**Ημέρα πρώτη του Νέου Έτους**
«Λοιπόν, για αυτές τις γιορτές δεν θα σε διώξουμε από το σπίτι σου. Ετοίμασε τρία δωμάτια οι αδερφές μου και η ανιψιά μου θα μείνουν. Εσύ θα κοιμηθείς στην κουζίνα.»
«Γαλάτεια Δημητρίου, ξέχασες ότι εγώ είμαι η μόνη ιδιοκτήτρια αυτού του σπιτιού; Έχω και τα χαρτιά που το αποδεικνύουν. Οπότε μην τολμήσετε να μπείτε θα σας βγάλει η αστυνομία.»
Σήμερα μετά τη δουλειά, η Βαλεντίνα σκόπευε να περάσει από το εμπορικό κέντρο. Σε δύο εβδομάδες είναι Πρωτοχρονιά, και η παλιά της φίλη, η Όλγα, την είχε καλέσει.
Η Βαλεντίνα ήξερε ότι θα ήταν μεγάλη παρέα: η κόρη της οικοδέσποινας με τον άντρα και τα παιδιά της, η αδερφή, η φοιτήτρια ανιψιά. Ήξερε όλους καλά, αφού συχνά πήγαινε στην Όλγα. Γι αυτό ήθελε να αγοράσει δώρα από νωρίς.
Τα δώρα τα διάλεγε με αγάπη, και τώρα ανυπομονούσε να περιπλανηθεί ανάμεσα στις στολίσμενες βιτρίνες, να παρατηρεί, να επιλέγει, να βλέπει πως ο πωλητής τυλίγει προσεκτικά κάθε δώρο σε γυαλιστερό χαρτί.
Αλλά η διάθεσή της χάλασε μόλις βγήκε στο δρόμο. Στο πάρκινγκ, δίπλα στο αυτοκίνητό της, την περίμενε η Ρέα, η αδερφή του πρώην άντρα της.
«Βαλεντίνα, γεια!» της είπε η Ρέα. «Πόση ώρα έκατσες; Κρύωσα εδώ.»
«Καλησπέρα, Ρέα. Δεν περίμενα να σε δω εδώ.»
«Γιατί όχι; Είμαστε συγγενείς,» απάντησε η Ρέα. «Τουλάχιστον, για είκοσι χρόνια έτσι μετρούσαμε.»
«Ευτυχώς, πλέον όχι,» είπε η Βαλεντίνα και άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου.
Αλλά η Ρέα την σταμάτησε.
«Άκου, Βαλεντίνα, έχω ένα αίτημα. Ή μάλλον, όλη η οικογένεια έχει.»
«Ποια οικογένεια, Ρέα; Εδώ και ένα χρόνο δεν έχω καμία σχέση μαζί σας. Οπότε δεν θέλω να ακούσω κανένα αίτημα.»
«Όχι, άκου πρώτα. Δεν ξέρω πως μοιραστήκατε τα πράγματα με τον Δημήτρη, αλλά η μητέρα μου εξακολουθεί να πιστεύει ότι το σπίτι που κατοικείς ανήκει στην οικογένειά μας.»
«Με τον Δημήτρη το αγοράσαμε μαζί, και για δέκα χρόνια το φτιάχναμε. Συναντιόμασταν όλοι εκεί για Πρωτοχρονιά και για τα πρώτα Μαγιά. Και τώρα τι;»
«Η μητέρα σχεδίαζε να μαζέψει όλη τη συγγένεια για τα γενέθλιά της τον Μάιο, όπως κάναμε πάντα. Εσύ όμως δεν μας άφησες. Έφυγες κάπου χωρίς να μας πεις.»
«Δεν καταλαβαίνω για
