«Δεν αγάπησα ποτέ τη γυναίκα μου και της το είπα ξανά και ξανά. Δεν ήταν λάθος της – ζούσαμε αρκετά καλά.»

**Ημερολόγιο ενός ανθρώπου**
Ποτέ δεν αγάπησα τη γυναίκα μου και της το είχα πει πολλές φορές. Δεν ήταν δικό της λάθος ζούσαμε αρκετά καλά. Ποτέ δεν έκανε σκηνές, δεν μου έκανε κατηγορίες ήταν πάντα καλή και στοργική. Αλλά το πρόβλημα παρέμενε: δεν υπήρχε αγάπη.
Κάθε πρωί ξυπνούσα με τη σκέψη να φύγω. Ονειρευόμουν να βρω μια γυναίκα που θα αγαπούσα πραγματικά. Αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ πώς η μοίρα θα τα άλλαζε όλα.
Με την Ελένη, ένιωθα άνετα. Όχι μόνο φρόντιζε τέλεια το σπίτι, αλλά ήταν και πανέμορφη. Οι φίλοι μου ζήλευαν και δεν καταλάβαιναν πώς είχα τόση τύχη με τη σύζυγό μου.
Ούτε εγώ καταλάβαινα τι είχα κάνει για να αξίζω την αγάπη της. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, χωρίς κάτι ιδιαίτερο σε σχέση με άλλους. Κι όμως, με αγαπούσε Πώς γινόταν αυτό;
Η αγάπη και η αφοσίωσή της με βασάνιζαν. Αυτό που με τάραζε ακόμα περισσότερο ήταν η σκέψη ότι, αν φύγω, κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση μου. Κάποιος πιο πλούσιος, πιο γοητευτικός, πιο πετυχημένος.
Όταν τη φανταζόμουν με άλλον άνδρα, τρελαινόμουν. Ήταν δική μου, ακόμα κι αν δεν την είχα αγαπήσει ποτέ. Αυτό το αίσθημα κυριότητας ήταν πιο δυνατό από τη λογική. Αλλά μπορείς να ζήσεις μια ζωή με κάποιον που δεν αγαπάς; Νόμιζα ότι μπορούσα, αλλά έκανα λάθος.
«Αύριο θα της τα πω όλα», αποφάσισα πριν κοιμηθώ. Το πρωί, κατά το πρωινό, μάζεψα το θάρρος μου.
«Ελένη, κάθισε, πρέπει να σου μιλήσω».
«Φυσικά, σε ακούω, αγάπη μου».
«Φαντάσου ότι χωρίζουμε. Φεύγω, ζούμε χωριστά»
Η Ελένη γέλασε:
«Τι περίεργες ιδέες! Παιχνίδι;»
«Άκουσε με μέχρι τέλους. Είναι σοβαρό».
«Εντάξει, φαντάζομαι. Και μετά;»
«Απάντησε ειλικρινά: θα βρεις κάποιον άλλον αν φύγω;»
«Γιάννη, τι σου συμβαίνει; Γιατί σκέφτεσαι να φύγεις;»
«Γιατί δεν σε αγαπάω και ποτέ δεν σε αγάπησα».
«Τι; Αστειεύεσαι; Δεν καταλαβαίνω τίποτα».
«Θέλω να φύγω, αλλά δεν μπορώ. Η σκέψη ότι θα είσαι με κάποιον άλλον δεν με αφήνει ήσυχο».
Η Ελένη σκέφτηκε για μια στιγμή και απάντησε ήρεμα:
«Δεν θα βρω κανέναν καλύτερο από σένα, οπότε μην ανησυχείς. Φύγε, δεν θα είμαι με κανέναν άλλο».
«Το υπόσχεσαι;»
«Φυσικά», μου διαβεβαίωσε η Ελένη.
«Περίμενε, αλλά πού να πάω;»
«Δεν έχεις πουθενά να πας;»
«Όχι, πάντα ήμασταν μαζί. Μάλλον θα έπρεπε να μείνω κοντά σου», είπα θλιμμένα.
«Μην ανησυχείς», απάντησε η Ελένη. «Μετά το διαζύγιο, θα ανταλλάξουμε το διαμέρισμα με δύο μικρότερα».
«Αλήθεια; Δεν περίμενα ότι θα με βοηθούσες έτσι. Γιατί το κάνεις αυτό;»
«Γιατί σε αγαπάω. Όταν αγαπάς κάποιον, δεν τον κρατάς ενάντια στη θέλησή του».
Πέρασαν μήνες και χωρίσαμε. Λίγο καιρό μετά, έμαθα ότι η Ελένη δεν κράτησε την υπόσχεσή της. Είχε βρει άλλον άνδρα, και τα διαμερίσματα που είχε κληρονομήσει από τη γιαγιά της, δεν είχε ποτέ σκοπό να τα μοιραστεί. Βρέθηκα χωρίς τίποτα.
Πώς μπορώ να εμπιστευτώ τις γυναίκες τώρα; Δεν έχω ιδέα.
Έμαθα ότι η αγάπη δεν είναι δικαίωμα, αλλά δώρο. Κι αν δεν το εκτιμάς, το χάνεις.