Ο ήλιος έπεφτε κατακόρυφα στην Αθήνα, σκληρός, ασπλαχνικός, σαν προβολέας που δε χαρίζει τίποτα στη σκιά. Οι λευκές προσόψεις των πολυκατοικιών αντανακλούσαν φως σχεδόν τυφλωτικό, τα τζάμια έσπαγαν τις ακτίνες πάνω στα πεζοδρόμια, κι ο αέρας λαμπύριζε ελαφρά πάνω απ την καυτή άσφαλτο, ζεσταμένη απ το πρωί.
Ήταν απ αυτές τις ώρες που ο δρόμος μοιάζει πάντα βιαστικός.
Κορναρίσματα, μηχανές να γουργουρίζουν στα φανάρια, λεωφορεία που ξεφυσούν στις στάσεις, περαστικοί που παρακάμπτουν γεμάτα καφέ, άλλοι που διασχίζουν χωρίς να κοιτάζουν, χαμένοι στις σκέψεις, τα τηλέφωνα, το πρόγραμμα της ημέρας. Κάποιο κοφτό κορνάρισμα ξεφωνίζει νευρικά και χάνεται στον σταθερό βόμβο της κίνησης.
Στην καρδιά αυτής της συνηθισμένης κίνησης, προχωρούσε αργά ένας άντρας, κρατώντας από το χέρι μια μικρή κοπέλα.
Δε βάδιζε όπως οι άλλοι. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη εξωτερικότητα, όμως φανέρωνε αυτήν την εσωτερική αυτοσυγκράτηση όσων έμαθαν να μένουν ήρεμοι και στη φασαρία. Γύρω στα σαράντα, με πρόσωπο γεμάτο μια γλυκιά αλλά κουρασμένη τρυφερότητα, σαν να τον έσμιξε η ανάγκη να γίνει δυνατός, χωρίς ποτέ να του πάρει η ζωή το περιθώριο να μην αγαπά.
Τον έλεγαν Δημήτρη.
Δίπλα του πήδαγε η Ελευθερία Λυδιά για τους δικούς της οχτώ, ίσως κι εννιά, αν την ρωτούσες να απαντήσει «σαν μεγάλη». Το χεράκι της άνοιγε και έκλεινε μες στη χούφτα του μπαμπά της, όσο μιλούσε ασταμάτητα: για τα σύννεφα που, έλεγε, έμοιαζαν με τεράστιο λαγό· για τη δασκάλα στο σχολείο, αυστηρή με τα παιδιά που ζωγράφιζαν έξω απ τα πλαίσια· για το παγωτό φυστίκι που ήθελε επιτακτικά για το απόγευμα· για μια γάτα που είχε πετύχει το πρωί και είχε ήδη υιοθετήσει στη φαντασία της.
Ο Δημήτρης την άκουγε μ εκείνο το ήσυχο χαμόγελο που αποκτούν μόνο οι γονείς όταν η κούραση μπλέκεται με την τρυφερότητα.
Και μετά, πρόσθεσε η Λυδιά, με σοβαρότητα μεγάλης υπόθεσης, αν παίρναμε γάτα θα της αγοράζαμε μαξιλαράκι.
Φυσικά, απάντησε ο Δημήτρης.
Και παιχνίδια
Εννοείται.
Και όνομα!
Χρήσιμο κι αυτό.
Η μικρή τον κοίταξε χαρούμενη που συνέχισε το παιχνίδι.
Εγώ το έχω διαλέξει ήδη.
Το φαντάστηκα.
Σύννεφο!
Για γκρι γάτα;
Όχι.
Για άσπρη;
Ούτε.
Για μαύρη;
Πήρε ύφος αξιοσέβαστο.
Ναι. Ακριβώς!
Ο Δημήτρης γέλασε ήρεμα.
Πάντα περίεργη λογική έχεις.
Η Ελευθερία του χάρισε το πλατύ χαμόγελο μόνο ενός παιδιού που ξέρει πως κάτι κέρδισε, ακόμη κι αν δε ξέρει τι ακριβώς.
