Απείθανα συγγένεια
Λοιπόν, αγαπητοί προσκεκλημένοι, χορτάσατε; Ποιήσατε; Σας άρεσε το φαγητό; ρωτάει η Αλεξία, στέκεται στην άκρη του μεγάλου τραπεζιού.
Ναι, αδερφή μου, λέει ήρεμα ο Βασίλειος, πάντα υπερέχεις!
Συμφωνώ απόλυτα! προσθέτει η Αθηνά. Μαζί με τη μητέρα μαγειρεύαμε πάντα, αλλά ποτέ δεν έφτανε το άρωμα που εσύ φέρνεις. Δεν κάνω παραξενιές που σε καλώ να ετοιμάζεις τα γλέντια μου!
Μαμά, λέει η Δήμητρα, πρέπει να βγω από το γυμναστήριο, όμως δεν μπορώ να μείνω στάση!
Θα στείλω τη σύζυγό μου να σου δείξει πώς να μαγειρεύει, σχολιάζει ο Αντώνης.
Αυτός είναι ο λόγος που παντρεύτηκα εσένα! εκφηγάζει ο Γεώργιος και φτερνίζεται με ευχαρίστηση. Συγγνώμη!
Εντάξει, λοιπόν! χαμογελάει πλατιά η Αλεξία. Αγαπητοί μου, κάνει ένα διάλειμμα, το χαμόγελό της εξαφανίζεται, βγείτε από το σπίτι μου!
Αυτή είναι η τελευταία βραδιά που ετοίμασα για εσάς! Τέλος το μυαλό μου. Δεν θέλω να σας βλέπω ούτε να ακούω ούτε ούτε να ξέρω τίποτα για εσάς! Παίρνει την τεράστια σαλατιέρα από το τραπέζι και την ρίχνει στον πάτωα με μια βία.
Στάσες, μικρά μου! Τα πάρτι τελείωσαν! λέει με κακιά χαμογέλασμα. Δεν θα αφήσω ποτέ ξανά κανέναν να παίζει με εμένα, ειδικά εσάς!
Η σιωπή πέφτει πάνω στο τραπέζι, οι καλεσμένοι σοκαρισμένοι. Μπορούσαν να προεξαχθούν από όλους εκτός από την Αλεξία, ήρεμη, υπάκουη, ήσυχη.
Πήρασες; ρωτάει ο Γεώργιος.
Λαμβάνει αμέσως χαστούρι από τη σύζυγό του.
Καλέστε άμεσα το τηλέφωνο, έχει ψυχολογική κρίση! φωνάζει η Αθηνά.
Η Αλεξία παίρνει το μπουκάλι με υπόλοιπο χυμό:
Όποιος σηκώσει το τηλέφωνο, θα πάρει πόντο! χαμογελάει γλυκά. Γιατί κρατάτε την αναπνοή; Τρέξτε ματαί! Εσείς είστε τα αδιάκοπα μου!
Αλεξία! λέει αυστηρά ο Βασίλειος. Ως μεγάλος αδερφός σου, σε παρακαλώ, ηρέμησου!
Όχι! απαντά με χαμόγελο η Αλεξία. Δεν θα σερβίρω πια! Δεν θα το κάνω! Δεν θα καλύπτω κανέναν που δεν μπορεί να κάνει τίποτα μόνος του! Σταματήστε!
Τι σε έπιασε; ρωτάει ο Γεώργιος, τρίβοντας το κοκκινομάτη του πρόσωπο. Όλα ήταν καλά!
Δεν ήρθα να σας μαζέψω τυχαία, λέει η Αλεξία, κάθοντας στο κάθισμα και κλίνει την πλάτη. Η αλαζονεία σας πέρασε τα όρια, και πολύ καιρό!
Η τελευταία σας στάση μου έδειξε πόσο πολύ έχετε υπερβεί. Δεν θέλω πια να σας δω.
Δεν κάναμε τίποτα, λέει ο Αντώνης.
Ακριβώς, γιε μου! Ακριβώς!
***
Λένε ότι η ζωή πρέπει να ζει κανείς σωστά. Κι δεν μπορείς να διαφωνήσεις. Αλλά τι σημαίνει «σωστά»; Κάθε ένας έχει τη δική του άποψη. Η Αλεξία έχει 45 χρόνια, σίγουρη ότι ζει σωστά. Στο πιο άσχημο σενάριο, δεν έχει τίποτα στην κόψη της.
Γεννήθηκε τρίτη στο σπίτι, με μία αδερφή. Οι γονείς την ευχαριστούσαν, ο αδερφός την αγαπούσε, η αδερφή δεν την ενόχλιζε. Πήγε στο σχολείο, δουλεύει. Δεν έβλεπε αστέρια, όμως δεν κούνηται.
