Τρία χρόνια αφού ο σύζυγός μου με άφησε για μια φίλη, η απροσδόκητη συνάντησή μας στο δρόμο με έκανε να χαμογελάσω
Ο σύζυγός μου με παράτησε για την παιδική μου φίλη αφού υπέφερα από μια αυτόματη έκτρωση τρία χρόνια αργότερα, τους είδα σε ένα βενζινάδικο και δεν μπορούσα να σταματήσω να χαμογελάω
Όταν ο σύζυγός μου άρχισε να απομακρύνεται, έψαξα υποστήριξη στην καλύτερή μου φίλη. Μου είπε ότι υπερέβαλλα. Αλλά δεν υπερέβαλλα. Τρία χρόνια μετά, η μοίρα μου επέτρεψε να δω τις συνέπειες της προδοσίας τους.
Πάντα πίστευα ότι οι προδοσίες συνέβαιναν σε άλλους ότι τις διάβαζα μόνο σε δραματικές ιστορίες ή τις άκουγα σε ψίθυρους κατά το δείπνο. Αλλά όχι σε μένα. Όχι σε μας.
Για πέντε χρόνια, ο Νίκος κι εγώ χτίσαμε μια ζωή μαζί. Δεν ήταν πολυτελής, αλλά ήταν δική μας βράδια με ταινίες στον καναπέ, Κυριακάτικα πρωινά για καφέ, αστεία που μόνο εμείς καταλαβαίναμε.
Και σε όλο αυτό το διάστημα υπήρχε η Μαρία η καλύτερή μου φίλη από το σχολείο, η αδερφή μου με όλα εκτός από το αίμα. Ήταν παρών σε κάθε σημαντική στιγμή, συμπεριλαμβανομένου και του γάμου μου, όπου στάθηκε δίπλα μου ως κουμπάρα, σφίγγοντας τα χέρια μου και κλαίγοντας από χαρά.
Όταν έμεινα έγκυος, νόμιζα ότι ήταν απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο στην τέλεια μας ζωή.
Αλλά μετά ο Νίκος άλλαξε.
Στην αρχή, ήταν μικρά πράγματα άρχισε να μένει αργά στη δουλειά, το χαμόγελό του δεν έφτανε πια στα μάτια. Μετά, χειροτέρεψε. Σχεδόν δεν με κοιτούσε. Οι συζητήσεις περιορίζονταν σε μονοσύλλαβες απαντήσεις. Το βράδυ, γύριζε την πλάτη του, σαν να μην υπήρχα καν.
Δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Ήμουν εξουθενωμένη, έγκυος για μήνες, προσπαθώντας απεγνωσμένα να διορθώσω ό,τι είχε σπάσει μεταξύ μας.
Γι αυτό, έτρεξα στη Μαρία.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει κλαίγοντας της είπα στο τηλέφωνο, κουριασμένη στο σκοτάδι, ενώ ο Νίκος κοιμόταν ήρεμος δίπλα μου. Φαίνεται σαν να έχει φύγει ήδη.
Ελένά μου, υπερβάλεις μου είπε με απαλότητα. Σε αγαπά. Είναι απλώς στρεσαρισμένος.
Ήθελα να την πιστέψω.
Αλλά η συνεχής ένταση άυπνες νύχτες, άγχος, μοναξιά, παρόλο που ήμουν παντρεμένη με καταστρέφε
