Όχι. Αποφασίσαμε ότι δεν πρέπει να φέρνεις τη σύζυγό σου και το παιδί σου σ’ αυτό το διαμέρισμα. Δεν αντέχουμε τη φασαρία για πολύ και, στο τέλος, θα σας ζητήσουμε να φύγετε. Και η σύζυγός σου θα πει σε όλους ότι μας έβαλες έξω με το μικρό;
Η παραγγελία μωροπροϊόντων
Η γειτόνισσα στο πολυκατάστημα παρατήρησε αμέσως ότι η Δήμητρα γύρισε από τη συζήτηση με τον άντρα της στενοχωρημένη. Και οι δύο έγιναν μαμά πριν τρία μόλις ημέρες και έπρεπε να βγουν από το νοσοκομείο την επόμενη μέρα. Ήταν χαρούμενη περίσταση· κανένας λόγος για λύπη.
Δήμητρα, δεν φαίνεσαι η ίδια. Τι συμβαίνει; ρώτησε η γειτόνισσα.
Ο Μιχάλης είπε ότι η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος μας ζήτησε να βγούμε αμέσως. Μιλούσε για το ότι το διαμέρισμα ήταν ενοικιασμένο σε ζευγάρι χωρίς παιδιά και εμείς πρόκειται να φέρετε μωρό. Θα κλαίει τη νύχτα, οι γείτονες θα κάνουν παράπονα και η ιδιοκτήτρια δεν θέλει προβλήματα.
Και τι; Δεν έχετε πουθενά να πάτε;
Οι γονείς του Μιχάλη έχουν τριμελής κατοικία, αλλά εκεί μένει και η μικρότερη του αδερφή του. Οι δικοί μου είναι σε χωριό, 20 χλμ. μακριά από την πόλη.
Μπορείτε να μείνετε μια εβδομάδα-δύο στους γονείς του πατέρα σας, μέχρι να βρείτε νέο διαμέρισμα πρότεινε η γυναίκα.
Ο Μιχάλης ψάχνει, αλλά οι ιδιοκτήτες όταν ακούσουν για μικρό παιδί απορρίπτουν αμέσως.
Έχουμε δύο μέρες ακόμη· ίσως βρει κάτι.
Ο Μιχάλης δεν βρήκε λύση. Πήρε τηλέφωνο σε πολλές αγγελίες, πήρε απορρίψεις και απλώς μετέφερε τα αντίστοιχα πράγματα από το ενοικιασμένο διαμέρισμα στη γειτονική κατοικία των γονιών του.
Όμως οι γονείς και η μικρότερη αδερφή του δεν ήταν ενθουσιασμένοι που η οικογένεια του Μιχάλη θα έμενε εκεί, με έναν τόσο ανήσυχο νεαρό.
Γιε μου, πριν το γάμο μας συμφωνήσαμε ότι δεν θα ζήσεις μαζί με τη σύζυγό σου στην κατοικία μας είπε η μητέρα. Έχεις το δικαίωμα να μένεις στο δικό σου δωμάτιο, αλλά δε θέλουμε ξένους ανθρώπους στο σπίτι μας.
Η Δήμητρα είναι ξένη για εσάς. Για εσάς είναι σύζυγός, για εμάς ξένη. Εσείς τη διαλέξατε, εμείς όχι.
Μαμά, είναι προσωρινό, μέχρι να βρούμε κάτι καλό προσπαθούσε να πείσει ο Μιχάλης.
Ξέρεις καλά ότι το προσωρινό γίνεται μόνιμο αν δεν το κλείσεις. Πρώτα μια εβδομάδα γίνεται μήνας, ο μήνας γίνεται αιώνας.
Εμείς δουλεύουμε κι οι γονείς, η αδερφή σου σπουδάζει. Όλοι θέλουμε ήσυχη ζωή. Με ένα μωρό δεν είναι δυνατόν: δεν θα μιλάς δυνατά, δεν θα βλέπεις τηλεόραση, και το βράδυ θα ξυπνάς διαρκώς από τα κλάματα.
Θα προσπαθήσω να βρω κάτι γρήγορα υποσχέθηκε ο γιος.
Όχι. Αποφασίσαμε ότι δεν πρέπει να φέρνεις τη σύζυγό σου και το παιδί μας στο διαμέρισμα. Δεν αντέχουμε τη φασαρία και θα σας ζητήσουμε να φύγετε.
Και η σύζυγός σου θα πει σε όλους ότι σας έβαλε έξω με το μωρό. Θα βλάψει τη φήμη μας· δεν θέλω κακές κουβέντες. Άρα μην προσπαθήσεις να φέρεις τη Δήμητρα και το μωρό εδώ· βρες άλλη λύση.
Με αυτές τις ειδήσεις ο Μιχάλης πήγε στο νοσοκομείο.
Δήμητρα, μήπως μπορείς προσωρινά να μείνεις με τους γονείς σου και το μωρό; ρώτησε.
Δεν ενδιαφέρεται η μητέρα σου για το εγγόνι; εξέπληξε η Δάνα.
Η μητέρα μας είπε να μη φτάσουμε σε αυτούς απάντησε ο Μιχάλης.
Η Δάνα θλίψθηκε· άλλοι θρεπτικοί γονείς με μωρά φτάνουν σε οικογένειες, φέρνουν λουλούδια, δώρα, χαρά. Εμείς, όμως, δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι.
