Η ψευδαίσθηση ενός πρίγκιπα διαλύθηκε
Δεν ήταν ο πρίγκιπας των ονείρων της
Η Ελένη γνώρισε τον Νίκο όταν μόλις επέστρεφε από τη στρατιωτική του θητεία. Ο νεαρός έμοιαζε να έχει βγει από τις σελίδες ενός κομψού περιοδικού ψηλός, αθλητικός, με γαλαζοπράσινους μαγευτικούς οφθαλμούς και μαύρα σγουρά μαλλιά. Δίπλα του, η Ελένη φαινόταν απλή, αν και ήταν όμορφη: ξανθιά, λεπτή, με ένα απαλό χαμόγελο. Δεν μπορούσε να πιστέψει την τύχη της από όλο το γκρουπ, την είχε διαλέξει εκείνη.
«Τι βλέπει σε εσένα;» ψιθύριζαν οι φίλες της. «Ένας τόσο ωραίος άντρας δεν μένει μόνος για πολύ. Θα σε αφήσει».
Αλλά η Ελένη απλά χαμογελούσε πίστευε στην αγάπη τους. Πήγαιναν στον κινηματογράφο, σε πάρτι, βγαίναν με φίλους. Ο Νίκος δεν της έκανε κομπλιμέντα για την εμφάνιση της, αλλά ήταν πάντα δίπλα της, και η αφή του την έκανε να ζαλίζεται. Όταν τον πήγε στο σπίτι της για πρώτη φορά, η μητέρα της η Μαρία Δημητρίου αναμείχθηκε. Αργότερα, μονομιάς, της ψιθύρισε:
«Ο όμορφος άντρας είναι άντρας των άλλων, αγαπητή μου. Σπάνια είναι πιστοί. Περίμενε πριν τον παντρευτείς, δοκίμασέ τον. Φαίνεται πολύ για έκθεση».
Η Ελένη θύμωσε. Εμπιστευόταν τα συναισθήματα του Νίκου, δεν ήθελε να ακούει αμφιβολίες. Αλλά η μητέρα της είχε φυτέψει ένα σπόρο ανησυχίας στην καρδιά της.
Σιγά σιγά, ο Νίκος άλλαξε συμπεριφορά. Πρώτα το γυμναστήριο, μετά η κολύμβηση, μετά νέες γνωριμίες. Η Ελένη, για να είναι κοντά του, εγγράφηκε και εκείνη σε προπονήσεις, αλλά ένιωθε αδέξια ανάμεσα στις ελκυστικές και γεμάτες μυς κοπέλες. Ο Νίκος έριχνε ματιές προς την κατεύθυνσή τους, και εκείνη γύριζε νωρίτερα σπίτι, προσπαθώντας να κρύψει τα δάκρυα της.
«Είσαι αδύναμη σαν κούκλα», γέλασε μια μέρα όταν εκείνη κρύωσε μετά την κολύμβηση. «Καλύτερα μείνε σπίτι με τα βιβλία σου».
Τα λόγια του την πλήγωσαν, και θυμήθηκε τη μητέρα της. Ήξερε ότι ο Νίκος κρυώνει. Όλο και πιο πολλές εξόδους μόνος, χωρίς να τηλεφωνεί, να την καλεί, ή να δείχνει ενδιαφέρον. Μετά, απλά εξαφανίστηκε. Σταμάτησε να απαντάει.
«Δεν σε παίρνει;» ρώτησε η μητέρα της.
«Όχι» ψιθύρισε η Ελένη, γυρίζοντας το πρόσωπό της στον τοίχο.
«Έλα, σήκω! Πάμε στον κομμωτή!» διέταξε η Μαρία Δημητρίου. «Ένα νέο κούρεμα είναι το πρώτο βήμα για μια νέα ζωή. Μετά θα σου ράψουμε ένα φόρεμα, είσαι καλή στο ράψιμο».
Αγόρασαν ύφασμα, η Ελένη σχεδίασε μοτίβα, προσπαθώντας να ξεχάσει. Οι φήμες για τις νέες σχέσεις του Νίκου έφταναν στα αυτιά της, αλλά εκείνη αντιστέκονταν. Όταν, μετά από μερικές εβδομάδες, εμφανίστηκε σε ένα πάρτι με νέα εμφάνιση, κομψή, λαμπερή όλοι γύρισαν να την κοιτάξουν. Την πρόσεξαν.
Ένας νεαρός, ο Γιάννης, μετριόφρων και απλός, άρχισε να την προσέχει. Δεν ήταν ομορφιά, αλλά τα μάτια του κοιτούσαν μόνο την Ελένη θερμά και ειλικρινή. Μετά από ένα μήνα, της ζήτησε να παντρευτούν.
«Να σαι καλά, τέτοιος άντρας!» είπε η μητέρα της. «Αν ερωτευτεί, παντρεύεται. Εσύ τι λες;»
«Δέχομαι», απάντησε η Ελένη ήρεμα.
«Τον αγαπάς;»
«Πώς όχι; Είναι καλός, εργατικός, πιστός. Εγώ είμαι ό,τι χρειάζεται και μόνο εγώ».
Ο γάμος ήταν ζεστός, γεμάτος αγάπη. Η Ελένη και ο Γιάννης ξεκίνησαν από το μηδέν: η πρώτη καρέκλα, το πρώτο πιάτο. Μετά από ένα χρόνο γεννήθηκε η κορ
