Μαμά, εσείς γεννήσατε για σας, όχι για μένα, οπότε ασχοληθείτε με τον δικό σας Γιάννη. Εγώ πρέπει να κοιμηθώ πριν πάω στη σχολή.
Νίκο, δεν σε ζητάω συχνά. Μόνο μια φορά να τον πάς στο σχολείο. Είναι πρώτη Σεπτεμβρίου, όλοι θα είναι με τους γονείς τους…
Ακριβώς, με τους γονείς τους, τη διέκοψε ο γιος της. Και πού ήταντε εσείς όταν είχα εγώ εκδηλώσεις; Πάντα με τον μικρό. Ας πάει μόνος του, δεν θα σπάσει.
Δεν ήταν πάντα έτσι… Μόνο μερικές φορές έτυχε…
Και τώρα έτυχε να πάει μόνος του, απάντησε ήρεμα ο Νίκος και πήρε μια γουλιά από το τσάι του.
Η Ελένη στενοχωρήθηκε. Δεν περίμενε τέτοια αντίδραση. Εν τέλει, τον ταΐζουν, τον ντύνουν, κι εκείνος δεν θέλει να συμμετέχει στην οικογενειακή ζωή.
Λοιπόν… ξεκίνησε η Ελένη, συνοφρυωμένη. Ζεις σε μια οικογένεια. Και στην οικογένεια όλοι βοηθούνται. Εσύ παίρνεις χαρτζιλίκι, εγώ μαγειρεύω, ο πατέρας σου δουλεύει, κι εσύ δεν κάνεις τίποτα.
Ποτέ δεν σας ζήτησα να καθαρίζετε το δωμάτιό μου. Και χωρίς τα χαρτζιλίκια σας θα τα βγάλω πέρα. Δεν είμαι πια παιδί, ούτε νταντά. Η γνώμη μου μετράει κιόλας.
Με αυτά τα λόγια, ο Νίκος πήρε την κούπα του και πήγε στο δωμάτιό του. Η Ελένη έμεινε μόνη, με μια βαριά καρδιά και τη σκέψη ότι ο γιος της είναι εγωιστής.
Πότε έγινε έτσι;
Ο πρώτος της γάμος ήταν καταστροφικός. Ο πατέρας του Νίκου δεν μεγάλωσε ποτέ, προτιμούσε να ξαπλώνει στον καναπέ, να παίζει παιχνίδια και να κοιτάει το κινητό αντί να φτιάξει οικογένεια. Σε κάποια φάση, η Ελένη αποφάσισε να φύγει.
Όταν παντρεύτηκε τον Δημήτρη, ο Νίκος ήταν πέντε χρονών. Σε εκείνη την ηλικία, ένα παιδί δέχεται ευκολότερα ένα νέο μέλος. Ο Δημήτρης γρήγορα έγινε «μπαμπάς».
Και όταν ο Νίκος ήταν δέκα, γεννήθηκε ο Γιάννης. Ίσως από τότε άρχισαν τα προβλήματα, αν και η Ελένη δεν το είχε δει.
Τότε ο Νίκος πήγε μόνος του την πρώτη Σεπτεμβρίου. Η Ελένη ήταν τόσο κουρασμένη μετά από τον τοκετό που δεν μπορούσε. Ο Δημήτρης δούλευε, οι παππούδες ήταν μακριά.
Νίκο μου, συγνώμη… Είσαι μεγάλος αγόρι, μπορείς μόνος σου; ρώτησε η μητέρα του.
Εντάξει, αναστέναξε ο Νίκος.
Τότε της φάνηκε ότι όλα ήταν καλά. Αλλά ο Νίκος θυμόταν όλα.
Τρία χρόνια αργότερα, η ίδια ιστορία. Η Ελένη δεν μπορούσε να πάει γιατί ο Γιάννης αρρώστησε.
Άρρωσταν συχνά. Μια φορά, ο Γιάννης έφερε ανεμοβλογιά σπίτι, λίγο πριν ο Νίκος ταξιδέψει με την τάξη του στην Αθήνα. Ο Νίκος έμεινε σπίτι.
Μαμά, καταλαβαίνω, αλλά κουράστηκα να αρρωσταίνω. Μήπως να τον κρατούσατε λίγο μακριά; ρώτησε εκνευρισμένος.
Νίκο, είμαστε μια οικογένεια… Δεν γίνεται.
Η Ελένη τον καταλάβαινε, αλλά έβλεπε το πρόβλημα ως αναπόφευκτο.
Σιγά σιγά, ο Νίκος άρχισε να αρνείται να βοηθάει. Η Ελένη νόμιζε ότι ήταν ηλικία.
Γιατί πρέπει να καθαρίζω το σαλόνι αν δεν είμαι εκεί; Εσείς κάνετε τη βρώμα.
Εσύ κάνεις βρώμα στην κουζίνα, και εγώ την καθαρίζω.
Εσύ θες παντού στείρα καθαριότητα. Εσύ θέλεις εσύ κάνεις.
Μερικές φορές τον έβαζε να κάνει δουλειές, άλλες φορές άφηνε τα πράγματα όπως ήταν. Και τώρα έφτασαν εδώ.
Κανείς δεν μπορούσε να πάει τον Γιάννη στο σχολείο. Οι παππούδες μακριά, ο Δημήτρης σε επαγγελματικό ταξίδι, κι η Ελένη είχε δουλειά. Ο Νίκος, ελεύθερος εκείνη τη μέρα, αρνήθηκε κατηγορηματικά.
Τι να κάνει;
Πρώτα, τηλεφώνησε στον άντρα της.
Θέλει να ζήσει μόνος του; Ας δοκιμάσει, είπε ο Δημήτρης.
Μην το παρακάνουμε… Θα μας φύγει.
Ας φύγει. Θα δω πώς θα τα βγάλει πέρα χωρίς εμάς.
Η Ελένη φοβόταν. Ο Δημήτρης μπορούσε να είναι σκληρός.
Η λύση βγήκε από μια φίλη, τη Μαρία, που πήγε ο ίδιος τον Γιάννη στο σχολείο και τον πήγε και για βόλτα.
Σ’ ευχαριστώ πολύ, είπε η Ελένη.
Τίποτα. Εγώ ξέρω πώς είναι.
Η Ελένη της μίλησε για τον Νίκο. Η Μαρία, μόνο 26 χρονών, τον καταλάβαινε.
Τον πιέζεις πολύ. Δεν θέλει να καθαρίζει το σπίτι σας. Και ο Γιάννης είναι δική σας ευθύνη…
Απλά θέλω δίκαιη κατανομή.
Για σένα είναι υποχρέωση, για εκείνον είναι ανόητη ιδέα. Δεν έχεις άλλες επιλογές. Ή τον αφήνεις εντελώς μόνο του ή του νοικιάζεις ένα σπίτι να δει πώς είναι.
Κι αν τα παρατήσει όλα;
Αν θέλει να φύγει, θα φύγει. Εγώ πήγα νυμφευόμενη.
Η Ελένη σκέφτηκε πολύ, κι όταν γύρισε ο Δημήτρης, αποφάσισαν να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα
