Το σπίτι που κατασκευάσατε ήρθε ακριβώς στη σωστή στιγμή! Περιμένουμε το πρώτο μας παιδί, θα εγκαθίσουμε τη ζωή μας στο καθαρό αέρα σας, λέει η αδερφή του άντρα μου, αλλά την βάζω στη θέση της.
Όταν ο Μάξιμος και εγώ βλέπουμε για πρώτη φορά το νέο μας σπίτι, νιώθουμε ότι είναι μοίρα. Ένα δύο ορόφων τούβλο με ευρύχωρα δωμάτια, ψηλές οροφές και μεγάλα παράθυρα που βλέπουν στον κήπο. Χρειάζεται μόνο μικρή ανακαίνιση, αλλά αφού πουλάμε το διαμέρισμά μας στο κέντρο της Αθήνας, έχουμε χρήματα για να το φτιάξουμε.
Ελένη, φαντάσου τη ζωή που θα έχουμε τώρα! εκφράζει ενθουσιασμένος ο Μάξιμος, αγκαλιάζοντάς με στο κατώφλι του σπιτιού μας. Φρέσκος αέρας, ησυχία, χώρος για τα παιδιά που θα έχουμε
Κουνώ το κεφάλι μου και κοιτάζω το φωτεινό σαλόνι με τζάκι. Αυτό είναι ακριβώς ό,τι ονειρευόμασταν: καμία γειτονική φασαρία, καμία κραυγή ή βήμα πάνω από το κεφάλι μας. Ο δικός μας μικρός κόσμος.
Τα επόμενα δύο μήνες περνούν σαν μια μέρα. Βυθιζόμαστε στη δουλειά του σπιτιού. Ο Μάξιμος αποδεικνύεται απρόσμενα ικανός: ταινία αυτοκόλλητο τοίχου, βαψιά, εγκατάσταση νέων φωτιστικών. Εγώ ασχολούμαι με το ντιζάιν, επιλέγω έπιπλα, κουρτίνες, δημιουργώ ζεστασιά. Στο τέλος του καλοκαιριού το σπίτι μεταμορφώνεται εντελώς.
Ήρθε η ώρα του γινεσού! αναγγέλλει ο Μάξιμος, θαυμάζοντας το αποτέλεσμα.
Προσκαλούμε φίλους και γονείς. Οι καλεσμένοι είναι ενθουσιασμένοι. Η καλύτερή μας φίλη, η Σταυρούλα, δεν σταματά να αναφωνεί μπροστά σε κάθε γωνιά.
Ελένη, είναι πραγματικό παλάτι! φωνάζει. Πώς σας ευλογεί η τύχη!
Η μητέρα του Μάξιμου, η Γεωργία Παπαδοπούλου, επίσης είναι εντυπωσιασμένη. Κάνει πολλές περιηγήσεις στο σπίτι, και τελικά δηλώνει με σοβαρότητα:
Μπράβο, παιδιά! Αυτό είναι το σπίτι που αξίζει, όχι αυτά τα μοντέρνα «κέικ» στην πόλη.
Ο πατέρας του Μάξιμου, σπάνια λεκτικός, κάνει μια ομιλία για τη σημασία του να έχεις οικόπεδο κάτω από τα πόδια σου. Οι δικοί μου γονείς επίσης χαρούν για εμάς.
Το βράδυ περνά υπέροχα. Ψήνουμε σουβλάκια στον κήπο, πίνουμε ούζο, γελάμε. Νιώθω πραγματική ευτυχία· τέλος πάντων, έχουμε αυτό που ψάχναμε εδώ και καιρό.
Μία εβδομάδα μετά το γινεσού, η Γεωργία με καλεί. Η φωνή της είναι ανήσυχη, ενθουσιασμένη.
Ελένη, μίλησα με την Αλίκη, την αδερφή σου. Είναι πολύ χαρούμενη· λέει ότι θα έρθει σίγουρα να δει το σπίτι.
Η Αλίκη, η μικρότερη αδερφή του Μάξιμου, πέντε χρόνια μικρότερη, μένει σε άλλη πόλη με τον σύζυγο της, τον Βασίλη. Συχνά μιλάμε μόνο σε εορτές. Δεν είμαστε πολύ κοντινοί, αλλά ούτε και κακοί.
