Όταν ο Παύλος Καραμανλής έφερε την Αλεξία στο σπίτι, ο πατέρας του έμεινε άφωνος· το πρόσωπό του στράφηκε σε ιδρώτα.
Πρώτη προδοτική εμπειρία του Παύλου: μάθημα που θα τον ακολουθήσει πάντα
Από μικρός ο Παύλος ένιωθε αβεβαιότητα εξαιτίας του μικρού του ανάμεσα στα παιδιά. Στο νηπιαγωγείο ήταν ο πιο κοντός· ακόμη και τα κορίτσια φαίνονταν ψηλότερα. Δεν είχε φίλους· έπαιζε μόνος, και όταν τα άλλα παιδιά του πήρανε τα παιχνίδια, έμεινε σιωπηλός και αντέχοντας, χωρίς να παραπονιέται στους γονείς.
Στο δημοτικό τίποτα δεν άλλαξε. Τον αποκαλούσαν «το μικρούλα», τον κορόιδευαν, και εκείνος σφιγκτώντας τα γροθιά του σφίγγανε ακόμη πιο δυνατά. Όταν οι κοροϊδίες έγιναν ανυπόφορες, ζήτησε από τους γονείς του να τον βάλουν σε αθλητική ομάδα.
Μετά από λίγα χρόνια, δεν τον αναγνώριζαν. Γεννήθηκε ξανά: το σώμα του έφθασε μυώδες και σφιχτό. Στην ένατη τάξη οι κοπέλες άρχισαν να του δείχνουν ενδιαφέρον, αλλά ο Παύλος θύμησε όλες τις παιδικές προσβολές και δεν ήθελε να αφήσει κανέναν κοντά του.
Πρώτο ρομάντζο και πρώτη απογοήτευση
Στο πανεπιστήμιο του Αθηναϊκού, η ζωή του άλλαξε δραματικά. Έγινε πιο σίγουρος, άπλωσε εύκολα σχέσεις και οι νέες φοιτήτριες τον στραγγάλωναν.
Έτσι συνάντησε την Αλεξία, μια φοιτήτρια που είχε νοικιάσει ένα διαμέρισμα στην Πλατεία Συναγωγικής. Στην αρχή απλώς την αποχαιρετούσε στον διάδρομο, αλλά μια μέρα την προσκάλεσε στο σπίτι του. Άρχισε μια στενή σχέση.
Αλλά η ευτυχία δεν τον άγγιζε. Μια μέρα, ακολουθώντας την καρδιά του, είπε:
Ας παντρευτούμε.
Η Αλεξία γέλασε:
Πάστο, έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου! Είσαι όμορφος, αθλητικός· θα έχεις πολλές κοπέλες. Μπορείς να βγάλεις όποια θες και μετά να επιλέξεις την καλύτερη.
Σοβαρά; η φωνή του ψύχθηκε.
Φυσικά! είπε αδιανόητα. Έχω φέτος νύφη. Είναι ο πλούσιος και όμορφος γείτονας μας· μου στέλνει χρήματα κάθε μέρα για να μην ζήσω σε δωμάτιο. Τον βλέπουμε μόνο τα διακοπές· εσένα, όμως, παίρνω για νύχτες.
Τα λόγια της τον έσπασαν σαν βέλος.
Είμαι απλώς μια προσωρινή επιλογή; ρώτησε με πικρία.
Πάστο, μου αρέσει πολύ! Αλλά ξέρεις καλά…
Ο Παύλος σηκώθηκε, άρχισε να μαζεύει τα πράγματά του.
Εσύ προσβλήθηκες; είπε γελώντας η Αλεξία, κοιτώντας του το βλέμμα. Καλό είναι που μάθεις την αλήθεια τώρα. Μην εμπιστεύεσαι αμέσως τις κοπέλες· γνωρίστε τις καλά πριν ανοίξεις την καρδιά σου.
Ο Παύλος έφυγε νιώθοντας εκμεταλλευμένος.
Οικογενειακή ζεστασιά αντί για σπασμένες ψευδαισθήσεις
Πίσω στο σπίτι άφησε τη βαλίτσα στην πόρτα.
Γιε μου, τι συνέβη; ανησύχησε η μητέρα. Δεν θα γίνει ο γάμος;
Μπλόκα, απάντησε συνοπτικά, βγάζοντας ένα δαχτυλίδι από την τσέπη. Κράτα το· θα σου χρησιμεύσει περισσότερο απ το δικό μου.
Η μητέρα τον κοίταξε με λύπη.
Ωραίο δαχτυλίδι· θα το φορέσω κι εγώ, εξέπνευσσε. Βάλε τα πόδια σου στην κουζίνα· έφτιαξα τα αγαπημένα σου κουλουράκια και έβαλα τσάι με μέντα. Καθόμαστε, μιλάμε.
Η ζεστασιά και η φροντίδα της μητέρας τον κάλυψαν, κάτι που δεν ένιωθε εδώ και καιρό.
Άλλος ένας χτύπος στην αυτοεκτίμηση
Στο πανεπιστήμιο απέφευγε την Αλεξία, αλλά εκείνη συμπεριφερόταν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Μετά το μάθημα περπατούσε χέρι-χέρι με τον Κώστα, ψιθυρίζοντας, και μετά εξαφανιζόταν.
Ο Παύλος κατάλαβε ότι τα λόγια της ήταν μόνο κάλυψη· αυτή ήθελε μόνο κάτι προσωρινό μέχρι να βρει κάτι καλύτερο. Η σκέψη τούς άφηνε μια άσχημη γεύση στην ψυχή.
Μερικές μέρες αργότερα, ήρθε μια νέα δοκιμασία.
Παύλο, έλα στο πάρτι γενεθλίων μου! του είπε ξαφνικά η Τάνα, μια από τις πιο όμορφες φοιτήτριες της τάξης.
Μα η ελπίδα να βρει κάτι αληθινό ήταν μόνο μια άλλη παγίδα;
Το μάθημα που έμαθε ο Παύλος ήταν ότι η πραγματική αξία δεν προέρχεται από την αποδοχή των άλλων, αλλά από το σεβασμό που δείχνουμε στον εαυτό μας· και μόνο έτσι μπορούμε να χτίσουμε σχέσεις που δεν σπάζουν με τη πρώτη δυσκολία.
