Ασχήμια που Γεμίζει Αυτές τις Στιγμές

Άσχος Ένας ισχυρός κτύπος Σκοτάδι Σκοτάδι
Τελικά το σκοτάδι άρχισε να σβήνει. Ακούστηκε φωνή:
Κυρία Ελένη, είναι ο διασώστης, κάτι έχει σπάσει εκεί μέσα.
Με πόνο ένιωσα το χέρι να πιέζει τον λαιμό μου. Προσπάθησα να ανοίξω τα μάτια· δύσκολα τα κατάφερα. Εμφανίστηκε ένα κρεμαστό με σχήμα ορθογωνίου, χαραγμένα τα ζώδια· μπροστά μου η γυναίκα με το άσπρο παπλωτό.
Στην αιμορραγική! φώναξε κάποιος από κοντά.
Οι γονείς γύρισαν από τη δουλειά. Η μητέρα έσπευσε στην κουζίνα και κοίταξε το δωμάτιο όπου ο γιος έκανε το μάθημα. Ο Αντώνης, μπροστά του, παρατήρησε ότι ο γιος του δεν ήταν καλής διάθεσης.
Τάσο, τι έγινε; τον χτυπήσε ελαφρά στο κεφάλι.
Τίποτα, σφύριξε ο τέταρτης δημοτικού.
Λοιπόν, πες μας!
Η 8η Μαρτίου πλησιάζει. Η δασκάλα μας κράτησε σήμερα και είπε ότι πρέπει να φτιάξουμε δώρα για τις κοπέλες.
Πού είναι το πρόβλημα; χαμογέλασε ο πατέρας.
Μα μας είναι όλα τα αγόρια και τα κορίτσια. Αυτή μάζεψε ποιος στο πού, συριγμούσε ο Τάσο. Έπεσα σε μια «άσχημη», την Ελένη Παπαδοπούλου.
Όλες θέλουν δώρο για την 8η Μαρτίου, ακόμα και οι «άσχημες», προσπάθησε να μιλήσει ο πατέρας σαν ενήλικας. Πώς το μάζεψε; Με αλφαβήτα;
Με ζώδια, είπε ο γιος. Η Ελένη είναι Παρθένος, και το αγόρι που ταιριάζει πιο πολύ είναι ταβέρνα Ταύρος. Εγώ είμαι Ταύρος.
Τέλεια, αν ταιριάζετε! Μπορεί να την ερωτευτείς.
Εγώ; Στην Ελένη Παπαδοπούλου;
Ο πατέρας γέλασε δυνατά. Η μητέρα έσπρωξε στο δωμάτιο:
Τι γυρίζει εδώ;
Λένα, έλα στην κουζίνα, είπε ο πατέρας αυστηρά. Έχουμε σοβαρή συζήτηση.
Η μητέρα έφυγε, και ο Τάσο ρώτησε με λύπη:
Πατέρα, τι να κάνω τώρα;
Να φτιάξεις το δώρο!
Τι δώρο;
Αύριο στη δουλειά θα φτιάξω το δώρο για την επιλεγμένη σου.
Πατέρα, τι δώρο μπορείς να φτιάξεις; Είσαι στο εργοστάσιο.
Είμαι στην ηλεκτρονική επικάλυψη μετάλλων. Κόβουμε κάθε είδους επικάλυψη.
Δεν καταλαβαίνω.
Θα δεις αύριο!
***
Την επόμενη μέρα ο πατέρας επέστρεψε με ένα κρεμαστό σε αλυσίδα, χρυσοκίτρινο, με δύο ζώδια χαραγμένα: Ταύρος και Παρθένος. Στο άλλο άκρο έγραφε μικρά, αλλά όμορφα:
«Στην Ελένη, της 8ης Μαρτίου! Αντώνης».
Το κρεμαστό έλαμπε! Η μητέρα το έβαλε σε πλαστική σακούλα και το έκανε ακόμη πιο εντυπωσιακό.
***
Την 8η Μαρτίου η δασκάλα δεν ήθελε να διδάξει. Πρώτα τα παιδιά της έδωσαν δώρα. Έκανε ευχαριστίες. Μετά ανακοίνωσε ότι τα αγόρια πρέπει να δώσουν δώρα στα κορίτσια.
Ήρθε η ταραχή! Όλοι έσπευσαν στα «αγόρια» τους. Ο Τάσο πήγε στην Ελένη και είπε όπως του είχε πει ο πατέρας:
Ελένη, ευχές για τη 8η Μαρτίου! Μπορεί κάποια μέρα τα ζώδια μας να ενωθούν.
Μετά το είπε, κατέβηκε στη θέση του, χωρίς να αντιληφθεί πως το καρδιά του χτυπούσε πιο δυνατά για αυτήν την «άσχημη» κοπέλα.
Λίγες μέρες αργότερα οι γονείς της Ελένης μετακόμισαν σε άλλη περιοχή και η ίδια από την πέμπτη τάξη πήγε σε διαφορετικό σχολείο.
