**Παιδική Αγάπη**
Μαμά, βάλε μου το γαλάζιο πουκάμισο αύριο στον παιδικό σταθμό.
Γαλάζιο; Γιατί έτσι;
Η Νατάσα Ιωαννίδου είπε ότι μου πάει πολύ, ταιριάζει με τα μάτια μου!
Αφού το είπε η Νατάσα, τότε φυσικά θα το φορέσεις αύριο.
Ο Αλέξανδρος, ικανοποιημένος, πήγε να παίξει με τον μεγάλο του αδερφό, τον Βασίλη, που πηγαίνει ήδη σχολείο. Το βράδυ, η μαμά είπε στον μπαμπά για το γαλάζιο πουκάμισο και πώς ταιριάζει με τα μάτια του Αλέξανδρου. Ο μπαμπάς γέλασε και χάιδεψε το μικρό του γιο.
Λοιπόν, γιε μου, σου αρέσει η Νατάσα;
Ναι, θα την παντρευτώ!
Έτσι; Πρώτα πρέπει να σπουδάσεις, να μάθεις, και μετά να παντρευτείς.
Ωχ, τόσο πολύ
Ο Αλέξανδρος σκέφτηκε βαθιά.
Μπαμπά, μπορώ να την παντρευτώ αύριο;
Αύριο; Και πού θα ζήσετε, γιε μου;
Εδώ στο σπίτι, απάντησε ο μικρός με έκπληξη.
Στο σπίτι ποιου; Επιμένει ο μπαμπάς. Στο δικό της;
Όχι, μπαμπά! Η Νατάσα στο δικό της, κι εγώ στο δικό μου.
Όχι, γιε μου, έτσι δεν γίνεται. Αν την παντρευτείς, πρέπει να την πάρεις μαζί σου, να δουλέψεις, κι εκείνη να πηγαίνει στον παιδικό σταθμό, μετά σχολείο, πανεπιστήμιο
Κι εγώ; ρώτησε ο Αλέξανδρος με δάκρυα στα μάτια.
Εσύ θα δουλεύεις, γιε μου, για να τη συντηρείς.
Τι έγινε, γιατί κλαις; Η μαμά κάθισε μπροστά του.
Μαμά, θέλω να παντρευτώ την Νατάσα, αλλά δεν θέλω να δουλέψω τώρα! Θέλω να πηγαίνω στον παιδικό σταθμό, μετά σχολείο κι ο μπαμπάς είπε
Γιατί κλαις; Θα μεγαλώσεις και θα την παντρευτείς.
Ναι, αλλά μέχρι τότε ίσως την πάρει κάποιος άλλος!
Ποιος;
Δεν ξέρω ίσως ο Σπύρος ή ο Βίκτωρας.
Τότε δεν την θέλεις, αν μπορεί να την πάρει άλλος
Το πρωί, ο Αλέξανδρος πλησίασε αποφασιστικά την κοπέλα με το κόκκινο βελούδινο φόρεμα και τη μεγάλη φιόγκρα στα μακριά ξανθά μαλλιά της. Την πήρε από το χέρι και είπε με συγκίνηση:
Θα σε παντρευτώ, Ιωαννίδου!
Η κοπέλα τον κοίταξε για μια στιγμή, μετά γύρισε το κεφάλι της και είπε:
Όχι!
Ο Αλέξανδρος πήδηξε μπροστά και χτύπησε το πόδι του.
Είπα ότι θα σε παντρευτώ! Όχι τώρα, εντάξει, Νατάσα; Την πήρε από το χέρι και την κοίταξε στα μάτια. Αργότερα, εντάξει;
Γιατί όχι τώρα; ρώτησε η κοπέλα με έκπληξη. Ο Βίκτωρας με την Ελίζα παντρεύτηκαν τώρα.
Αυτοί παίζουνε, εμείς θα παντρευτούμε αληθινά!
Εντάξει! Έγνεψε η κοπέλα, και πιάνοντας χέρια, πήγαν να παίξουν.
Στο σχολείο, ο Αλέξανδρος ζήτησε από τη δασκάλα να τον καθίσει δίπλα στην Νατάσα. Αυτή δεν το δέχτηκε και έβαλε την Νατάσα με άλλο μαθητή. Ο Αλέξανδρος πήγε και κάθισε πλάι της.
Θα παντρευτώ την Ιωαννίδου όταν μεγαλώσω.
Χαχαχα! γέλασαν τα παιδιά. Τιλι-τιλι-ζυμάρι, γαμπρός και νύφη!
Παιδιά! Ησυχία! είπε αυστηρά η δασκάλα. Πώς σε λένε;
Αλέξανδρο.
Αλέξανδρε, είσαι πολύ μικρός για τέτοια πράγματα. Πήγαινε στη θέση σου, εντάξει;
Όχι! Νατάσα, πες τους ότι θα με παντρευτείς.
Η Νατάσα καθόταν και χαμογελούσε ήσυχα.
Λοιπόν, μικρή κυρία, τι λες; ρώτησε η δασκάλα.
Θα παντρευτούμε αληθινά όταν μεγαλώσουμε, όχι όπως ο Βίκτωρας με την Ελίζα, που παίζουνε.
Έτσι; Η δασκάλα τους κοίταξε με σκεπτικό βλέμμα. Εντάξει, καθίστε μαζί.
Η Νατάσα ήταν η βασίλισσα της καρδιάς του. Της κουβαλούσε το σακίδιο, την προστάτευε από σκύλους, από κακοποιούς, ακόμα και από δασκάλους. Μια μέρα έπεσε και έσπασε το γόνατο, και εκείνος την κουβάλησε μέχρι το ιατρείο.
Στο λύκειο, της ομολόγησε την αγάπη του, αληθινά.
Κι η Νατάσα;
Η Νατάσα χαμογέλασε με το χαμόγελό της και περπάτησε μακριά, σηκώνοντας το κεφάλι της.
Θα σε παντρευτώ ούτως ή άλλως, Ιωαννίδου! της φώναξε. Με ακούς;
Ο Δημήτρης, ένας πυγμάχος, άρχισε να την κυνηγάει. Οδηγούσε δικό του αυτοκίνητο και σπούδαζε σε τεχνική σχολή. Πόσες φορές ο Αλέξανδρος δέχτηκε χτυπήματα, αλλά δεν εγκατέλειπε την Νατάσα.
Μια μέρα, είδε τρία αγόρια να τον περιμένουν. Κατάλαβε ότι θα τον χτυπούσαν.
Ε, μικρέ, ένας από τους τύπους σηκώθηκε τεμπέλικα από τον τοίχο. Έλα εδώ.
Αν θέλεις, εσύ έλα.
Για πες, πώς σε λένε;
Σύντομα, μικρέ, άκου καλά. Κόψ το με την κοπέλα, εντάξει; Αυτή είναι του φ