Έφταναν στη διάβαση, στη γωνία μιας παλιάς πολυκατοικίας με πέτρες ξανθές που έκοβαν κάτασπρη σκιά στο πεζοδρόμιο. Το φανάρι μόλις είχε κοκκινίσει για τα αυτοκίνητα, μα αρκετά ακόμα έτρεχαν να προλάβουν, με την γνωστή αδιαφορία της πόλης τα απογεύματα.
Ο Δημήτρης επιβράδυνε, περισσότερο από συνήθεια.
Η Λυδιά συνέχισα να μιλά και ξαφνικά σταμάτησε.
Δεν ήταν συνηθισμένη σιωπή, μα απότομη, σαν να την έπιασε κάτι ολόκληρη. Το χέρι της σφίχτηκε στο δικό του.
Ο Δημήτρης έστρεψε το βλέμμα. Το πρόσωπο της άλλαξε. Όλες οι παιδικές εκφράσεις χάθηκαν, και κοιτούσε πέρα, απέναντι στη γωνία του δρόμου με ένταση που τον πάγωσε.
Λυδιά; ρώτησε.
Δεν απάντησε αμέσως. Η ανάσα της κόπηκε και ξαναξεκίνησε απότομα. Και ξάφνου, πιο δυνατά απ τον θόρυβο της Αθήνας:
Μπαμπά! Εκεί είναι ο αδελφός μου!
Ο Δημήτρης πάγωσε. Ο αδελφός μου.
Λυδιά δεν είχε αδερφό.
Ή, έτσι νόμιζε.
Πριν καν πει λέξη, τράβηξε το χέρι της κι άρχισε να τρέχει.
Λυδιά!
Η φωνή του έσπασε από την αγωνία.
Η μικρή έτρεξε στη διάβαση με την απόλυτη βεβαιότητα που γνωρίζουν μόνο τα παιδιά όταν αναγνωρίζουν κάποιον που αγαπούν.
Κορναρίσματα ούρλιαξαν. Ένα αυτοκίνητο φρέναρε πολύ αργά, και το ρεύμα του αέρα ανασήκωσε τα μαλλιά της Λυδιάς καθώς περνούσε απέναντι.
Λυδιά! Σταμάτα! φώναξε ο Δημήτρης και άρχισε να τρέχει πίσω της. Πού πας;
Το μόνο που έβλεπε ήταν η πλάτη της, το ανοιχτόχρωμο φόρεμα, τα λεπτά της σανδάλια να χτυπάνε στην άσφαλτο. Οι περαστικοί γύρισαν. Μια κυρία φώναξε «προσέξτε!». Ένας ντελιβεράς παραλίγο να πέσει.
Μα η Λυδιά δεν άκουγε. Ή μάλλον, άκουγε κάτι μέσα της πιο δυνατό απ τους ήχους της πόλης: μια μνήμη. Μια αναγνώριση. Μια σύνδεση.
Πέρασε τη γωνία και χάθηκε για μια στιγμή από τα μάτια του.
Αυτή η στιγμή ήταν αρκετή να χωθεί μέσα του ένας πρωτόγνωρος, βουβός πανικός.
Έστριψε κι εκείνος. Και ξαφνικά, σταμάτησε.
Μέσα σε ένα στενό άνοιγμα, ανάμεσα στον τοίχο και μια παλιά σιδερένια καγκελόπορτα, καθόταν ένα αγοράκι.
Θα ήταν έξι-επτά χρονών. Τα ρούχα του βρώμικα, μεγάλα, γεμάτα σκόνη και παλιούς λεκέδες. Τα παπούτσια μισοφορεμένα, οι γόνατοί του κοκαλιάρικοι, γρατσουνισμένοι, πρόβαλλαν απ το σκισμένο παντελόνι. Το πρόσωπο λεπτό και γκρίζο από την εξάντληση, με ξηρά χείλη, καστανά μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο.
Όμως αυτό που εντυπωσίαζε δεν ήταν η βρώμα. Ήταν ο τρόπος που κοίταζε τη Λυδιά. Σαν να γύρισε στη θέση του όλος ο κόσμος του.
