В ένα ήσυχο πρωινό, η σύζυγός μου, η Κατερίνα, μού ανακοίνωσε ότι περιμένουμε το τέταρτο παιδί μας. Κι έπειτα πρόσθεσε:
Για να αγοράσουμε καινούριο διαμέρισμα δεν έχουμε ευρώ. Άρα πρέπει να πάρεις κρατικό. Εσύ όμως δεν ξέρεις να διεκδικείς τίποτα, οπότε κάθε χρόνο θα κάνω και από ένα παιδί: αν δεν μπορούμε να κερδίσουμε με τις ικανότητες του πατέρα, θα το κάνουμε με τον αριθμό των παιδιών!
Όταν έφτασα στο Πανεπιστήμιο μου, άνοιξα διστακτικά την πόρτα που έγραφε «Διεύθυνση». Το γραφείο ήταν γεμάτο κόσμο. Ο Διευθυντής, ο κύριος Χαράλαμπος Μπαλαμούτης, και ο υποδιευθυντής, ο κος Κωνσταντίνος Καρυώτης, είχαν σύσκεψη.
Μιλάμε για το γόητρο του ιδρύματός μας, έλεγε ο Μπαλαμούτης. Πρέπει να ξεπεράσουμε όλα τα άλλα πανεπιστήμια σε αθλητικά ρεκόρ Α, να και η ελπίδα μας! Γνέφοντας προς εμένα.
Ένιωσα αμήχανα.
Εγώ δεν είμαι ελπίδα… ήρθα σχετικά με το διαμέρισμα
Σε μια βδομάδα παραδίδεται η πολυκατοικία, ανακοίνωσε ενθουσιασμένος ο Καρυώτης. Είσαι πρώτος στη λίστα. Άμα πηδήξεις, μπαίνεις απευθείας στο σπίτι σου.
Πού να πηδήξω; ρώτησα και χαμογέλασα αμήχανα.
Με αλεξίπτωτο! Αύριο έχει διαγωνισμό.
Το χαμόγελό μου πάγωσε.
Και πού ακριβώς;
Στη γη, φυσικά.
Και γιατί;
Δεν βλέπεις τηλεόραση; απόρησε ο διευθυντής. Οι ηθοποιοί κάνουν πατινάζ, οι τραγουδίστριες τραγουδούν κρεμασμένες σε τραπέζια στο τσίρκο Τώρα οι επιστήμονες σπάνε ρεκόρ! Ο καθηγητής Βύρωνας χτες πυγμαχούσε τον βλέπεις, εκεί, με το πρησμένο ρουθούνι και τα τσιρότα Ο διδάκτορας Μιχάλης το Σάββατο έκανε πάλη και τώρα αναρρώνει στην εντατική Ήρθε η σειρά σου. Σου έτυχε το αλεξίπτωτο.
Με το «έτυχε» τα πόδια μου λύγισαν.
Πότε; ψέλλισα.
Αύριο, στην Ημέρα των Πουλιών, απάντησε ο Καρυώτης.
Γύρισα στον διευθυντή για βοήθεια:
Και γιατί πρέπει τα πουλιά να δουν να διαλυθώ;
Ο Μπαλαμούτης ήρθε δίπλα μου και μου έβαλε το χέρι στον ώμο.
Το σπίτι θα το πάρεις, ως πολύτεκνος, ό,τι και να γίνει. Αλλά υπάρχουν διαμερίσματα με θέα στον Εθνικό Κήπο και με θέα στη χαβούζα δίπλα στο εργοστάσιο τσιμέντου Στην κατανομή, θα λάβουμε υπόψη και τη συμμετοχή σου στην κοινωνική ζωή του Πανεπιστημίου
Ήρθε σιγή. Μάσησα ένα χαπάκι υπογλώσσιου και ξαναρώτησα:
Κι αν δεν προλάβω να προσγειωθώ; Ή αν πέσω σε λάθος σημείο; Η οικογένεια θα πάρει με θέα τον κήπο;
Ο Καρυώτης γέλασε:
Ξέρεις τον κανόνα: οι χήρες και τα ορφανά πάνε κατευθείαν στην αρχή της λίστας. Μην ανησυχείς τόσο! χτύπησε την πλάτη μου. Θα έχεις έμπειρο συνοδό! Και έδειξε έναν χλωμό νεαρό με γυαλιά στην άκρη.
