Χαίρομαι που αποφάσισα να μην κάνω παιδιά. Τώρα είμαι 70 ετών και δεν το έχω μετανοιώσει καθόλου.

Χαίρομαι πολύ που επέλεξα να μην κάνω παιδιά. Τώρα πια είμαι εβδομήντα χρονών και δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή.
Είχα κλείσει ραντεβού με τον δερματολόγο και περίμενα στο διάδρομο μέχρι να έρθει η σειρά μου. Δίπλα μου καθόταν μια γυναίκα, με την οποία πιάσαμε συζήτηση. Ήταν εξαιρετικά ευχάριστη και ζεστή στο λόγο της. Το πιο αξιοσημείωτο ήταν πως μετά τη συζήτηση μαζί της, άλλαξα οπτική σε πολλά θέματα της ζωής.
Από την πρώτη στιγμή εντυπωσιάστηκα από το πόσο προσεγμένη και κομψή ήταν. Στην αρχή νόμισα ότι ήταν το πολύ πενήντα ετών. Με έκπληξη όμως, κατά τη διάρκεια της κουβέντας, μου εκμυστηρεύτηκε ότι είχε ήδη ξεπεράσει τα εβδομήντα. Δεν θα το μάντευα ποτέ. Ήταν λαμπερή και δεν έμοιαζε καθόλου με τις συνομήλικές της.
Έμαθα από την νέα μου γνωριμία ότι είχε παντρευτεί δύο φορές. Αυτή τη στιγμή όμως ζει μόνη της. Από τον πρώτο της γάμο, χώρισε ενώ ήταν ακόμα αρκετά νέα. Δεν ήθελε να κάνει παιδιά.
Ο πρώτος της άντρας ήξερε από την αρχή πως δεν ήθελε παιδιά και του ήταν αποδεκτό, όμως μετά τα τριάντα της, άρχισε να αφήνει υπονοούμενα πως μια «κανονική» οικογένεια πρέπει να έχει παιδί. Ποτέ όμως δεν της γεννήθηκε μητρικό ένστικτο και δεν άλλαξε γνώμη.
Της ήταν πιο εύκολο να χωρίσουν παρά να φέρει στον κόσμο ένα παιδί χωρίς να το θέλει πραγματικά. Συνομίλησαν ανοικτά και αποφάσισαν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους.
Τη δεύτερη φορά παντρεύτηκε έναν χωρισμένο άντρα που είχε ήδη παιδί από τον πρώτο του γάμο και δεν ήθελε άλλα παιδιά. Έτσι οι δυο τους δεν είχαν ποτέ θέμα σχετικά με την απόκτηση παιδιών. Ήταν ευχαριστημένος που και εκείνη δεν ήθελε να κάνει παιδιά. Η ζωή τους κυλούσε ήρεμα, μέχρι που, δυστυχώς, έχασε τον άντρα της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Η γυναίκα αυτή μου είπε με ειλικρίνεια ότι δεν την ενοχλεί καθόλου η μοναξιά της. Το αντίθετο, νιώθει ευτυχισμένη που δεν χρειάστηκε ποτέ να προσαρμοστεί στις ανάγκες κανενός. Είναι πεπεισμένη πως δεν πρόκειται ποτέ να μετανιώσει για αυτή της την απόφαση.
Οι φίλες της, που κάποτε πίστευαν πως θα είχαν τη βοήθεια των παιδιών τους στα γηρατειά, τώρα απλά αναστενάζουν με απογοήτευση. Τα παιδιά μεγαλώνουν, χαράζουν τον δικό τους δρόμο και δεν έχουν πια χρόνο για τους ηλικιωμένους γονείς τους. Γι αυτό και ποτέ δεν σκέφτηκε να κάνει παιδιά, ούτε της έλειψε ποτέ αυτή η προοπτική. Πλέον ζει μια ολοκληρωμένη ζωή και απολαμβάνει κάθε στιγμή. Δεν την καταπιέζει, αλλά αντιθέτως την ευχαριστεί το γεγονός ότι δεν έχει παιδιά.
Ένα ποτήρι νερό;
Δεν θα μείνω ούτε νηστική, ούτε αβοήθητη. Όσο οι φίλοι μου άδειαζαν τις τσέπες τους για τα παιδιά τους, εγώ μάζευα ευρώ. Τώρα οι αποταμιεύσεις μου είναι αρκετές για να έχω φροντίδα μέχρι τα βαθιά γεράματα!
Εσείς τι λέτε; Συμφωνείτε μ αυτή την αντίληψη;Χαμογέλασα πλατιά, νιώθοντας παράξενα ελαφριά. Η άγνωστη γυναίκα δίπλα μου κατάφερε να μετατρέψει τις σκιές αμφιβολίας που με περιστοίχιζαν σε μια ακτίνα αυτοπεποίθησης. Τη ρώτησα χωρίς περιστροφές πώς καταφέρνει να βρίσκει νόημα κάθε μέρα, χωρίς συγγενείς να την περιμένουν.
Με κοίταξε παιχνιδιάρικα.
Το νόημα, αγαπητή μου, δεν κατοικεί στα πρόσωπα των άλλων. Ξυπνώ το πρωί, φτιάχνω τον καφέ μου, και λέω «καλημέρα» στον εαυτό μου. Ύστερα περπατώ στο πάρκο, συναντώ ανθρώπους, γελώ, διαβάζω βιβλία, ταξιδεύω, μαθαίνω καινούρια πράγματα. Το νόημα βρίσκεται όπου του αφήνεις χώρο. Ανάμεσα στο να επιλέγεις, να μην μετανιώνεις και να ζεις ελεύθερη, γράφεται η ευτυχία.
Πριν προλάβω να απαντήσω, η γραμματέας φώναξε το όνομά της. Σηκώθηκε, με χαιρέτησε με μια ζεστή χειραψία και, λίγο πριν χαθεί στο βάθος του διαδρόμου, γύρισε και μου έκλεισε το μάτι.
Συνέχισα να κάθομαι στο σκληρό κάθισμα του ιατρείου, νιώθοντας το βάρος μιας ζωής να ελαφραίνει. Ίσως η ιστορία της να μην ήταν για όλους, αλλά σε μένα είχε δώσει ένα ανεκτίμητο δώρο: την ανακούφιση της συνειδητής επιλογής.
Κοίταξα το παράθυρο και χαμογέλασα. Για πρώτη φορά ήμουν έτοιμη να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου με το ίδιο φως που έλαμπε στα μάτια αυτής της άγνωστης κυρίας. Και ξαφνικά, η αναμονή δεν μου φάνηκε πια τόσο μεγάλη· η ζωή μόλις είχε ξαναρχίσει.