Η μικρή έπεσε στα γόνατα μπροστά του. Τον αγκάλιασε με μια δύναμη εκπληκτική, σαν να ήθελε να μην τον αφήσει πια ποτέ να ξαναγίνει σκιά ή απουσία.
Το αγόρι έκλεισε τα μάτια κι ψιθύρισε σπασμένα, σχεδόν απίστευτα:
Νόμιζα πως με ξέχασες
Ο Δημήτρης ένιωσε κάτι να σχίζεται μέσα του. Η φωνή του αγοριού ήταν τόσο αδύναμη, τόσο γεμάτη ελπίδα και φόβο μαζί, λες και ταξίδευε από μακριά.
Η Λυδιά τράβηξε λίγο πίσω, κράτησε το πρόσωπό του στα χέρια της. Τα μάτια της ήδη γυάλιζαν.
Ποτέ, είπε αμέσως. Ποτέ.
Δεν ζητούσε εξηγήσεις. Έμοιαζε να απαντά σε μια πολύ παλιά ερώτηση. Σαν να περίμενε αυτή η σκηνή χρόνια για να συμβεί.
Ο Δημήτρης δεν καταλάβαινε. Έβλεπε το αγόρι, άκουγε το αδερφός κι ο νους του, λογικός, προσπαθούσε να βάλει τάξη στο αδύνατο.
Λυδιά ψιθύρισε, λαχανιασμένος ακόμα.
Η μικρή αμέσως γύρισε τον βλέμμα της σ εκείνον, κρατώντας σφιχτά το χέρι του αγοριού. Στο πρόσωπό της είδε μια ηρεμία σχεδόν τρομακτική, σαν να τον περίμενε να καταλάβει, κι εκείνος, επιτέλους, να φτάσει.
Έλα, είπε χαμηλόφωνα στο αγόρι.
Τον βοήθησε να σηκωθεί, το παιδί παραπάτησε λίγο, κι ο Δημήτρης πλησίασε να τον συγκρατήσει. Το βλέμμα που του έριξε ο μικρός ήταν αρκετό να κάνει τον κόσμο να γυρίσει.
Είχε το ίδιο παράξενο, αχνό, γκρίζο-πράσινο βλέμμα. Το ίδιο με τη Λυδιά.
Ένιωσε τη γη να τρίζει κάτω από τις βεβαιότητές του.
Η μικρή, με περηφάνια και δάκρυα, στάθηκε στη μέση τους, έπιασε το χέρι του αγοριού σφιχτά.
Θέλεις να σε γνωρίσω; Αυτός είναι ο μπαμπάς μου, είπε γεμάτη τρυφερότητα.
Ο κόσμος σώπασε γύρω του. Τα λεωφορεία, τα αυτοκίνητα, τα πεζοδρόμια συνέχισαν την πορεία τους, αλλά όλα μακρινά πια. Έμειναν μόνο τρεις αναπνοές: η δική του, της Λυδιάς, του παιδιού.
Κοίταζε το αγόρι και το αγόρι εκείνον, το στόμα μισάνοιχτο, σα να ζύγιαζε μια μεγάλη αποκάλυψη.
Κι ύστερα, με μια τόση δα φωνούλα:
Γεια σας κύριε.
Το «κύριε» τον ισοπέδωσε. Μέσα του έκλεινε όλη την απόσταση, όλον τον πόθο για δεσμό που φοβάσαι να ζητήσεις, όλην την προσοχή και τη συστολή όσων τους αρνήθηκαν τόσα.
Η Λυδιά συνοφρυώθηκε.
Όχι, είπε επιτόπου. Όχι κύριε.
Γύρισε στον Δημήτρη, σχεδόν απορώντας πώς δεν μιλά ακόμη.
Μπαμπά;
Ήθελε να απαντήσει και δεν έβγαινε λέξη. Κάθε λεπτομέρεια ανέτεινε την ομοιότητα τα φρύδια, τη μικρή λακκούβα στο πηγούνι, τον τρόπο που έγερνε το κεφάλι όταν παρατηρούσε. Και η σιωπή του κάτι γνώριμο.