Ασφαλώς ότι θα έρθει, απαντώ. Θα χαρούμε να του δείξουμε το σπίτι.
Η Αλίκη φτάνει δύο μέρες αργότερα, όχι μόνη της, αλλά με τον Βασίλη και με ένα τεράστιο στύψι. Είναι εγκυμονούσα!
Έκπληξη! φωνάζει ευχάριστα καθώς βγαίνει από το αυτοκίνητο. Σύντομα θα γίνετε θείοι και θεές!
Ο Μάξιμος χαίρεται. Εγώ όμως νιώθω μια ανησυχία, ειδικά όταν βλέπω τα πολλά βαλίτσες που φέρνουν. Φαίνεται ότι θα μείνουν για αρκετό καιρό.
Ο Βασίλης είναι ήσυχος αλλά φιλικός· δουλεύει στις πωλήσεις και κερδίζει καλά. Η Αλίκη είναι το αντίθετο: φωνακλούς, εκφραστική, πάντα στο κέντρο της προσοχής.
Τι ωραίο σπίτι! εκφράζει η Αλίκη, μπαίνοντας στο σαλόνι. Πολύ μεγάλος! Εμείς πάμε ακόμα στο μικρό μας διαμέρισμα και οι γείτονες πάνω μας τρυπάνε όλο το βράδυ!
Τους δείχνω το σπίτι, τους προσφέρω δείπνο. Η Αλίκη αγγίζει συνεχώς το στομάχι, κλαίει από το ναυτία. Ο Βασίλης τρώει σιωπηλός, μόνο περιστασιακά τηρνώντας το πιάτο της συζύγου.
Ελένη, πού θα κοιμηθούμε; ρωτά η Αλίκη μετά το φαγητό.
Στο ξενοδοχείο, ίσως; απαντώ έκπληκτη.
Η Αλίκη γελάει:
Δεν είναι αστειάκι! Δεν ήρθαμε για μια νύχτα. λέει. Το σπίτι που φτιάξατε είναι ακριβώς στη θέση του! Περιμένουμε το παιδί μας· θα μείνουμε μαζί σας έξω στον καθαρό αέρα.
Μέσα μου σφύζει κάτι. Με το «να μείνετε» σκέφτομαι ότι ίσως θα μείνουν πολύ καιρό. Αλλά δεν κάνω τίποτα, προτιμάω να μιλήσω πρώτα με τον Μάξιμο.
Εντάξει, λέω ήρεμα. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το δωμάτιο φιλοξενίας.
Το δωμάτιο φιλοξενίας είναι στον δεύτερο όροφο· μικρό αλλά άνετο. Στρώω καθαρά σεντόνια, δίνω πετσέτες. Η Αλίκη στέλνει παράπονα για το σκληρό στρώμα, το άνετο μαξιλάρι, το κρύο παράθυρο.
Η πρώτη μέρα κυλά ήσυχη, αλλά το επόμενο πρωί καταλαβαίνω ότι θα είναι δοκιμασία. Η Αλίκη ξυπνά στις 7 το πρωί, ανοίγει την τηλεόραση στο μέγιστο ήχο, παίρνει μισή ώρα ντους, καταναλώνει όλο το ζεστό νερό. Στη συνέχεια κατεβαίνει στην κουζίνα και αρχίζει να ετοιμάζει πρωινό, χρησιμοποιώντας όλα τα σκεύη.
Συγγνώμη, Ελένη, λέει όταν την πιθώ. Είμαι σε διατροφή για εγκυμονούσες, χρειάζομαι ειδική τροφή.
Η κουζίνα έχει γίνει χάος. Η βρύση είναι γεμάτη βρώμικα πιάτα, η εστία βρέχει σπρέι, στο πάτωμα υπάρχουν κρούστα και λεκέδες λαδιού. Η Αλίκη τρώει αυγά με μπέικον, διαβάζοντας περιοδικό.
Αλίκη, δεν έχεις πλύνει τα πιάτα; ρωτάω ήρεμα.
