«Ο ιδανικός σύζυγος; Όταν μια φράση γκρεμίζει ένα γάμο αδιαφορίας»

«Ο τέλειος σύζυγος; Μια φράση που κατέστρεψε έναν γάμο αδιαφορίας»
«Είσαι ο τέλειος σύζυγος, Ρομάν», έτσι μια απλή πρόταση κατέστρεψε έναν γάμο χτισμένο στην αδιαφορία.
Η Εμιλί επέστρεψε σπίτι με τα χέρια γεμάτα από δύο βαριές τσάντες. Μόλις πέρασε την πόρτα, μια φωνή ακούστηκε από το σαλόνι:
Ήρθες επιτέλους; Στις 6 η ώρα;
Είναι 7, απάντησε κουρασμένη κατευθυνόμενη προς την κουζίνα.
Στο τραπέζι τρεις κούπες τσαγιού έδειχναν πρόσφατη επίσκεψη. Η πεθερά της είχε περάσει, μάλλον με την αδερφή της, την Αγκαθή. Η Εμιλί δεν έμεινε έκπληκτη· ήταν συνηθισμένο: ξαφνικές εμφανίσεις, σχόλια για «μη αρκετά γυναικείες» συμπεριφορές, κριτικές ματιές και το αδιάλειπτο αποτύπωμα μιας ξένης παρουσίας στο σπίτι της.
Πού ήσουν τόσο καιρό; Πεινάω, είπε ο Ρομάν χωρίς να αποσπάσει τα μάτια του από τον υπολογιστή.
Πήγα στο σούπερ μάρκετ. Για να ταΐσω το Μεγάλο Σκηνικό, απάντησε ειρωνικά. Αλλά, πρέπει να μιλήσουμε.
Αγνόησε το σχόλιο. Έτσι, πλησίασε, στράφηκε προς αυτήν και είπε ήρεμα:
Πρέπει να διαζευχθουμε.
Ο Ρομάν σήκωσε τα βλέφαρα, έκπληκτος:
Τι; Γιατί;
Επειδή δεν αντέχω άλλο.
Εμιλί, και αν ετοίμαζες πρώτα το δείπνο; Θα το συζητούσαμε μετά. Πεινάω ασταμάτητα.
Όχι. Συζητάμε τώρα.
Άκου, ξέρεις καλά ότι δεν πίνω, δεν βγαίνω, δεν κυκλοφορώ πουθενά. Μένω σπίτι, δουλεύω. Κερδίζω αρκετά λεφτά. Ποτέ δεν σου ζητάω τίποτα. Τι σου λείπει;
Αγώδησε με πικρό γέλιο:
Ζεις στο διαμέρισμά μου, δεν πληρώνεις ούτε το ενοίκιο ούτε τους λογαριασμούς· εγώ το φροντίζω. Οι αγορές, το καθάρισμα, το μαγείρεμα όλα τα κάνω εγώ. Τι χρησιμεύει λοιπόν το χρήμα σου;
Έχω αγοράσει ένα πουλόβερ. Κατέβασα μια ενημέρωση για το παιχνίδι μου. Δίνω λίγο στη μητέρα και στην θεία Αγκαθή μερικές φορές. Είναι φυσιολογικό, έτσι;
Φυσικά. Πολύ φυσιολογικό. Αλλά όταν έφυγα το πρωί, σου ζήτησα να κρεμάσεις το ρούχο. Ακόμα είναι στο πλυντήριο.
Ήμουν στο διάλειμμα
Ξέρεις, η αλλαγή δραστηριότητας είναι και ξεκούραση.
Αλλά δεν ξέρω πώς. Η μητέρα και η Αγκαθή ποτέ δεν με άφησαν να πλησιάσω τη νεροχύτη ή το ηλεκτρικό σκουπίδι.
Το ξέρω. Δεν «ξέρεις τίποτα». Πολύ πρακτικό, ε; Από σήμερα, αν πεινάς, θα τα φροντίσεις μόνος σου. Δεν θα μαγειρέψω πια. Μερικές φίλες με προσκάλεσαν σε καφετέρια αρχικά αρνήθηκα, αλλά θα πάω. Καλή επιτυχία.
Σήκωσε το πλυντήριο, κρέμασε το ρούχο, έδειξε με σκληρή κίνηση προς την κουζίνα και έφυγε. Στο καφέ, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, το τηλέφωνό της ηδονίστηκε· ήταν ο αριθμός της πεθεράς. Άλλαξε τον ήχο και έβαλε το τηλέφωνο στο τραπέζι.
Στην επιστροφή της, η Κόλετ Μισό έμενε στο διαμέρισμα.
Εμιλί! Τι σε βγάζει από τα νεύρα; Διαζύγιο; Καταλαβαίνεις τι άντρα έχεις; Δεν βρίσκεις τέτοιον! Δεν πίνει, δεν σε ξέπιασε, δεν αφήνει τα παπούτσια του τριγύρω! Οι γυναίκες τον ζηλεύουν!
Η Εμιλί την κοίταξε ήρεμα:
Μιλάτε σαν να επαινείτε έναν εκπαιδευμένο σκύλο. Δεν κάνει τίποτα κακό είναι ό,τι αναφέρετε. Αλλά μπορείτε να μου πείτε τι κάνει σωστά; Για μένα;
Δουλεύει.
Κι εγώ. Μα εκτός αυτού, πλένω, σκουπίζω, σιδώνω, μαγειρεύω, μεταφέρω βαριές τσάντες, πληρώνω τα πάντα για μένα και για αυτόν. Και αυτός, τι κάνει;
Σου κάνει δώρα! Το ξέρω! Τον βοηθάω να διαλέξει!
Άρα γι αυτό πήρα μια λεκάνη ποδιών τα Χριστούγεννα και ένα χνουδωτό κασκόλ για τα γενέθλιά μου.
Θες ίσως χρυσό; χαζεύει η πεθερά.
Ένα κουπόνι για σπα ή ένα Σαββατοκύριακο στη θάλασσα δεν θα ήταν άσχημο. Αλλά όχι. Πάρω μόνο ένα κασκόλ. Και αγένεια. Και το ατελείωτο «δεν ξέρω τι να κάνω». Δεν θέλω να είμαι η μητέρα του πια.
Έτσι είναι. Στη δική μας οικογένεια οι άντρες δεν είναι έτσι.
Σαφώς. Έχετε μεγαλώσει έναν άντρα που περιμένει να του σερβίρει τα πάντα. Και το αποδέχεται. Εγώ όχι.
Δεν θα μπορούσατε να προσπαθήσετε πριν διαζυγείτε; Διδάξτε τον
Συγγνώμη. Δεν θέλω να διδάξω έναν ενήλικα να είναι άντρα. Προσπάθησα για ενάμιση χρόνο. Τώρα δεν αντέχω άλλο. Μαζέψτε τα πράγματά του θα φύγετε μαζί όπου θέλετε. Δεν είμαι κακιά, απλώς εξαντλημένη.
Μισή ώρα αργότερα, ένα ταξί στάθηκε μπροστά στο κτίριο.