Σκεφτόμαστε ότι η ζωή είναι δύσκολη, και εμείς την κάνουμε ακόμη πιο πολύπλοκη.
Ήδη στο λύκειο η Αθηνά ήξερε ότι του Γιάννη της άρεσε· είναι κάτι που έπρεπε να βλέπει κανείς στον αέρα, και ο ίδιος δεν το κρύβει καθόλου. Μετά το μάθημα, στην δέκτη τάξη, ο Γιάννης περίμενε την Αθηνά και περπατούσε δίπλα της σαν πιστός ιππότης, μιλούσε περιστασιακά και εκείνη γέλαγε δυνατά. Η σχέση τους όμως ήταν απλώς φιλική.
Οι συμμαθητές τους, αρχικά, έβγαλαν αστεία για την Αθηνά και τον Γιάννη· όταν ο Γιάννης δεν ήταν κοντά, ρωτούσαν:
Πού είναι η φύλαξ σου;
Δεν ξέρω απαντούσε η Αθηνά, χαμογελώντας.
Η Αθηνά καταλάβαινε ότι ο Γιάννης ερωτευόταν, και τον άφηνε να κάνει ό,τι ήθελε. Έμεναν μαζί στα μαθήματα, εκείνος τη βοηθούσε στις ελέγχους, είχε άριστους βαθμούς, ενώ εκείνη κοίταζε πάνω από το τριπλό.
Με τη φίλη της, τη Μυρτώ, μιλούσε για το πόσο ειλικρινής και καλός ήταν ο Γιάννης· Θα γίνει ωραίος σύζυγος, έλεγε. Αλλά η Αθηνά έβγαζε:
Μυρτώ, δεν μου αρέσει ο Γιάννης γιατί είναι πολύ ήσυχος, ζει μόνο με τη μητέρα του. Τι θα πάρω από αυτόν; Θα είναι ένας γενναίος οικογενειακός άντρας. Εγώ θέλω πάθος και ένταση.
Αλήθεια; Μάλλον δεν πρέπει να δείχνεις τόσο ανοιχτά το ενδιαφέρον σου, είπε η Μυρτώ. Όλοι στο σχολείο, ακόμα και ο Γιάννης, βλέπουν ότι του λες.
Από πού ξέρεις πώς να συμπεριφέρεσαι στους άντρες; δεν έχεις καν μια σχέση, σιωπηλή, είπε η Αθηνά, γελώντας.
Το διαβάζω στα βιβλία, τα βλέπω στις ταινίες, απαντά η Μυρτώ η μητέρα μου πάντα με ενθαρρύνει να αφήνω τα αγόρια να κυνηγούν εμένα.
Η Αθηνά και η Μυρτώ ήταν παιδικές φίλες, χωρίς μυστικά. Η Αθηνά ήταν ζωηρή· η Μυρτώ ήσυχη.
Η σχολική αγάπη
Κατά τη διάρκεια της αποφοίτησης, ο Αντώνης, που είχε δει την Αθηνά με ένα ελαφρύ φόρεμα, την πλησίασε, την πήρε στο χέρι και την έβγαλε στο κέντρο της αρένας. Χορεύτηκαν, μια όμορφη παρτίδα, και πολλοί θαύμαζαν. Ο Γιάννης έμενε στο πλάι, θλιμμένος, ενώ η Μυρτώ τον παρακολουθούσε με κατανόηση.
Κατόπιν ο Αντώνης πρότεινε:
Θέλεις να βγούμε; Σήμερα σε βλέπω με διαφορετικά μάτια. Είσαι όμορφη, το χαμόγελό σου λάμπει.
Ναι απάντησε η Αθηνά αμέσως, προσπαθώντας να κρύψει τη χαρά, όμως ήξερε ότι ήταν σαν να βρισκόταν στον έβδομο ουρανό.
Ο Αντώνης ήξερε από καιρό ότι η Αθηνά του αρέσει· όμως υπήρχαν πολλές κοπέλες, και η καρδιά του ήταν μεγάλη. Εκείνη τη νύχτα είχαν πάρτι μέχρι το ξύπνημα με ολόκληρο το τάξη, μετά πήγαν μόνοι τους στο σπίτι της. Ο Γιάννης δεν πέρασε στο μυαλό της· εκείνος έφυγε νωρίς, η μητέρα του άρρωσε, και όχι μόνο για αυτό.
Από εκείνη τη μέρα η Αθηνά ονειρευόταν τον γάμο της με τον Αντώνη, ακόμα κι αν έπρεπε να συνεχίσει τις σπουδές. «Πώς μπορείς να σκέφτεσαι τα μαθήματα όταν η αγάπη πάει τόσο μακριά;» μιλούσαν.
Αντώνη, εγώ θα σπουδάσω στο ιατρικό κολέγιο, εσύ; ρώτησε.
Εγώ δεν θα πάω πουθενά. Έσπασα τα φράγματα, πήρα το δίπλωμα οδηγού από το στρατό και θα κάνω θωράκιση.
Θα σε περιμένω, δεν αμφιβάλλω απάντησε η Αθηνά, σφίγγοντας το χέρι του.
Θα γυρίσω, θα παντρευτούμε είπε ο Αντώνης, αγκαλιάζοντάς την σφιχτά.
Η Αθηνά τον έσπαγε:
Δεν χρειάζεται, θα περιμένω μέχρι να επιστρέψεις, έτσι με έμαθε η μητέρα μου.