Συγγνώμη, η ναυτία με παγώνει, απαντά. Θα τα πλύνω αργότερα.
Κι όμως τα πιάτα μένουν βρώμικα· εγώ τα πλένω. Ο Βασίλης μένει όλη μέρα στο σαλόνι με τον φορητό του, δεν βοηθά τίποτα. Η Αλίκη κυκλοφορεί στο σπίτι, αφήνοντας τα πράγματά της παντού.
Το βράδυ η κατάσταση μοιάζει με φοιτητικό καταφύγιο. Ο Μάξιμος επιστρέφει κουρασμένος από τη δουλειά, δεν προσέχει το ακαταστασία.
Πώς πάει; ρωτάει με φιλί στο μάγουλό μου.
Κανονικά, απαντώ κλειστά.
Αργότερα τον οδηγώ στο υπνοδωμάτιο και του λέω τις ανησυχίες μου.
Μάξιμε, νομίζω πως θα μείνουν εδώ όλη την εγκυμοσύνη, ίσως και μέχρι το τοκετό. Πέντε ακόμη μήνες!
Μα εγώ δεν το σκέφτομαι έτσι, λέει ήρεμα. Θα φύγουν σύντομα.
Αλλά δεν φύγουν. Μία εβδομάδα μετά, η Αλίκη φαίνεται να νιώθει σαν στο σπίτι. Ξεκινά να καλεστές φίλες της, τις Μαρία και τη Νίκη, που ζουν κοντά.
Ελένη, εντάζει; ρωτάει. Θέλουν να δουν το σπίτι σας!
Οι φίλες της Αλίκης έρχονται Σάββατο. Είναι θορυβώδεις, 25 ετών, γυρίζουν φωτογραφίες κοντά στο τζάκι, φτιάχνουν αυτοσχέδη φωτογυριστήριο στον κήπο.
Κορίτσια, ας γιορτάσουμε! προτρέπει η Αλίκη. Έχω σαμπάνια!
Καλύπτουν το τραπέζι στο σαλόνι, ανεβάζουν μουσική. Προσπαθώ να τους πω ότι έχουμε δουλειές, αλλά δεν με ακούνε. Η παρέα διαρκεί μέχρι αργά το βράδυ, αφήνοντας βρώμικα πιάτα και λεκέδες κρασιού στο λευκό τραπέζι.
Αλίκη, θα μπορούσες να προειδοποιείς πριν φέρνεις επισκέπτες; τους λέω την επόμενη μέρα.
Χαλάστε, Ελένη, απαντά. Δεν γιορτάζουμε κάθε μέρα. Δεν είναι κακό για μια εγκυμονούσα.
Μετράω τις μέρες. Έχει περάσει ένας μήνας από την άφιξή τους. Η Αλίκη έχει αρχίσει να μετακινεί έπιπλα στο σαλόνι, χρησιμοποιεί τα αρώματά μου, το λοσιόν μου.
Το χειρότερο είναι ότι πρέπει πάντα να καθαρίζω μετά από αυτήν. Βάζει βρώμικα πιάτα παντού, δεν καθαρίζει το λουτρό μετά το ντους, πετάει τα πράγματά της σε όλο το σπίτι. Ο Βασίλης επίσης δεν βοηθά· καπνίζει στο μπαλκόνι, ρίχνει τσιγάρα σε γλάστρες, βλέπει ποδόσφαιρο μέχρι αργά τη νύχτα χωρίς να προσέχει τον ήχο.
Ο Μάξιμος βλέπει την ενόχλησή μου, αλλά προσπαθεί να μην τεντώσει τη σχέση.
Ελένη, αντέχεσε λίγο ακόμα, λέει. Η Αλίκη είναι εγκυμονούσα, είναι δύσκολο.
Εμένα δεν είναι εύκολο! φωνάζω. Καθαρίζω όλο το σπίτι για ενήλικες! Αυτό είναι το σπίτι μας, όχι ξενοδοχείο!
Η τελική σταγόνα είναι το γαμήλιο μου φόρεμα. Η Αλίκη το βρήκε στην ντουλάπα και το δοκίμασε.
