάλαβε το κανελί ουρά να μπαίνει πίσω της στο λεωφορείο… ***** Ο σκύλος και η Ελπίδα κοίταζαν τη Λυδία, που φώναζε πολλές φορές το όνομα του “δικού του ανθρώπου”. Η Λυδία σφιγγόταν στο φουλάρι της και κατέβηκε απ’ το λεωφορείο• ο Τζακ πίσω με το μαύρο παπούτσι στα δόντια! Η διάθεση του Τζακ ήταν ανεβασμένη. Ποιος έλεγε πως το χιόνι είναι αναγκαία δυστυχία; Τόσο ωραία που τρίζει κάτω απ’ τις μπότες της Λυδίας! Η Λυδία χτύπησε το κουδούνι και ακούστηκε η φωνή που περίμενε. Ο σκύλος γάβγισε. Η Λυδία παραλίγο να γλιστρήσει. — Κύριε Δημήτρη, μήπως να με βοηθήσετε πρώτα να σηκωθώ αντί να αγκαλιάζετε τον σκύλο; Ο Δημήτρης είχε μάτια θολά απ’ τη συγκίνηση. — Ήρθες σε μένα; Μου ’φερες δώρο; — έλεγε, αγκαλιάζοντας τον Τζακ με το παπούτσι στη χούφτα. Η Λυδία, βέβαια, σηκώθηκε και ήπιε ζεστό τσάι. — Ένα δεν καταλαβαίνω, κύριε Δημήτρη, — παρατήρησε, — γιατί δεν πήρατε νωρίτερα τον σκύλο στο σπίτι; — Φοβόμουν. Ήμουν χρόνια μόνος… Σκύλος σημαίνει φροντίδα, ευθύνη. Είναι σαν οικογένεια… Τώρα δεν τον αφήνω πουθενά. Θα μάθω και να μαγειρεύω μπιφτέκια, μόλις γίνω καλά… — Άρα ήθελε “έφοδο”; — γέλασε η Λυδία. — Τουλάχιστον, ο Τζακ σας βρήκε μόνος του! Και η Λυδία έκρυψε γελώντας το πρόσωπό της πίσω απ’ το φλιτζάνι…