Το βράδυ κάλεσε τους γονείς της και, όταν την έβγαλαν από το νοσοκομείο, ήρθε ο πατέρας της.
Συλλέγουμε, κόρη, το εγγόνι, πάμε σπίτι. είπε στον Μιχάλη: Φέρε όλα τα πράγματα της Δήμητρας και ό,τι χρειάζεται το μωρό.
Φτάσαμε στο χωριό σε τριάντα λεπτά. Εκεί ήταν έτοιμος ένας μικρός νυφίτιος με λευκά κεντάρια με αρκούδες και λαγούς, μια κόνσολα για τα ρούχα και μια άνετη καρέκλα για το θηλασμό. Στο σαλόνι βρισκόταν ένα τραπέζι στολισμένο για εορταστικό γεύμα· μόνο οι γονείς, η γιαγιά της Δήμητρας και η μικρότερη αδερφή της, η Ιρένα, ήταν παρόντες.
Οι συγγενείς του Μιχάλη δεν μίλησαν για τον εαυτό τους, αλλά συζήτησαν πώς θα ονομάσουν το αγόρι. Αποφάσισαν το όνομα Ηλίας.
Ο Μιχάλης έφυγε αμέσως στην Αθήνα, υποσχόμενος να φέρει τα πράγματα της Δήμητρας την επόμενη μέρα. Όταν επέστρεψε, ήρθε καλή είδηση.
Δήμητρα, Μιχάλη είπε ο πατέρας, όταν η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω από το τραπέζι. Συζητήσαμε με τη μητέρα και αποφασίσαμε να πουλήσουμε το σπίτι της γιαγιάς μας. Τα χρήματα θα τα δώσουμε σε εσάς.
Θα το κάνουμε δώρο στην οικογένειά μας, αλλά με μία προϋπόθεση: το σπίτι που μένουμε τώρα θα κληροδοτηθεί στην Ιρένα. Συμφωνείς, Δήμητρα;
Συμφωνώ.
Το σπίτι πουλήθηκε σε τρεις μήνες. Η Δήμητρα και ο Ηλίας έμειναν στο χωριό, ο Μιχάλης στην Αθήνα, αλλά το σαββατοκύριακο πάει στο σπίτι της συζύγου και του παιδιού.
Περίπου ενάμιση μήνα πήρε την εύρεση διαμερίσματος, την έγκριση του δανείου και την ανακαίνιση.
Τελικά, η Δήμητρα, ο Μιχάλης και ο μικρός Ηλίας μπήκαν στο νέο τους διαμέρισμα. Έμειναν εκεί για σχεδόν ένας μήνας, τακτοποιήθηκαν και έκαναν γλέντι για τη νέα αρχή.
Κάλεσαν τους γονείς της Δήμητρας, τις φίλες της και τους φίλους του Μιχάλη, αλλά οι γονείς του Μιχάλη δεν ήρθαν· έμαθαν τυχαία ότι αγόρασε σπίτι.
Η μητέρα του Μιχάλη ρώτησε:
Πώς είναι δυνατόν να μην μας είπες ότι έχεις δικό σου σπίτι;
Μας κρύβεις την ευτυχία, δεν το θεωρείς;
Δεν θα αφήσετε τη σύζυγό μου και το μωρό να έρθουν σπίτι μας, είναι αυτό «αξιόπιστο»;
Σου εξήγησα ότι είμαστε ηλικιωμένοι, χρειαζόμαστε ησυχία. Μπορούμε να τα ληφθούμε;
Γιατί;
Επειδή ο Ηλίας είναι εγγόνι μας.
Πατέρα, ο ήχος του μωρού μας ξυπνάει. Δεν θα το δούμε;
Μικρά πράγματα, όλο το μέλλον είναι αβέβαιο.
Ο Μιχάλης απάντησε:
Έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε ήρεμα, αλλά δεν μπορούμε να κλείσουμε τις πόρτες εντελώς.
Έχετε προσφέρει το χωριό μας ως καταφύγιο, αλλά ταυτόχρονα μας εμποδίζετε.
Δεν μου λες ότι η σύζυγός μου μπορεί να περάσει όλο το καλοκαίρι στη βίλα;
Η παιδική μας άνοιξη χρειάζεται φρέσκο αέρα· στις πόλεις είναι καυτή ο Καλοκαίρι.
Θα ερχόμαστε μόνο τα Σαββατοκύριακα· δεν θα χρειαστείς χρήματα, μόνο να φυτέψουμε ντομάτες.
Καταλαβαίνω. Δεν χρειάζεστε βοήθεια, μπορείτε να τα κάνετε μόνοι. Αν θέλουμε τον Ηλία σε φρέσκο αέρα, η Δήμητρα θα τον πάρει μαζί της στα γονεϊκά του.
Τελικά, η μητέρα και η αδερφή του Μιχάλη είδαν τον Ηλία για πρώτη φορά όταν είχε ήδη δύο και μισά χρόνια, τυχαία στο εμπορικό κέντρο. Ούτε τους πλησίασαν, αλλά τον κοίταξαν από μακριά.
Και έτσι γεννιούνται «γιαγιάδες» και «μαμάδες».
Το μάθημα είναι απλό: οι οικογενειακοί δεσμοί δεν πρέπει να κλειδώνουν τις καρδιές· η αγάπη, η κατανόηση και η αλληλεγγύη πρέπει πάντα να ανοίγουν τις πόρτες, ακόμα κι όταν τα τείχη φαίνονται ακατάβλητα.
