Χωρίς στέγη και χωρίς ελπίδα: μια απελπισμένη αναζήτηση για καταφύγιο.
Η Νίκη δεν είχε που να πάει. Κυριολεκτικά, δεν είχε… «Μπορώ να μείνω λίγες νύχτες στο σταθμό των τρένων. Και μετά;» Ξαφνικά, μια σωτήρια ιδέα της ήρθε: «Το εξοχικό! Πώς θα μπορούσα να το ξεχάσω; Αν και… το να το πω εξοχικό είναι υπερβολή! Είναι περισσότερο μια ερειπωμένη καλύβα. Πάντως, καλύτερα να πάω εκεί παρά να κοιμάμαι στο σταθμό», σκέφτηκε η Νίκη.
Ανεβαίνοντας στο προαστιακό τρένο, η Νίκη ακούμπησε το κρύο τζάμι και έκλεισε τα μάτια της. Ένα κύμα δύσκολων αναμνήσεων από τα τελευταία γεγονότα την πλημμύρισε. Δύο χρόνια πριν, έχασε τους γονείς της, μένοντας μόνη και χωρίς καμία υποστήριξη. Δεν μπορούσε να πληρώσει τις σπουδές της και έτσι εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο για να δουλέψει στην αγορά.
Μετά από όλα αυτά, η τύχη χαμογέλασε στην Νίκη και γνώρισε τον έρωτα της. Ο Θανάσης αποδείχθηκε ένας καλός και ευγενής άνθρωπος. Μετά από δύο μήνες, οι νέοι παντρεύτηκαν με μια απλή τελετή.
Φαινόταν ότι η ζωή τους καλοτακτούσε… Αλλά, η ζωή είχε ετοιμάσει άλλη μια δοκιμασία για τη Νίκη. Ο Θανάσης πρότεινε στη γυναίκα του να πουλήσουν το διαμέρισμα των γονιών της στο κέντρο της Αθήνας για να ξεκινήσουν τη δική τους επιχείρηση.
Ο Θανάσης της ζωγράφισε το σκηνικό τόσο όμορφα, που η Νίκη δεν είχε καμία αμφιβολία. Ήταν σίγουρη ότι ο σύζυγός της έκανε όλα σωστά και σύντομα θα ξεχνούσαν τις οικονομικές δυσκολίες. «Όταν σταθεροποιηθούμε, μπορούμε να σκεφτούμε και ένα μωρό. Δεν μπορώ να περιμένω να γίνω μητέρα!» ονειρευόταν η αφελής νεαρή.
Αλλά η επιχείρηση του Θανάση δεν πήγε καλά. Οι συνεχείς συζητήσεις για τα χαμένα χρήματα κατέστρεψαν γρήγορα τη σχέση τους. Σύντομα, ο Θανάσης έφερε μια άλλη γυνα
