Με λένε Νίκο Παπαδόπουλο. Είμαι είκοσι οκτώ ετών και είμαι δικηγόρος. Ναι, έχω σύνδρομο Down. Αλλά αυτό είναι απλώς ένα από τα πολλά που με χαρακτηρίζουνόπως το χρώμα των ματιών μου ή η αγάπη μου για τον καφέ με κανέλα. Δυστυχώς, όμως, δεν το καταλαβαίνουν όλοι.
Στο γραφείο «Κωνσταντινίδης & Συνεργάτες» δούλευα δύο χρόνια. Η θέση μου; Βοηθός δικηγόρου. Οργάνωνα δικαστικά έγγραφα, έκανα έρευνα, συνέτασσα βασικά νομικά κείμενα. Η δουλειά μου ήταν άψογη. Ήρθα πιο νωρίς από τους άλλους, έμεινα πιο αργά, γιατί αγαπούσα αυτό που έκανα. Οι συνάδελφοί μου με σεβόντουσαν, ο κύριος Κωνσταντινίδης με είχε επαινέσει πολλές φορές. Φαινόταν ότι, επιτέλους, είχα αποδείξει ότι οι άνθρωποι με σύνδρομο Down δεν αξίζουν μόνο στερεότυπα, αλλά και μια πραγματική θέση στο νομικό τραπέζι.
Όμως, όλα άλλαξαν μια γκριζωπή Τρίτη τον Οκτώβριο.
Νίκο, κάθισε παρακαλώ, μου είπε ο κύριος Κωνσταντινίδης όταν μπήκα στο γραφείο του.
Η φωνή του ήταν παράξενα ψυχρή.
Πρέπει να σου μιλήσω για κάτι σημαντικό.
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Ήδη στη ζωή μου ήξερα: όταν ένας ενήλικας λέει «σημαντικό», σπάνια έρχονται καλά νέα.
Έκανα κάτι λάθος;
Όχι, όχι, αντιθέτως. Η δουλειά σου είναι πολύ καλή. Αλλά… δίστασε. Έχουμε λάβει κάποιες καταγγελίες από πελάτες.
Συνοφρυώθηκα.
Καταγγελίες; Για τη δουλειά μου;
Όχι ακριβώς. Πιο πολύ… για την παρουσία σου.
Ένιωσα τον αέρα να γίνεται πιο βαρύς.
Οι πελάτες εκφράζουν ανησυχία. Λένε ότι κάποιος… σαν εσένα ίσως δημιουργεί εντυπώσεις μη επαγγελματισμού.
«Σαν εμένα»; Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; ρώτησα, αν και ήξερα πολύ καλά.
Κατάλαβε, Νίκο, δεν είναι προσωπικό. Είναι απλώς επιχείρηση. Πληρώνουν πολλά χρήματα, και είναι σημαντικό για αυτούς να βλέπουν μια συγκεκριμένη… εικόνα.
Δεν μίλησα. Και μετά, αργά, είπα:
Δηλαδή με απολύετε επειδή έχω σύνδρομο Down;
Μην το λες έτσι, απλώς… αλλάζουμε τη μορφή της συνεργασίας. Θα μπορούσες να δουλεύεις από το σπίτι…
Όχι, σηκώθηκα. Δεν πρόκειται να κρυφτώ. Είμαι καλός δικηγόρος, κύριε Κωνσταντινίδη. Και αν με απολύετε λόγω της διάγνωσής μου, αυτό είναι διακρί
