Το Ευχή
Νοίκιασαν ένα διαμέρισμα σχεδόν στο κέντρο της Αθήνας.
Σου αρέσει; ρώτησε εκείνος μόλις άνοιξε την πόρτα μπροστά της.
Το σπίτι ήταν τεράστιο, πολυτελές.
Μα τι φάση! αναφώνησε εκείνη, Είναι καταπληκτικό, κοιτάξτε τη θέα από το παράθυρο!
Αλλά πρέπει να κοστίζει ένα σκασμό, σωστά;
Ξέρεις, είναι περίεργο, αλλά όχι και τόσο. Μου το νοίκιασε ένας παλιός άνθρωπος. Μου είπε ότι ζει έξω από την πόλη σε ένα παλιό σπίτι.
Έλα τώρα, δεν πειράζει, μου αρέσει πολύ εδώ, του χαμογέλασε με τα ζεστά καστανά της μάτια.
Το πρωί έφυγε νωρίς, ενώ εκείνη, αφού ήπιε τον καφέ της, αποφάσισε να συναντηθεί με τις φίλες της.
Μετά την αναχώρησή του, ένιωσε άβολα στο καινούργιο, ακόμη απροσάρμοστο σπίτι.
Δύο φορές της έκανε εντύπωση σαν κάποιος να στέκεται πίσω της, αλλά απώθησε αυτές τις σκέψεις.
Έβγαλε μερικά ωραία selfies μπροστά στους πίνακες και τα αντικείμενα, ντύθηκε και πήγε στη συνάντηση.
Οι φίλες της με ενθουσιασμό κοίταζαν τις φωτογραφίες, μιλώντας ασταμάτητα:
Κοίτα αυτό το πολυέλαιο, είναι ουράνιο!
Δες αυτούς τους πίνακες, ωχ, ποιος είναι αυτός; Κοίτα, κάποιος στέκεται πίσω σου.
Κοίταξε την φωτογραφία. Πράγματι, πίσω της φαινόταν ένα αόριστο σχήμα μιας γριάς γυναίκας.
Τι είναι αυτό; οι φίλες της έριξαν ματιές μεταξύ τους.
Σταματήστε, είναι απλώς η σκιά που έπεσε έτσι στην φωτογραφία, χαμογέλασε προσποιούμενη ηρεμία, αλλά η ψυχή της ήταν πάλι ανήσυχη, θυμήθηκε τους φόβους της το πρωί.
Η επόμενη εβδομάδα πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Τις ζεστές βραδιές περπατούσαν στο κέντρο, στην παραλία, αγόραζαν παγωτό και γύριζαν… σπίτι.
Συνηθίζει το νέο της σπίτι.
Το Σαββατοκύριακο έμειναν σπίτι. Έβρεχε. Δεν πήγαν πουθενά, παρήγγειλαν πίτσα και είδαν παλιές ταινίες.
Ο άντρας της αποκοιμήθηκε στον καναπέ, και εκείνη κουράστηκε δίπλα του.
Την ξύπνησε μια βροντή, και μετά μια αστραπή φώτισε το δωμάτιο και είδε μπροστά της μια γριά γυναίκα.
Ο άντρας της κοιμόταν, ενώ εκείνη, παγωμένη από τον φόβο, δεν μπόρεσε να πει λέξη.
Λοιπόν, νεαρή νοικοκυρά, πώς σου φαίνεται εδώ; ψιθύρισε η γριά, και χωρίς να περιμένει απάντηση, συνέχισε:
Έκανες κάποια ευχή σε αυτό το νέο σπίτι;
Όχι, μόνο αυτό μπόρεσε να πει, κολλημένη στον καναπέ.
*«Τι ευχή; Έχω άντρα, βγάζουμε καλά λεφτά, και νοικιάζουμε και ένα άλλο διαμέρισμα. Με το μωρό, όμως, δεν τα καταφέραμε, έχουμε κάνει ήδη αρκετά IVF, χωρίς αποτέλεσμα.»* Όλες αυτές οι σκέψεις της πέρασαν στο μυαλό της σε μια στιγμή.
Μια άλλη βροντή την έκανε να ανατριχιάσει, και μια αστραπή ξανάφωτισε το δωμάτιο, αλλά η γριά είχε εξαφανιστεί.
Δεν κατάλαβε πότε αποκοιμήθηκε.
Το πρωί τους υποδέχτηκε λαμπρός ήλιος και γαλάζιος ουρανός.
Μόνο τα σταγονίδια της βροχής στα παράθυρα θύμιζαν τη νυχτερινή καταιγίδα.
Άκου, κοιμήθηκα τόσο ωραία στον καναπέ, κι εσύ; είπε εκείνος, ετοιμάζοντας τον καφέ.
Κι εγώ, χαμογέλασε.
Ένιωθε υπέροχα, ό,τι συνέβη τη νύχτα τώρα της φαινόταν σαν όνειρο.
Παρεμπιπτόντως, πώς σου φαίνεται αυτό το σπίτι; Έχω συνηθίσει εδώ.
Μην το λες, κι εγώ νιώθω πολύ άνετα, σαν στο σπίτι μου, δεν θέλω τίποτα να αλλάξει.
Πριν μερικά χρόνια, μετά από μια ακόμη αποτυχημένη IVF, η ψυχολόγος τους είχε συμβουλέψει… να νοικιάζουν σπίτια.
Για συναισθηματική ανανέωση.
Αυτό ήταν το τρίτο τους νοικιασμένο σπίτι.
Πέρασε καιρός, πλησίαζε η Πρωτοχρονιά.
Την 31η Δεκεμβρίου, ο άντρας της της είπε ότι το βράδυ θα περάσει ο γέρος για τα ενοίκια των επόμενων έξι μηνών.
Τι περίεργος, είπε εκείνη, την Πρωτοχρονιά, βράδυ;
Έλα, είναι μεγάλος, λίγο παράξενος, ας έρθει.
Ο γέρος ήρθε το βράδυ, κρατώντας ένα κέικ, παρεμπιπτόντως, το αγαπημένο της.
Έπρεπε να βράσουν τσάι.
Καθώς πίνανε τσάι, μίλησαν, και έξω άρχισε να πέφτει χιόνι. Απροσδόκητα, του πρότεινε:
Μείνετε μαζί μας για την Πρωτοχρονιά. Πού θα πάτε τώρα με τέτοιο χιονόπτωση; Και θα περνάμε πιο καλά, αλλιώς είμαστε μόνοι μας… δηλαδή σχεδόν τρεις, διόρθωσε χαμογελώντας.
Χτύπησαν τα κουδούνια, και έξω άρχισαν τα πυροτεχνήματα. Οι αναλαμπές αντανακλώνταν στους καθρέπτες.
Και ξαφνικά, στον καθρέφτη, είδε πάλι τη γριά. Αυτή της χαμογέλασε από μέσα, της έ