***
Ο Αντώνης ξύπνησε στο λευκό ταβέρνα του νοσοκομείου. Προσπάθησε να κουνήσει τα χέρια και τα πόδια· κουνιόταν μόνο το αριστερό χέρι.
Πού είμαι; ρώτησε αμυντικά.
Ένας φωνήτζας έφτασε και είπε:
Ξυπνήσατε; Βρίσκεστε στην κλινική επείγουσας χειρουργικής.
Έχω όλα τα μέρη μου; ρώτησε αχνά.
Ναι, όλα εντάξουν, αλλά είστε τυλιγμένος από το κεφάλι μέχρι τα πόδια.
Χαίρομαι που είναι όλα ολόκληρα.
Μια νοσηλεύτρια πλησίασε και ρώτησε:
Πώς αισθάνεστε;
Τι συμβαίνει; απάντησε αμυδρά.
Η ζωή σας δεν κινδυνεύει. Τα χέρια και τα πόδια θα λειτουργούν. Θα επουλωθούν μικρά τραύματα, είπε ενώ έβαλε το τηλέφωνο. Η μητέρα σου ζήτησε να σε καλέσει όταν ξυπνήσεις.
Γιε μου, άκουσε τη φωνή της μέσα στα δάκρυα.
Μητέρα, όλα καλά, προσπάθησε να μιλήσει πιο ζωντανά. Λέγαν ότι θα υπάρξουν μόνο μικρές ουλές. Θα με βγάλουν σύντομα.
Δεν θα με αφήσει να μείνω τη νύχτα. Θα έρθω αμέσως.
Ευχαριστώ! είπε χαμογελώντας η νοσηλεύτρια. Θα με βγάλουν σε τρία εβδομάδες, σίγουρα!
Ο συμμαθητής του στο κρεβάτι ρώτησε:
Τι συνέβη;
Είμαι διασώστης. Στο εργοστάσιο μας σήκωσαν μπαλόνια που έσπασαν, θυμήθηκε. Καταστράφηκαν τρία τμήματα, έφτασα στην έξοδο μόλις ξέσπασε το τελευταίο. Δεν θυμάμαι πια.
Έφτασες, σωστά; είπε η νοσηλεύτρια.
Ο φίλος του μπήκε:
Γεια σου, Τάσο! Τι κάνεις;
Χειροπιάδα, αλλά μπορώ να χαιρετήσω μόνο με το αριστερό χέρι!
Πες μου τι συνέβη.
Βγήκαμε από το εργοστάσιο όταν ξέσπασε. Επιστρέψαμε και σε έσυραν ήμουν καλυμμένος με αίμα οι ιατροί ήρθαν αμέσως.
Ευχαριστώ!
Ο γιατρός, άνδρας γύρω στα 40, μπήκε:
Πώς πάει, ήρωα; έβαλε το χέρι του στην κλινική.
Καλά.
Αν μιλάς, θα ζήσεις. Εγώ θα σε παρακολουθήσω!
Πότε θα έρθει η Ελένη; του ζήτησε ο Αντώνης.
Την επόμενη μέρα, μετά τη γιορτή.
***
Δύο μέρες μετά, ο Αντώνης προσπαθούσε να σηκώσει. Τα πόδια του πονάνε· το δεξιό χέρι ήταν σπασμένο. Στο πρόσωπο είχε ακόμη κάποιες πληγές, αλλά η δεξιά χείρα έβγαλε προτού ο κρύσταλλος έσπαγε. Στο καθρέφτη το πρόσωπο του ήταν ακόμη πρησμένο.
Η μέρα του ελέγχου έφτασε. Η νεαρή γιατρός, με γυαλιά, χαμογέλασε. Ο Αντώνης, 27 ετών, ήταν παντρεμένος, αλλά είχε χωρίσει πριν μισό χρόνο. Η γιατρός είπε:
Καλημέρα, είμαι η Δρ. Μαρία. Είδα το κρεμαστό με τα ζώδια: Ελένη Παπαδοπούλου! φώνησε.
Η γιατρός κοίταξε το πρησμένο πρόσωπό του.
Συγγνώμη, δεν τον θυμάμαι.
Είμαι Ταύρος, έδειξε το κρεμαστό.
Ο Τάσος Γκόναροβ; τρέμει η φωνή της. Με θυμάσαι ακόμα;
Φυσικά, Ελένη, έβαλε το κρεμαστό στην καρδιά του. Με συγχωρείς;
Η Ελένη κλείσε ένα μαντήλι στα δάκρυά της.
Μετά, η Ελένη δεν επισκέπτεται πια το δωμάτιό του. Ο Αντώνης όμως καταλάβαινε ότι οι δουλειές τους παίζονται σε ρόδια: μέρα, νύχτα, δύο Σαββατοκύριακα.