Παντρεύτηκε, γέννησε δύο παιδιά, ήταν πιστή και αγαπούσα σύζυγος, πάντα στήριζε τον άντρα της, δεν φωνάζει χωρίς λόγο. Ήταν καλή μητέρα, μεγάλωσε τα παιδιά, τα έστειλε στον κόσμο.
Στην ενήλικη ζωή δεν έχασε επαφή με τον αδερφό και την αδερφή της. Βοηθούσε όταν χρειάζονταν, γιόρταζε μαζί τους, αντιμετώπιζε προβλήματα, μοιραζόταν χαρές.
Την θεωρούσαν καλή, εξυπηρετική, έξυπνη, κατανοητή. Γι’ αυτό νόμιζε ότι η ζωή της είναι σωστή. Μόλις όμως τα 45, κατάλαβε τι σημαίνει να είσαι μόνος σε μια κακή στιγμή.
***
Καλημέρα, κυρία Μιχαήλ, μπαίνει ο γιατρός μετά το μεσημέρι, τα αποτελέσματα ήρθαν, δεν υπάρχουν αντενδείξεις. Προγραμματίζουμε επέμβαση;
Ναι, γιατρέ, απαντά λυπημένη η Αλεξία, η απόφαση είναι πάρα πολύ σαφής.
Καταλαβαίνω, λέει ο γιατρός, βλέποντας τη θλίψη της, αλλά ποτέ δεν ξέρεις
Προχωρήστε, κουνάει το χέρι της Αλεξία. Όσο πιο σύντομα, τόσο καλύτερα.
Εντάξει, σημειώνει στο φάκελο. Ακόμη θα φάτε βραδινό σήμερα, και αύριο όχι, μετ’αύριο η επέμβαση.
Γυρίζει προς τη συντρόφου της στο κρεβάτι:
Κατερίνα, τα αποτελέσματά σου δεν είναι όλα καλά, θα πρέπει να το δούμε.
Εντάξει, κύριε Οδυσσέ, λέει η Κατερίνα.
Μετά την έξοδο του γιατρού, η Αλεξία ρωτά:
Γιατί είσαι τόσο λυπημένη; Φοβάσαι τη διεξαγωγή;
Και αυτό, κουνάει το κεφάλι της, ο σύζυγός μου κοιτάζει το κινητό.
Εγώ με τις τραγουδούσες λέξεις έφυγα, χαμογελάει η Κατερίνα. Νομίζω ότι θα φέρει τα παιδιά στη μητέρα, και θα κάνει γιορτή! Κανένα πρόβλημα, θα δουλέψει. Μήπως ο δικός σου έχει φύγει;
Από το τελευταίο ηχητικό μήνυμα, φαίνεται ότι είναι εντελώς έτοιμος, σφίγγει τα χείλη η Αλεξία. Ξέρει ότι θα περάσω από επέμβαση! Ναι, θα ήθελε να με στηρίξει! Αλλά εκείνος είναι με τους φίλους του στο μπαρ!
Αχ, απομακρύνει η Κατερίνα, όλοι είναι έτσι! Η γάτα βγαίνει σπίτι, τα ποντίκια χορεύουν!
Παρά τούτο είναι άσχημο, λέει η Αλεξία. Η αφαίρεση της μήτρας είναι σοβαρή. Θα ήθελα τουλάχιστον λίγη στήριξη. Του είπα πόσο φοβάμαι, πόσο χρειάζομαι βοήθεια. Αλλά μόλις έφυγα, μου έστειλε δυο σύντομα μηνύματα και πλέον δεν απαντά!
Η Κατερίνα είναι δέκα χρόνια μικρότερη, δεν έχει την εμπειρία να την παρηγορήσει, ο λόγος συζήτησης σιωπά.
Η Αλεξία δεν πάει για δείπνο, δεν παίρνει τίποτα μαζί, επειδή ξέρει πως πριν τη χειρουργική πρέπει να νηστέψει. Κοιτάζει την οροφή, θυμάται τη φορά που ο Βασίλειος έσπασε το πόδι του σε δύο σημεία στη δουλειά. Πήγαινε κάθε μέρα στο νοσοκομείο, με τα λεωφορικά, του έφερνε φαγητό, καθαρό ρούχο. Έμεινε μέχρι αργά, και μόνο τα μεσάνυχτα επέστρεφε σπίτι.
Όταν τον άφησαν στο σπίτι, πήρε άδεια για να τον βοηθήσει, σαν σκίουρο στο τροχό. Δεν άφησε τίποτα αδιάφορο για τον σύζυγό της: νερό, κουτάλι, πλύση, φροντίδα.
Γιατί με κάνει έτσι; ρωτάει η Αλεξία, όταν η Κατερίνα επιστρέφει από το δείπνο.
