Δωρεάν Υπηρεσίες Καθαρισμού και Μαγειρικής – Η Εγκυμοσύνη μου δεν Απασχολεί Κανέναν

Δωρεάν Οικιακή Βοήθεια και Μαγείρισσα Η Εγκυμοσύνη μου δεν νοιάζει κανέναν
Είμαι η οικιακή βοήθεια και μαγείρισσα χωρίς αμοιβή η εγκυμοσύνη μου δεν ενδιαφέρει κανέναν.
Σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Λειόν, όπου οι πρωινές ομίχλες αγκαλιάζουν τα παλιά σπίτια σαν φαντάσματα, η ζωή μου στα 27 χρόνια έχει μετατραπεί σε αδιάκοπη εξυπηρέτηση των απαιτήσεων των άλλων. Λέγονται Ελόδι, είμαι παντρεμένη με τον Θίο και σε λίγους μήνες θα έχουμε παιδί. Ωστόσο, ο εύθραυστος κόσμος μου ως μέλλουσα μητέρα καταπονείται κάτω από το βάρος της γιαγιάς μου και της οικογένειάς της, που με βλέπουν μόνο ως μπάστα χωρίς μισθό. Ζούμε σε ένα τριπλό διαμέρισμα που ανήκει στη γιαγιά του Θίου, και αυτό έχει γίνει η κατάρα μου.
**Ένας έρωτας παγιδευμένος**
Συνάντησα τον Θίο όταν ήμουν 23 ετών. Ήταν προσεκτικός, με ένα γλυκό χαμόγελο και όνειρα για οικογένεια. Παντρευτήκαμε έναν χρόνο αργότερα· ήμουν στον όρό της ευτυχίας. Η γιαγιά του, Ζαν-Μαρί, μας προσέφερε το μεγάλο της διαμέρισμα μέχρι να στήσουμε κάτι δικό μας. Συμφώνησα, νομίζοντας πως θα ήταν προσωρινό, ένα βήμα για να χτίσουμε το δικό μας μέλλον. Αντί σπιτιού, βρήκα φυλακή όπου ο ρόλος μου περιορίζεται σε σκούπισμα, μαγείρεμα και σιωπή.
Το διαμέρισμα είναι ευρύχωρο, αλλά γεμάτο παρουσία. Η Ζαν-Μαρί ζει μαζί μας, η αδερφή του Θίου, η Κλαούντίνη, έρχεται σχεδόν καθημερινά με τα δύο παιδιά της. Θεωρούν το χώρο δικό τους, εμένα ένα έπιπλο. Από την αρχή, η πεθερά μου ήταν σαφής: «Ελόδι, είσαι νέα· φρόντισε το σπίτι». Πίστεψα ότι θα κέρδιζα την αγάπη τους, όμως η αδιαφορία και οι απαιτήσεις τους μόνο αυξάνονται.
**Δουλεμπόρι πίσω από τα τείχη**
Η καθημερινότητά μου είναι ένας ατέρμων κύκλος καθαρισμού και μαγειρικής. Το πρωί σκουπίζω το πάτωμα επειδή η Ζαν-Μαρί δεν αντέχει τη σκόνη. Στη συνέχεια ετοιμάζω το πρωινό: βρώμη για αυτή, αυγά για τον Θίο, και όταν η Κλαούντίνη εμφανίζεται, τηγανίτες ή φρυγανιές. Το απόγευμα καθαρίζω λαχανικά, ετοιμάζω σούπα ή βοδυναίσια, γιατί «οι προσκεκλημένοι πεινούν». Το βράδυ ξαναρχίζει το πλύσιμο των πιάτων και τα επιπλέον καθήκοντα: «Ελόδι, ξεφλουδίστε τις πατάτες για αύριο». Η εγκυμοσύνη μου, τα ναυτία, τα βαριά πόδια κανείς δεν τα βλέπει.
Η Ζαν-Μαρί δίνει εντολές σαν στρατηγός: «Έχεις αλατίσει πολύ τη σούπα», «Τα κουρτίνια δεν είναι καλά ισιωμένα». Η Κλαούντίνη προσθέτει: «Ελόδι, φύλαγέ τα παιδιά μου, είμαι ξεπερασμένη». Τα μικρά της, θορυβώδη και ακατάστατα, σκορπίζουν παιχνίδια, λεκιάζουν τα καναπέδες, και εγώ τους καθαρίζω, επειδή «είναι οικογένεια». Ο Θιος, αντί να με στηρίξει, ψιθυρίζει: «Μαμά, μην αμφισβητήσεις τη γιαγιά, είναι ηλικιωμένη». Τα λόγια του είναι προδοσία. Νιώθω δεσμευμένη σε ένα σπίτι που ποτέ δεν θα είναι δικό μου.