Ένιωσε την ανάσα ακανόνιστη. Οχτώ χρόνια πίσω, πριν τη Λυδιά, πριν αυτήν την πόλη, πριν το εύθραυστο ισοζύγιο που είχε με κόπο χτίσει, υπήρχε η Άννα.
Άννα με το ζεστό της γέλιο. Με τα ξαφνικά της φευγιά. Με τις όμορφες, άδικες θυμώσεις της. Με τον τρόπο να περιγράφει το μέλλον σαν ένα μέρος που δεν θα φτάσεις ποτέ πραγματικά.
Είχαν αγαπηθεί γρήγορα, έντονα, αδέξια. Πολύ νέοι, πολύ ειλικρινείς για να προστατευτούν με ψέματα. Ύστερα όλα γκρεμίστηκαν άσχημα. Σιωπές, παρεξηγήσεις, φόβοι, εγωισμοί.
Όταν έφυγε, δεν του άφησε τίποτα. Ούτε διεύθυνση, ούτε εξήγηση. Μόνο κενό.
Χρόνια μετά έμαθε τυχαία πως πέθανε. Μια μόλυνση, είπαν. Μια ζωή κομμένη απότομα. Ένα νέο ξερό, καθαρά γραφειοκρατικό, που ήρθε αργά για δάκρυα.
Κι από τότε η σκέψη: μήπως έκανε καινούρια ζωή, αν ήταν ευτυχισμένη, αν τον σκέφτηκε καθόλου πριν το τέλος.
Ποτέ, ούτε δευτερόλεπτο, δεν φαντάστηκε κάτι άλλο: πως κάπου, μέσα στη σκιά αυτής της ιστορίας, υπήρχε παιδί.
Η Λυδιά τράβηξε απαλά το μανίκι του.
Μπαμπά τον βλέπεις, έτσι;
Η φωνή της τρέμει αχνά. Όχι από τον αδερφό, μα από το τι μπορεί να σημαίνει η σιωπή του μπαμπά της.
Ο Δημήτρης κατάπιε.
Πώς γνώρισες το παιδί, Λυδιά;
Η μικρή ξαφνιάστηκε.
Τον ξέρω είπε απλά. Δεν ξέρω πώς. Τον ξέρω.
Έψαξε τα λόγια της με μια ειλικρίνεια που μόνο τα παιδιά έχουν όταν δεν μπορούν να ονοματίσουν το αόρατο.
Τον έβλεπα στα όνειρά μου.
Ο Δημήτρης την στέριωσε με το βλέμμα. Το αγόρι κατέβασε τα μάτια.
Κι εγώ ψιθύρισε.
Τι;
Το αγόρι σήκωσε το πρόσωπο, διστακτικά.
Τη σκεφτόμουν συχνά. Μια κοπέλα με ξανθά μαλλιά που γελούσε πολύ. Μου έλεγε να περιμένω. Πως κάποιος θα έρθει. Πως δεν είμαι μόνος.
Η Λυδιά έσφιξε το χέρι του δυνατότερα.
Ένιωσε να ζαλίζεται. Η λογική του παλεύει, η καρδιά ήδη αναγνωρίζει κάτι βαθύτερο από σύμπτωση.
Γονάτισε στο ύψος του παιδιού.
Πώς σε λένε;
Το αγόρι δίστασε, σαν να χε πια ξεχάσει να απαντά χωρίς αμυντικότητα.
Φίλιππος.
Το όνομα τον χτύπησε δυνατά. Η Άννα λάτρευε αυτό το όνομα. Το έλεγε πάντα για παιδί, καλοκαίρια πίσω, όταν ακόμη γελούσαν ξενιαστα.
Αν κάνω ποτέ αγόρι, θα το πω Φίλιππο.
Ο Δημήτρης έκλεισε τα μάτια μια στιγμή.
Όταν τα άνοιξε, τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο.
Φίλιππε, είπε μόνο.
Το αγόρι γνέφει.