Δεν είναι μόνο δικός σου! χαμογελάει η Κατερίνα. Όλοι είναι έτσι, καταναλωτές! Στο σχολείο τους διδάσκουν να καθήσουν στη γνάθο των γυναικών;
Η Αλεξία δουλεύει τρία χρόνια σε εταιρεία, μέσω γνωστών βρέθηκε δουλειά, επέλεξε καλύτερο μέρος. Στον άντρα της δεν του αρέσει τίποτα. Μόλις απειλήσει να διαζευχθεί και να ζητήσει επίδοματα, δεν ήθελε πια δουλειά!
Εγώ δουλεύω, απαντά η Αλεξία.
Ο φίλος σου έχει διαφορετική πάθηση, κάνει η Κατερίνα, όλα είναι εκμεταλλευτές! Αν δεν τους περιορίσεις, θα κάτσουν στο λαιμό σου!
Και η Αλεξία αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο σύζυγός της είναι σαν τυρί στο βούτυρο, ή στο κρέμα, και αυτή περιφέρεται γύρω του σαν γάιδαρος.
Μήπως είμαι υπερβολικά ευαίσθητη; ρωτάει παρόλα τα όνειρά της. Η επέμβαση με πανικούσε, και τώρα με αναστατώνω;
Ένα δεν εμποδίζει το άλλο, λέει η Κατερίνα. Το γεγονός ότι δεν ακούει ποτέ τα καλά σου λόγια είναι προφανές! Ο δικός μου μπαίνει φρούτα, χυμούς, με στέλνει καρδιοχτυπήματα στο τηλέφωνο.
Η Αλεξία στρέφει το βλέμμα και καλύπτεται με κουβέρτα.
Πρόκειται να περάσει μια μέρα χωρίς φαγητό ακόμα κι αν είναι επιτακτικό, κάτι που δεν είναι εύκολο. Σκεφτόταν να αποσπάται με τη συντρόφου, αλλά η Κατερίνα εμφανίζεται μόνο περιστασιακά.
Το τηλέφωνο στα χέρια:
Οι συγγενείς μου δεν αρνούνται να μιλήσουν για να περάσει ο χρόνος, σκέφτεται η Αλεξία.
Ο γιος Αντώνης δεν απαντά. Στέλνει μόνο μήνυμα ότι θα καλέσει αργότερα. Η κόρη Δήμητρα κάνει δύο προσπάθειες, μετά το τηλέφωνο γίνεται απίσιτο.
Καλά παιδιά, λέει η Αλεξία, μπερδεμένη. Δεν απαντούν; ρωτά η Κατερίνα, ανάμεσα στις εξετάσεις.
Φαντάσου! απαντά η Αλεξία. Είναι τόσο δύσκολο να απαντήσεις στη μητέρα;
Ενήλικες; ρωτά η Κατερίνα. Σπείρες ζωή τους?
Εντάξει, μαμά, ξεχάστε το! Θα τα ξαναδώτε όταν χρειαστούν! Έφυγαν σαν πτηνά από τη φωλιά, και τώρα μόνο ο άνεμος τα φέρνει πίσω!
Η μεγαλύτερη μου, ο 16χρονος, ήδη δεν με δίνει τιμή. Αν ζουν μόνοι, δεν χρειάζονται τους γονείς! Καλύτερα να εμφανιστούν στους επετείους!
Όχι, δεν είναι αλήθεια! Η σχέση μας είναι υπέροχη! επιβεβαιώνει η Αλεξία. Τότε γιατί δεν απαντούν;
Η Κατερίνα τρέχει μακριά, η Αλεξία σκεφτόταν.
«Κι έτσι, δεν είναι δύσκολο να βρεις ένα λεπτό για μια τηλεφωνική συνομιλία; Όλα αυτά τα κλήσεις ήρθαν μόνο για χρήματα, όχι για αγάπη».
Έτσι, λυπημένη, η Αλεξία θυμήθηκε τα λόγια της Κατερίνας: «Τα νεογέννητα πετάνε μακριά». Τώρα ζουν τη δική τους ζωή. Σχετικά με τους γονείς, σκέφτονται μόνο όταν χρειάζονται κάτι.
Ξανακαλεί τον σύζυγο. Δεν υπάρχει απάντηση. Στέλνει μήνυμα, μένει αδιάβαστο.
Αχ, Βασίλη! λέει με λύπη. Δεν θα τα έκανα χωρίς σένα!
Τελικά, το βράδυ εμφανίζεται. Στέλνει μήνυμα: «Πού είναι οι αποταμιεύσεις μας; Η μισθοδοσία τελείωσε, δεν υπάρχει τι να ζήσουμε!» Η μισθοδοσία του είχε τελειώσει τρεις μέρες νωρίτερα.
Ωστόσο! εκτιμά η Αλεξία τις δυνατότητες του συζύγου της. Τελικά, η Αλεξία σηκώνεται, αφήνει πίσω τα παλιά βάρη και ανοίγει τη νέα της ζωή με αποφασιστική καρδιά.