**Εγκυμοσύνη υπό πλήξη**
Βρίσκομαι στον έκτο μήνα· η κατάσταση δεν είναι απλώς μεταφορά. Η ναυτία με εξαντλεί, η πλάτη μου πονάει, η κουραστικότητά μου είναι αφανής. Η πεθερά με κρίνει: «Στην εποχή μου γεννιδόταν στα χωράφια και εργαζόμασταν μέχρι το τέλος». Η Κλαούντίνη γελιτράει: «Ω, Ελόδι, μην κάνεις το μεγάλο, η εγκυμοσύνη δεν είναι ασθένεια». Η ψυχρή τους ατμόσφαιρα με σκοτώνει. Τρέμω για το μωρό μου· το στρες, οι άγριες νύχτες, η αδιάκοπη δουλειά αφήνουν σημάδια. Χθες έσβησα σχεδόν όταν έβγαλα έναν κουβά νερό· κανείς δεν έκανε κανένα σχόλιο.
Προσπάθησα να μιλήσω με τον Θίο. Με δάκρυα στα μάτια, του παρακάλεσα: «Δεν αντέχω άλλο, είμαι έγκυος, είναι πολύ δύσκολο». Με αγκάλιασε, όμως απάντησε: «Η γιαγιά μας μας φιλοξενεί· κάνε μια προσπάθεια». Προσπάθεια; μέχρι πότε; Δεν θα επιτρέψω το παιδί μου να γεννηθεί σε χώρο όπου η μητέρα του είναι υπηρέτρια. Θέλω ηρεμία, τρυφερότητα, αλλά λαμβάνω μόνο επιπλήξεις και βρώμικα πιάτα.
**Η σταγόνα που ξεχείλισε**
Χθες η Ζαν-Μαρί φώναξε: «Ελόδι, να είσαι ευγνώμων που ζεις εδώ. Δούλεψε ή σε πετάω έξω». Η Κλαούντίνη πρόσθεσε: «Μια νύφη πρέπει να είναι χρήσιμη, όχι να κλαιει». Εγώ έμεινα εκεί, με ένα πανί στο χέρι, νιώθοντας κάτι να σπάζει μέσα μου. Το παιδί μου, η υγεία μου, η ζωή μου δεν έχουν σημασία. Ο Θιος, όπως πάντα, δεν είπε τίποτα· αυτό ήταν πιο σκληρό από χτύπημα. Αρνιέμαι να είμαι η υπηρεσία τους, η σιωπηρή τους σκιά.
Πήρα απόφαση: θα φύγω. Θα βάλω χρήματα σε λογαριασμό, θα νοικιάσω ένα στούντιο, ακόμη και ένα μικρό δωμάτιο. Δεν θέλω να γεννήσω σε αυτόν τον πόνο. Η φίλη μου η Λέα μου λέει: «Πάρε τον Θιο και φύγε προτού είναι πολύ αργά». Αλλά αν επιλέξει τη γιαγιά; Αν με αφήσει μόνη με το μωρό; Ο φόβος με παγώνει, όμως ξέρω κάτι: δεν θα αντέξω άλλους μήνες δουλείας.
**Ο κραυγή μου για βοήθεια**
Αυτή η αφήγηση είναι η έκκλησή μου για το δικαίωμα να υπάρξω. Η Ζαν-Μαρί, η Κλαούντίνη, οι ατελείωτες απαιτήσεις τους με καταστρέφουν. Ο Θιος, που ακόμα αγαπώ, έχει γίνει σύμμαχος τους, και αυτό με σκίζει. Το παιδί μου αξίζει μια μητέρα που χαμογελά, όχι μια που κλαίει μπροστά στο νεροχύτη. Στα 27 μου, θέλω να ζω, όχι να επιβιώνω. Η αναχώρηση θα είναι δύσκολη, αλλά θα γίνει για μένα και το μικρό μου.
Δεν ξέρω πώς να πείσω τον Θιο, ούτε πού θα βρω τη δύναμη να φύγω. Αλλά ξέρω ότι δεν θα μείνω σε αυτό το σπίτι όπου η εγκυμοσύνη μου είναι ενοχλητική. Η Ζαν-Μαρί μπορεί να κρατήσει το διαμέρισμα, η Κλαούντίνη να βρει άλλη υπηρέτρια. Είμαι η Ελόδι και θα επιλέξω την ελευθερία, ακόμα κι αν με σπάσει η καρδιά.