Πού μένεις, παιδί μου;
Η σιωπή μεγάλωσε.
Η Λυδιά το κοίταξε ανήσυχη.
Όπου να ναι, ψιθύρισε τελικά. Με τη μαμά πριν μετά, με ανθρώπους. Μετά, μόνος.
Ο Δημήτρης ένιωσε την καρδιά του σφιχτή.
Η μαμά σου Πώς τη λέγανε;
Ο μικρός σήκωσε τα μάτια αργά.
Άννα.
Το όνομα ακούστηκε γυμνό, σαν αλήθεια που φοβόταν χρόνια να βγει.
Ο Δημήτρης κατέβασε το κεφάλι. Δεν μπορούσε να ορθοποδήσει για λίγο σε αυτό που ήταν πια η ζωή του. Ήταν αλήθεια. Δεν ήταν φάντασμα ή διαίσθηση, ήταν ο γιος του.
Ένας γιος που δε χάιδεψε, δε γέλασε, δε νανούρισε. Παιδί που μεγάλωνε μακριά, μέσα στη στέρηση, τους φόβους, ενώ εκείνος έπαιρνε τη Λυδιά στο σχολείο, γκρίνιαζε για ξεχασμένα τετράδια, αγόραζε δημητριακά στο σούπερ μάρκετ, χτίζοντας ζωή που πίστευε γεμάτη.
Ένας πόνος ντροπής και ενοχής τον πλημμύρισε. Λες κι αγάπησε τον ένα, προδίδοντας άθελά του τον άλλον.
Μπαμπά η Λυδιά ψιθυρίζει.
Τη κοιτάζει. Το βλέμμα της γεμάτο εμπιστοσύνη. Θέση να αγαπήσει και τους δύο. Η καρδιά της δέχεται πρώτα αυτό που το μυαλό του δεν αντέχει.
Ο Δημήτρης πήρε βαθιά ανάσα. Άπλωσε αργά το χέρι του στον Φίλιππο. Μια κίνηση αβέβαιη, τρεμάμενη.
Ο μικρός τον κοιτούσε, διστακτικός.
Να; ψιθύρισε ο Δημήτρης.
Ο Φίλιππος γνέφει ανεπαίσθητα.
Άγγιξε το μάγουλό του. Ζεστό από ήλιο, λεπτό, αληθινό. Το άγγιγμα τα γκρέμισε όλα.
Παναγία μου, ψέλλισε.
Η Λυδιά άρχισε να δακρύζει όχι στενοχωρημένη, αλλά συγκινημένη πάρα πολύ.
Στο έλεγα εγώ.
Ο Δημήτρης, με ένα σπασμένο γέλιο μέσα από δάκρυα:
Ναι, το έλεγες.
Ο Φίλιππος δεν κουνήθηκε σχεδόν. Φανερά, πάλευε ανάμεσα στην ελπίδα και στον φόβο όσων έμαθαν από μικροί να μην πιστεύουν πολύ.
Δεν το ήξερες; ρώτησε.
Σπαρακτικό ερώτημα, χωρίς κατηγόρια, χωρίς θυμό.
Όχι, είπε ειλικρινά ο Δημήτρης.
Ο μικρός χαμήλωσε βλέμμα.
Α.
Μια τόση δα συλλαβή, όλη η ζωή γεμάτη πιθανή απογοήτευση.
Ο Δημήτρης τολμά:
Αν ήξερα, θα σε έψαχνα παντού.
Το παιδί σήκωσε τα μάτια.
Παντού;
Παντού.
Και πολύ μακριά;
Τα μάτια του Δημήτρη θολώνουν.
Και πολύ μακριά.
Ο Φίλιππος κοιτούσε, λες να δοκίμαζε το βάρος της υπόσχεσης απέναντι σε ό,τι του αρνήθηκε ο κόσμος. Κι ύστερα, δειλά, έκανε ένα βήμα.
Η Λυδιά δεν περίμενε τον έσπρωξε γλυκά προς τον Δημήτρη με τη δύναμη που βάζουν μόνο τα παιδιά στο δίκιο τους.