Ο Αντώνης δέχτηκε, δεν επέμενε. Η Αθηνά δεν ήξερε ότι εκείνη τη στιγμή ο Αντώνης θα έφυγε με μια πιο ελεύθερη κοπέλα, τη Σοφία, και το μεσάνυχτα θα επέστρεφε σπίτι.
Η Αθηνά τον έτρωγε στην καταγωγή, και ο Γιάννης έρχεται ξανά:
Δεν είναι ο Αντώνης ο σωστός άνθρωπος για σένα, του έλεγε, αλλά εκείνη γελούσε και τον θεωρούσε απλώς φίλο.
Ο Γιάννης ήταν μονοπρόσωπος γιος μιας μητέρας που πάλευε στο κρεβάτι. Ο ίδιος τη φροντίζει, καλεί τη γειτόνισσα Βάσω για βοήθεια.
Θα βοηθήσω τη μητέρα μου, έτσι θα έχω περισσότερο χρόνο έλεγε στους φίλους του, ενώ σπούδαζε σε τοπικό κολέγιο, χωρίς να πάει στην Αθήνα.
Η αναμονή και η απογοήτευση
Ο Αντώνης επέστρεψε από τη θωράκιση. Η Αθηνά, τρέχοντας μετά το σχολείο, μπήκε ξαφνικά στο σπίτι του και βρέθηκε να τον βλέπει σε αγκαλιά με άλλη κοπέλα, γελούντες. Έσπασε σαν φυσαλίδα, έτρεξε σπίτι χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Η μητέρα της την ηρέμαζε:
Σου είπα πως ο Αντώνης δεν αξίζει, ο Γιάννης σου έλεγε την αλήθεια. Είσαι πεισματάρα.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Αθηνά έμαθε ότι η Σοφία, η οποία είχε πιάσει τον Αντώνη, περιμένει μωρό και θα έχει γάμο. Τότε πήγε στον Γιάννη, του πρότεινε γρήγορα γάμο, σαν εξτρά κίνηση.
Δύο χρόνια πέρασαν. Η Αθηνά ζούσε με τον Γιάννη, ήσυχα, χωρίς διαφωνίες. Η μητέρα του πέθανε, και έμειναν μόνο στο σπίτι του Γιάννη. Ένιωθε την αγάπη του, αλλά κάτι έλειπε. Ένα βράδυ, βγαίνοντας από το μπακάλικο, συνάντησε ξαφνικά τον Αντώνη.
Γεια σου, Αθηνά. Συγγνώμη που σε προξένησα.
Ξεχάσαμε, αλλά τώρα οι δρόμοι μας χωρίζουν. Απαιτείται να φύγω του είπε, τρέχοντας.
Σταμάτα. Σε αγαπώ μόνο εσένα. Η Σοφία και το παιδί δεν ήταν δικά μου. Με εξαπάτησε εξομολογήθηκε.
Η Αθηνά δεν μπόρεσε να πιστέψει.
Ζωή που αναστράφηκε
Η Αθηνά άρχισε να σκέφτεται μόνο τον Αντώνη. Είδε τη μητέρα της να την προειδοποιεί: «Ο Αντώνης δεν αξίζει, ο Γιάννης σε αγαπάει». Αλλά η καρδιά της ήταν τυφλή.
Σε μια κωμική στιγμή, ο Γιάννης ήρθε αργά στο σπίτι, με κόκκινο σημάδι από κραγιόν στα χεσμά του.
Τι είναι αυτό; ρώτησε η Αθηνά, δείχνοντας το σημάδι.
Δεν ξέρω, ίσως κάποιον να προσπαθεί να μας χωρίσει ψεύτηκε.
Η σχέση τους έπλεε συνεχώς σε καταιγίδες. Η Αθηνά, μέσα στο όνειρο, έβγαινε φόρμα από το γάμο με τον Γιάννη, τρίτη φορά, για πάντα.
Μετά από χρόνια, ο Γιάννης βρήκε την Αθηνά και τον γιο τους, Γιάννη, σε μια μικρή κατοικία στην πεδιάδα. Ήταν αδύνατος, αλλά ήρθε με λέξεις εξηγήσεων:
Η γυναίκα που βρέθηκα ήταν η σύζυγος του φίλου μου Ιγγλέας. Πέθανε σε δυστύχημα, η σύζυγός του είχε καρκίνο. Μου ζήτησε να φροντίσω το παιδί της. Όταν έφυγες, ήθελα να πάρω την Αλίκη, τη μικρή μου «αδερφή».
Η Αθηνά, συγκλονισμένη, αγκάλιασε τον πρώην σύζυγό της. Μετέφερναν τριέξι στα χωριά, έβαλαν τέλος στο τρίτο γάμο. Η Αλίκη υιοθετήθηκε, και τα παιδιά μεγάλωσαν μαζί, αδερφοί και αδερφές.
Τα χρόνια πέρασαν· τα εγγόνια συγκεντρώνονταν στο σπίτι της Αθηνάς και του Γιάννη, που τώρα ζούσαν άνετα στην Αθήνα, με ευημερία σε ευρώ. Η Αθηνά ευχαριστεί το πεπρωμένο που της έδωσε την αγάπη, την ευτυχία, τον σύζυγό της και τα παιδιά, ακόμη και αν χρειάστηκε τρεις φορές να παντρευτεί. Σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά έτσι είναι τα όνειρα που ζουν μέσα στη θολή ατμόσφαιρα μιας νύχτας.
