Πήγα να επισκεφτώ τον αδελφό μου για τα Χριστούγεννα… και τελικά αποκαλύφθηκε πως δεν με είχε καλέσει, γιατί η γυναίκα του «δεν θέλει ανθρώπους σαν κι εμένα» στο σπίτι της.
Είμαι 41 χρονών, ο αδελφός μου 38. Όλη μας τη ζωή ήμασταν πολύ δεμένοι μεγαλώσαμε μαζί, μοιραστήκαμε δωμάτιο, μυστικά, δουλειές, ακόμη και τις δυσκολίες. Μα από τότε που παντρεύτηκε, κάτι άλλαξε μέσα του, παρόλο που εγώ αρνιόμουν να το παραδεχτώ.
Πέρσι, από νωρίς το Δεκέμβρη, ένιωθα κάτι παράξενο: ο αδελφός μου δεν είπε λέξη για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Κάθε χρόνο το περνούσαμε μαζί. Πάντα.
Ένα βράδυ, κουράστηκα να περιμένω. Είπα στον εαυτό μου:
«Αφού αυτός δεν με προσκαλεί, θα το κάνω εγώ για μένα.»
Ήταν ο αδελφός μου δεν ήταν ξένος.
Την παραμονή των Χριστουγέννων, κατά τις έξι το απόγευμα, του έστειλα μήνυμα να δω τι ώρα θα περάσει να με πάρει. Τίποτα. Τον πήρα τηλέφωνο κλειστό. Κάτι με έσφιξε μέσα μου. Πήρα ταξί και πήγα κατευθείαν στο σπίτι του.
Όταν έφτασα, άκουγα μουσικές, γέλια, παιδιά να τρέχουν τραπέζι στολισμένο, γιορτή. Ντράπηκα ακόμα και να χτυπήσω, φαινόταν καθαρά ότι γλεντούσαν. Μα χτύπησα.
Ο αδελφός μου άνοιξε. Άσπρισε. Με αγκάλιασε στα γρήγορα, αλλά ήταν εμφανώς αγχωμένος.
Μου είπε:
«Α, αδελφή γιατί δε μου είπες ότι θα έρθεις;»
Απάντησα:
«Γιατί κι εσύ δεν μου είπες τίποτα. Γι αυτό ήρθα. Τι συμβαίνει;»
Πριν προλάβει να με καλέσει μέσα, γύρισε και κοίταξε πίσω του λες και υπολόγιζε κάτι.
Μπήκα και πάγωσα.
Στο τραπέζι όλη η οικογένεια της γυναίκας του: ξαδέλφια, θείοι, θείες, μέχρι και η γειτόνισσα. Όλοι.
Μόνο εγώ έλειπα.
Η γυναίκα του με χαιρέτησε με ένα ψεύτικο χαμόγελο και συνέχισε να σερβίρει, σα να μην υπάρχω.
Κάθισα στον καναπέ, αμήχανη, αόρατη. Και τότε, μέσα στη σιγή, άκουσα τη γυναίκα του να λέει χαμηλόφωνα στη μητέρα της νομίζοντας ότι δεν ακούω:
«Σου το είπα ότι θα ερχόταν να μας χαλάσει τη βραδιά. Δεν ήθελα ανθρώπους σαν αυτήν εδώ μέσα.»
«Άνθρωποι σαν εμένα;»
Τι σημαίνει αυτό; Τι έχω κάνει;
Ένιωθα την ανάσα μου βαριά, προσπαθώντας να μην κλάψω μπροστά σε όλους.
Κι ο αδελφός μου το άκουσε. Το πρόσωπό του άλλαξε. Ήρθε κοντά μου και χαμηλόφωνα είπε:
«Μη δίνεις σημασία, αδελφή. Είναι ο χαρακτήρας της.»
Τον κοίταξα:
«Τέτοιος χαρακτήρας πώς; Τι της έκανα; Πώς γίνεται στο σπίτι του αδελφού μου να νιώθω ξένη;»
Τότε μου τα αποκάλυψε όλα:
«Δεν ήθελε να σε καλέσω. Είπε πως έχεις δυνατό χαρακτήρα, σκέφτεσαι πολύ, θες πάντα να βοηθάς και ανακατεύεσαι σε ό,τι δεν σε αφορά. Κι δεν ήθελα να τσακωθούμε τα Χριστούγεννα.»
Σιώπησα.
Ο ίδιος μου ο αδελφός προτίμησε να μη με καλέσει… μόνο και μόνο για να μην έρθει σε ρήξη με τη γυναίκα του.
Δεν έκανα φασαρία. Δεν είπα τίποτα.
Απλώς σηκώθηκα και είπα:
«Μη στεναχωριέσαι. Θα φύγω.»
Με παρακαλούσε να μείνω, αλλά δεν γινόταν. Δεν ήθελα άλλο να βρίσκομαι κάπου που περισσεύω.
Περπατούσα μέχρι τη γωνία με κόμπο στο λαιμό.
Στο σπίτι ζέστανα ένα πιάτο κοτόπουλο με ρύζι και έφαγα μόνη. Χάζευα παλιές χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες μας με τον αδελφό μου. Κι ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου γιατί δεν κατάφερε να προστατέψει τη θέση μου δίπλα του, τη σχέση μας, την ιστορία μας.
Μέχρι σήμερα δεν έχουμε μιλήσει γι αυτό. Εκείνος υπόσχεται πως «κάποια από αυτές τις μέρες» θα με επισκεφτεί μα δεν ξέρω αν πρέπει να συζητήσω πάλι ή να αφήσω τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους.
Ένα είναι σίγουρο: αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα είμαι μαζί τους.