Ο υποψήφιος διδάκτορας, εξήγησε ο Καρυώτης, θα απολυθεί έτσι κι αλλιώς λόγω περικοπών.
Από μικρός είχα φοβία με τα ύψη. Ζαλιζόμουν ακόμα και σε καρέκλα. Με το άκουσμα της λέξης «αεροπλάνο» με έπιανε ναυτία. Έτσι, το βράδυ στο σπίτι, αποφάσισα να προπονηθώ: πήδηξα αρκετές φορές από τον καναπέ στο πάτωμα.
Την επόμενη μέρα, εμένα και τον «καταδικασμένο» υποψήφιο διδάκτορα, μας πήγαν με ένα μαύρο μακρύ mini van, που έμοιαζε λίγο με νεκροφόρα. Πίσω μας, στο αυτοκίνητο ο Μπαλαμούτης και σε επόμενη θέση, σε τραμ, καμιά τριανταριά μέλη ΔΕΠ για υποστήριξη.
Όταν φτάσαμε, μας περίμενε ο Καρυώτης με μια μπάντα που έπαιξε πένθιμο εμβατήριο. Ο πιλότος συγκινήθηκε. Τρεις μουσικοί μπήκαν μαζί μας στο αεροπλάνο για να μας παίξουν κάτι πιο αισιόδοξο στο άλμα.
Ο εκπαιδευτής, ήρεμος άνθρωπος με καλή καρδιά, μας κοίταζε λυπημένος. Μόλις είδε την κοιλιά μου, μου έδωσε έξτρα αλεξίπτωτο. Έτσι κι εγώ, με δύο σακίδια, έμοιαζα με δίκαμπο καμήλα, ενώ ο διδάκτορας με μονόκαμπη.
Στον αέρα, ο εκπαιδευτής μάς επανέλαβε όλες τις πιθανές αστοχίες αλεξίπτωτου και μας φίλησε τρεις φορές τον καθένα. Ύστερα σήκωσε το καπάκι της καταπακτής, με κοίταξε λυπημένα κι είπε: «Ώρα για φυγή!»
Του έδωσα ένα φάκελο.
Να το δώσεις στη γυναίκα μου. Αν είναι αγόρι, να τον ονομάσει Δημήτρη σαν κι εμένα.
Ο εκπαιδευτής με καθησύχασε:
Στην αρχή έχεις φόβο μετά δεν νιώθεις τίποτα.
Πάμε, σαμποτέρ! πετάχτηκε ο πιλότος.
Οι μουσικοί έπαιξαν το «Το Αιγαίο δεν παραδίνεται!» Έκλεισα τα μάτια και πήδηξα. Όταν τα άνοιξα, ήμουν ακόμα στο αεροπλάνο δηλαδή η πάνω μου μισή ήταν μέσα, και τα πόδια έξω: είχα σφηνώσει στην καταπακτή. Ο εκπαιδευτής και ο διδάκτορας με έσπρωχναν, μάταια.
Να τον σαπουνίσουμε, πρότεινε ο διδάκτορας.
Ο εκπαιδευτής εκνευρίστηκε:
Κάνε στην άκρη! Κρατάς όλο τον διαγωνισμό!
Πώς να φύγω;
Βγάλε όλο τον αέρα από μέσα σου!
Έβγαλα ένα μακρόσυρτο «Ωωω!», ξεφούσκωσα και έπεσα στο κενό. Τράβηξα τον κρίκο πριν βγω κι έτσι το αλεξίπτωτο πιάστηκε στο σασί κι εγώ κρεμόμουν από την κοιλιά του αεροπλάνου.
Ο πιλότος έκανε ελιγμούς για να με ξεκολλήσει, τίποτα.
Μην κάνετε φασαρίες! φώναζε ο εκπαιδευτής. Αφήστε το αεροπλάνο!
Εγώ κρατιόμουν γερά.