Τώρα, αγκάλιασέ τον!
Ο Δημήτρης με δάκρυα, γελώντας:
Λυδιά
Ε, και; Δικός σου είναι!
Το αυτονόητο της τον λύγισε οριστικά.
Άνοιξε τα χέρια. Ο Φίλιππος δίστασε μόλις και μετά βούτηξε στην αγκαλιά του.
Πρώτα δειλά, μετά πεισματάρικα, σφίγγοντας τον μ όση δύναμη μπορούσε να δώσει ένα αδύνατο κορμί. Το μέτωπό του βρήκε τον ώμο του Δημήτρη και κατάλαβε πως του έλειπαν αγκαλιές, ζεστασιά, σιγουριά πολύ καιρό.
Τον κράτησε γερά.
Η Λυδιά χώθηκε δίπλα τους, λες κι επισφράγιζε τούτο το ξαναβρεμένο σπίτι.
Η πόλη συνέχισε γύρω τους. Κόσμος περνούσε. Ένα φανάρι άλλαξε. Κάποιος ξεκίνησε με ταχύτητα. Κάποιος κόρναρε ξανά στην άκρη.
Όμως στη γωνία εκείνη, στη ζέστη της Αθήνας, μια οικογένεια γεννήθηκε ξανά.
Ύστερα από λίγο, ο Δημήτρης κοίταξε τον Φίλιππο:
Έφαγες τίποτα σήμερα;
Το αγόρι ανασήκωσε τους ώμους, διστακτικά.
Λάθος απάντηση.
Ο Δημήτρης σηκώθηκε ευθύς.
Ξεκινάμε από εκεί.
Η Λυδιά σκούπισε τα μάτια της.
Μετά τον πλένουμε!
Ο Δημήτρης της χαμογέλασε μέσα στην ταραχή.
Σωστά.
Και μετά του παίρνουμε παπούτσια ίδια!
Τέλεια ιδέα.
Και μετά πάμε σπίτι μας.
Τον κοίταξε στα μάτια. Δεν ήταν ερώτηση. Η Λυδιά είχε ήδη βάλει αυτή την αλήθεια στη φυσική τάξη: Βρίσκεις τον αδερφό σου, τον ταΐζεις, τον πλένεις, του δίνεις δωμάτιο.
Ο Δημήτρης στράφηκε στον Φίλιππο.
Σου κάνει;
Το αγόρι δεν απαντά ευθύς. Τους παρατηρεί με προσοχή που πονά στη θέα της. Κοιτάζει τη Λυδιά, ξανά τον Δημήτρη.
Μπορώ στ αλήθεια;
Ο Δημήτρης ένιωσε πνιγμένος.
Ναι.
Για πόσο;
Η ερώτηση τόσο ήσυχη που πονάει ακόμα περισσότερο.
Η Λυδιά στραβώνει τα φρύδια της, σαρκάζει στην ιδέα.
Ο Δημήτρης ξαναγονατίζει.
Για πάντα.
Το αγόρι κοκαλώνει.
Για πάντα;
Για πάντα.
Κι αν είμαι βρώμικος;
Ο Δημήτρης κουνά το κεφάλι, σβησμένος απ τα δάκρυα.
Και τότε.
Κι αν δε μιλάω καλά;
Και τότε.
Κι αν βλέπω άσχημα όνειρα;
Τώρα απαντά πρώτη η Λυδιά.
Κι εγώ κάποιες φορές.
Ο μικρός την κοιτάζει.
Εκείνη χαμογελά, σοβαρή.
Μία φορά είδα μια φάλαινα στη μπανιέρα μας!
Ο Φίλιππος γουρλώνει τα μάτια κι, για πρώτη φορά, χαμογελάει. Δειλά, λίγο, μα φως.
Αυτό το χαμόγελο γεμίζει τα πάντα.
Ο Δημήτρης ξέρει: γυρισμός παλιός δεν έχει. Όλα θα ανακατευτούν έγγραφα, ευθύνη, χρόνοι κλεμμένοι, η μνήμη της Άννας άλλα. Πρέπει να επανορθώσει, χωρίς να ξέρει καν πώς.