Ελένη, μου πάει; ρωτάει βγαίνοντας στο φόρεμα, το οποίο τεντώνεται από την κοιλιά της.
Αλίκη, βγάλ’ το αμέσως! φωνάζω. Είναι το γαμήλιο μου φόρεμα!
Μην φωνάζεις, απαντά. Ήθελα απλώς να δω πώς θα δείχομαι μετά τον τοκετό.
Το φόρεμα είναι χαλασμένο· τα ραφτά ανοίγουν, ένα λεκέ κρέμας προστέθηκε. Ήταν το φόρεμα που φορούσα στη γαμήλη μας και ήθελα να το περάσω στην πρώτη μας κόρη.
Κλείνω στο δωμάτιο και κλαίω όλο το βράδυ. Ο Μάξιμος προσπαθεί να με καθησυχάσει, αλλά δεν μπορώ. Αυτό δεν ήταν απλώς ένα φόρεμα· ήταν μια ανάμνηση της ζωής μου.
Την επόμενη μέρα παίρνω μια απόφαση. Δεν θα αντέξω άλλο. Πρέπει να θέσω όρια.
Το πρωί, όταν η Αλίκη κατεβαίνει για πρωινό, είμαι έτοιμη.
Αλίκη, πρέπει να μιλήσουμε, λέω σταθερά.
Για τι; ρωτάει, βάζοντας βούτυρο στο ψωμί.
Για το ότι ζείτε εδώ έναν μήνα. Για το ότι δεν είμαι οικιακή υπάλληλος. Για το ότι κατέστρεψες το γαμήλιο μου φόρεμα.
Η Αλίκη αναπνέει:
Ελένη, δεν είναι μεγάλο θέμα. Θα αγοράσω καινούργιο. Εκείνο ήταν κακό ραμμένο.
Καινούργιο; νιώθω να χτυπάει η καρδιά μου. Ήταν το μοναδικό μου φόρεμα!
Τι σημαίνει; ρωτάει. Δε θα το φορέσω ξανά.
Αυτό δεν με ενδιαφέρει, λέω. Το σπίτι μας δεν είναι ξενοδοχείο. Δεν θα αντέξω πια τη συμπεριφορά σας.
Πώς; σφαλεύει η Αλίκη.
Βάζετε τα πράγματα σας παντού, δεν πλένετε πιάτα, φθείρατε τα δικά μου ρούχα. Εσείς και ο Βασίλης συμπεριφέρεστε σαν να είναι το δικό σας σπίτι, ξεχνώντας ότι είναι το δικό μας.
Εγώ είμαι έγκυος! Χρειάζομαι στήριξη! φωνάζει.
Στήριξη είναι διαφορετικό από εκμετάλλευση, αντιδρώ. Αν θέλετε να μείνετε, πληρώστε τα λογαριασμούς, τα φαγητά, το ρεύμα.
Τι; κλαίει η Αλίκη. Προσπαθείς να με βάλεις να πληρώσω ενοίκιο στο σπίτι του αδερφού μου;
Προσπαθώ να γίνετε υπεύθυνοι ενήλικες, εξηγώ. Ο Μάξιμος είναι ο σύζυγός μου· το σπίτι ανήκει σε εμάς. Δεν θα το μετατρέψω σε δημόσιο χώρο.
Τότε μπαίνει ο Μάξιμος στην κουζίνα, νιώθοντας την ένταση.
Τι συμβαίνει; ρωτάει.
Η σύζυγός μου με βγάζει από το σπίτι! φωνάζει η Αλίκη, κλαίγοντας. Θέλει να μου χρεώσει το ενοίκιο!
Ο Μάξιμος κοιτάζει σοκαρισμένος.
Ελένη, τι εννοείς;
ΣημαίνειΟ Μάξιμος, βλέποντας την αποφασιστικότητα της Ελένης, αποδέχτηκε τελικά ότι το σπίτι θα παραμείνει μόνο για εμάς, και η Αλίκη έφυγε, αφήνοντας πίσω της μια ήσυχη, καθαρή καλοκαιρινή νύχτα.