Ο εκπαιδευτής βγήκε μισός απ την καταπακτή να με λύσει. Ο διδάκτορας τον κρατούσε απ τα πόδια. Όταν ο εκπαιδευτής κόντευε να με απελευθερώσει, τράνταξε το αεροπλάνο και έπεσαν και οι δυο μαζί έξω, ο διδάκτορας πιασμένος στα πόδια του εκπαιδευτή. Εκείνος μέπιασε από το σακάκι, ο διδάκτορας από τα πόδια του εκπαιδευτή και κατρακυλούσαμε όλοι. Έμοιαζε σαν αεροπορικό τσίρκο, ακροβατικό νούμερο.
Οι μουσικοί έπαιξαν «Πετάτε, περιστέρια, πετάτε».
Ο διδάκτορας φώναζε πως έχει πιάσει αρτηρία και του κόβει το αίμα.
Για να ξεκουράσω τον εκπαιδευτή, πρότεινα στον διδάκτορα να πιαστεί από τα δικά μου πόδια αλλά προτίμησε τα πιο λεπτά του εκπαιδευτή.
Το αεροπλάνο δεν μπορούσε να προσγειωθεί με εμάς τρία κρεμασμένους. Ελισσόταν και άγγιζε το χώμα, καλώντας να πέσουμε στη χλόη. Έπρεπε να πέσουμε με σειρά, πρώτα ο διδάκτορας. Όταν πέσαμε αρκετά χαμηλά, εκείνος σερνόταν πια στο γρασίδι, μα δεν άφηνε τα πόδια του εκπαιδευτή, κι έτσι με την άκρη του διαδρόμου απογειωνόμασταν ξανά.
Ο εκπαιδευτής βλαστημούσε τα πόδια του.
Οι μουσικοί έπαιζαν το «Ο ουρανός, και η πατρίδα μας»!
Τελείωνε η βενζίνη. Από το παράθυρο έβαλαν μια βέργα με θηλιά, έπιασαν τον διδάκτορα απ τα πόδια και, τραβώντας όλη την αλυσίδα ανάποδα, μας τράβηξαν έναν-έναν με τη σειρά: πρώτα αυτόν, μετά τον εκπαιδευτή, στο τέλος εμένα. Εμένα με τράβηξαν μέχρι τη μέση τα πόδια μου έμεναν έξω, αλλά δεν φοβόμουν πια: το αεροπλάνο προσγειωνόταν. Έπρεπε απλώς να τρέξω μισό χιλιόμετρο με το αεροσκάφος πριν μπω τελείως στην καμπίνα.
Κανένας δεν σκοτώθηκε, όλοι χαρούμενοι. Η μπάντα έπαιξε το πιο εύθυμο θλιβερό εμβατήριο της.
Μόνο ο εκπαιδευτής δεν κουνιόταν ο διδάκτορας κρατούσε ακόμα σφιχτά τα πόδια του. Τελικά χρειάστηκαν πένσα να του ανοίξουν τα δάχτυλα.
Όταν σηκώθηκε, τα παντελόνια του είχαν τόσο κοντύνει που έμοιαζε με μακρύ σορτς. Όμως δεν ήταν τα ρούχα τα πόδια του με το κρέμασμα είχαν επιμηκυνθεί και θύμιζε στρουθοκάμηλο.
Αύριο έχει επαναληπτικούς, είπε ο Καρυώτης.
Ο εκπαιδευτής χλόμιασε σαν το αλεξίπτωτό μου. Πήγε με τα νέα του πόδια στο τηλέφωνο, χωρίς να ξέρει κανείς πού κάλεσε. Εγώ, πάντως, κέρδισα όχι μόνο το διαμέρισμα, αλλά και τον τίτλο, και σε αυτόν, και σε όλους τους διαγωνισμούς της επόμενης δεκαετίας. Καταγράφηκε ακόμη και το ρεκόρ μου στο τρέξιμο δίπλα στο αεροπλάνο αλλά επειδή μόνο το κάτω μισό μου έτρεχε, διαιρέθηκε στα δύο το αποτέλεσμα. Ωστόσο, και πάλι, ήταν ρεκόρ!
Η ζωή συχνά σε πετά από καταπακτές χωρίς προειδοποίηση, κι ο μεγαλύτερος φόβος είναι να μην προσπαθήσεις ποτέ. Η αληθινή χαρά έρχεται όταν ξεπερνάς τα όριά σου κι ας φτάσεις στη γη με τα παπούτσια μισά κρεμασμένα στον αέρα.