Όμως όχι τώρα.
Τώρα υπήρχε ένα παιδί που πεινούσε. Μια μικρή που κρατούσε τον κόσμο απ την καρδιά. Κι ένα πεζοδρόμιο με ήλιο όπου η αγάπη εμφανίστηκε ακάλεστη.
Ο Δημήτρης πήρε το χέρι της Λυδιάς.
Μετά του Φίλιππου.
Και σηκώθηκε.
Στάθηκαν έτσι λίγο, δεμένοι και οι τρεις απ τα δάχτυλα, σαν να μαθαίνουν τα χέρια πρώτα πριν τα λόγια.
Η Λυδιά χαμογέλασε.
Πάμε, λοιπόν;
Ο Δημήτρης κοίταξε τα δυο του παιδιά.
Τα δυο του παιδιά.
Δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι τέτοια σκέψη μπορεί να σου αλλάξει το βάρος του αέρα.
Πάμε, είπε ήσυχα. Πάμε σπίτι.
Περπάτησαν λίγο.
Ο Φίλιππος πήγαινε σιγά, στενόχωρα, σαν να μην έχουν μάθει να τον ακολουθούν. Η Λυδιά, αντιθέτως, ήδη προσαρμόζε το βήμα της. Τον κρατούσε δυνατά, φοβούμενη μην της χαθεί.
Στη διάβαση, ο Δημήτρης σταμάτησε.
Τα αυτοκίνητα συνέχιζαν· το φανάρι κόκκινο.
Κοίταξε τον Φίλιππο.
Εδώ, περιμένουμε το πράσινο ανθρωπάκι.
Το αγόρι σήκωσε το βλέμμα στο σήμα.
Ναι.
Η Λυδιά πήρε αυστηρό τόνο μεγάλης:
Και δεν τρέχουμε χωρίς να δούμε καλά.
Ο Δημήτρης της έκλεισε το μάτι.
Ευχαριστώ για την υπόμνηση.
Παρακαλώ, είπε σοβαρά.
Όταν το φανάρι πρασίνισε, πέρασαν παρέα.
Τρεις φιγούρες κάτω από τον σκληρό ήλιο της Αθήνας.
Ένας πατέρας στη μέση. Η κόρη από την μία, ο γιος από την άλλη.
Τίποτα παράξενο αν τους έβλεπες από μακριά.
Κι όμως, για όποιον ήξερε να δει, υπήρχε κάτι τεράστιο: μια χαμένη αγκαλιά σ ένα χαραγμένο πεζοδρόμιο, μια απουσία που έγινε σώμα, ένα κοριτσάκι που κατάλαβε πριν όλους τη γλώσσα της καρδιάς.
Στη μέση του δρόμου ο Φίλιππος γύρισε απότομα τον Δημήτρη.
Μπαμπά;
Ο Δημήτρης σταμάτησε σχεδόν να αναπνέει.
Είχε βγει χωρίς προσοχή, χωρίς άδεια. Το είπε απλά, ελεύθερα.
Γύρισε και τον κοίταξε.
Το παιδί φάνηκε κι ο ίδιος έκπληκτος.
Ο Δημήτρης χαμογέλασε μ απέραντη γλυκύτητα.
Ναι;
Ο μικρός έσφιξε το χέρι του.
Τώρα δεν φοβάμαι πια.
Η Λυδιά πλησίασε ακόμα πιο πολύ.
Τους αγκάλιασε με τη ματιά κι, μες τη φασαρία και τον ήλιο, ο Δημήτρης είχε πια τη βεβαιότητα πως υπάρχει μόνο ένα θαύμα στ αλήθεια: να φτάσεις αργά και να βρεις κάποιον που ακόμα σε περιμένει.
Συνέχισαν να περπατούν.
Ο ήλιος έριχνε τις σκιές τους μπροστά, μακριές και καθαρές στην άσφαλτο.
Κι, πρώτη φορά μετά από καιρό, καμιά σκιά τους δεν ήταν μόνη.