Από τη μία μέρα προσπάθησε να περπατήσει υποστηριζόμενος από τα κρεβάτια, κρατιέται στον τοίχο. Το βράδυ, η βάρδια άλλαξε· ήρθαν φωνές και βήματα στον διάδρομο. Στο μισό της νύχτας άκουσε έναν θρήνο. Η πρώην συμμαθήτριά του, η Ελένη, κλάυσε στο δωμάτιο.
Εσύ, Ελένη! έβαλε το χέρι του στον ώμο της.
Έκανα επέμβαση σε μια γυναίκα που έπεσε κάτω από αυτοκίνητο. Είναι σε εντατική, δεν θα σωθεί. Έχει δύο παιδιά, ο άντρας της είναι μαζί της.
Θα περάσουμε! απάντησε ο Αντώνης. Έχουμε σώσει και πολλά ζωές· η δική σου δεν έφυγε· μόνο η κατάστασή της είναι κρίσιμη.
Η Ελένη κοίταξε τον Αντώνης στα μάτια. Είχαμε 27 χρόνια, αλλά ο χρόνος δεν μετράει όταν η ζωή σε καλεί να προσφέρεις.
Τελικά, η Ελένη επέστρεψε στην εντατική, και ο Αντώνης δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Το πρωί, η νοσηλεύτρια τον ξύπνησε.
Η γυναίκα που χειρουργήθηκε χθες, ζει; ρώτησε απρόσμενα.
Ναι, αλλά η κατάσταση είναι σοβαρή.
***
Τρεις εβδομάδες μετά, οι πληγές του Αντώνης κλείνουν. Συναντήθηκαν ξανά με την Ελένη στις βάρδιές, και η έλξη μεταξύ τους μεγάλωνε, αν και το τμήμα επείγουσας χειρουργικής δεν ήταν κατάλληλο για προσωπικές συζητήσεις.
Ένας γιατρός ανακοίνωσε:
Σήμερα σας βγάζουμε από το νοσοκομείο. Θα πάτε στην κλινική, όπου θα αποφασίσουν αν χρειάζεστε περαιτέρω παρακολούθηση.
Ο Αντώνης έπλεξε, κοίταξε στον καθρέφτη και ένοιωσε τις δύο μικρές ουλές σαν σημάδια ωριμότητας.
Βγήκε στον διάδρομο και είδε μια ασθενή να περπατάει με αδράνεια. «Τελικά, βγήκε!» σκέφτηκε.
Η νοσηλεύτρια του έδωσε την αποχώρηση:
Αντίο, Αντώνιε! Μην ξαναγυρίσεις!
Από τη μικρή του διαμέρισμα πήγε στις πατρίκαδες. Η μητέρα του τον υποδέχτηκε ενθουσιασμένα.
Γιε μου! Είμαι χαρούμενη που σε βλέπω ζωντανό!
Έλα, έφαγα κάτι παραδοσιακό. Πώς έβγαλες τόσο αδύνατος;
Μου λείπει το σπιτικό φαγητό!
Η μητέρα του είπε:
Μέχρι να τακτοποιηθεί η ζωή σου και να παντρευτείς, θα ζεις εδώ. Το δωμάτιό σου είναι κενό· πλύνε τα χέρια σου!
Μετά, πήγε σε κομμωτήριο, πήρε ρούχα, η μητέρα τα ταλαιπωρεί. Το βράδυ ήρθε ο πατέρας του από τη δουλειά· κάθονταν όλοι μαζί όπως παλιά και μίλησαν αργά μέχρι την έναρξη της νύχτας.
Καθώς έπεφτε η νύχτα, σκέφτηκε: «Αύριο πρέπει να πάω στην κλινική, μετά στη δουλειά, και το βράδυ…»
Αυτή η σκέψη τον βοήθησε να κοιμηθεί.
***
Την επόμενη μέρα, ο Αντώνης πήγε στην κλινική. Μετά το μεσημέρι, επέστρεψε στη δουλειά του, καθώς ήταν η βάρδιά του. Το βράδυ άρχισε να ετοιμάζεται για έξοδο.
Πού πας; ρώτησε ο πατέρας.
Πατέρα, θυμάσαι όταν ήμουν τέταρτης τάξης και μου έφτιαξες κρεμαστό για τη συμμαθήτριά μου;
Για την άσχημη Ελένη Παπαδοπούλου; Ναι, το θυμάμαι.
Λέγες: «Ίσως ερωτευτείς την». Και τώρα η Ελένη είναι χειρουργός· ήταν αυτή που με έσωσε και φορούσε το κρεμαστό.
Αυτό είναι τυχερό!
Πατέρα, τα λόγια σου έγιναν πραγματικότητα. Πηγαίνω σε αυτήν.
Τέσσερις και δέκα χρόνια δεν είναι πολύ για να αρχίσει κανείς τη ζωή με κάποιον που αγαπά.
Η ζωή δείχνει ότι η καρδιά δεν ξεχνά ποτέ το χαρτί που της δόθηκε.