Στη στρατιωτική σχολή δίδασκε μια γιατρός, η κυρία Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου.
Όλη της τη ζωή είχε δουλέψει σε παιδιατρικό νοσοκομείο στην Αθήνα. Και μας διηγήθηκε κάτι πολύ ενδιαφέρον: τα δικά της παιδιά, παρόλο που είναι γιατρός, κόλλησαν όλες σχεδόν τις παιδικές λοιμώξεις. Διαρκώς έφερναν στο σπίτι ιώσεις και μικρόβια, τόσο που η ίδια είχε εξαντληθεί προσπαθώντας να τα φροντίζει, ενώ εκείνα ήταν ζωηρά και χαμογελαστά όπως πάντα.
Η κυρία Αλεξάνδρα φυσικά πρόσεχε πολύ την υγιεινή με το που επέστρεφε σπίτι έκανε μπάνιο, άλλαζε ρούχα, έπλενε σχολαστικά τα χέρια της. Παρ όλα αυτά, τα παιδιά της πάντα κόλλαγαν ακριβώς τις ασθένειες που αντιμετώπιζε στη δουλειά. Μάλιστα, αν είχε κάποιο πολύ δύσκολο περιστατικό, τα παιδιά σχεδόν αμέσως παρουσίαζαν συμπτώματα. Ούτε οι βιταμίνες ούτε η καλή διατροφή βοήθησαν, κι έτσι η μαμά-γιατρός έφτασε σε απόγνωση.
Μια μέρα, μετά από μια πολύ δύσκολη βάρδια, ένιωθε απίστευτα κουρασμένη. Είχε διαχειριστεί μια δύσκολη περίπτωση και φοβόταν να γυρίσει σπίτι, είχε σχεδόν βεβαιότητα πως πάλι τα παιδιά θα αρρωστήσουν. Για να ξεσκάσει, αντί να επιστρέψει αμέσως σπίτι, πήγε σινεμά και παρακολούθησε μια περιπέτεια με τον Ιντιάνα Τζόουνς στην Πλατεία Κοτζιά. Με μισό-ένοχη, μισό-αναζωογονημένη διάθεση γύρισε σπίτι μετά την ταινία. Τα παιδιά της ήταν μια χαρά γελούσαν και έτρεχαν στο σαλόνι.
Αργότερα, δοκίμασε το ίδιο πηγαίνοντας στο σπίτι της φίλης της, της Μαρίας, για τσάι και κουλουράκια και ανέκδοτα που τις έκαναν να γελούν δυνατά. Και πάλι, καμία ίωση, τίποτα! Έτσι, έγινε συνήθεια: να μην επιστρέφει αμέσως σπίτι, όσο και αν η κούραση και οι δουλειές την περίμεναν. Περνούσε πρώτα από τον μικρό κήπο της γειτονιάς, κοντά στο Ζάππειο· μύριζε τα λουλούδια, καθόταν λίγο στο παγκάκι δίπλα στο σιντριβάνι, ηρεμούσε. Έπειτα επέστρεφε σπίτι και τα παιδιά της παρέμεναν υγιή.
Κατάλαβε λοιπόν πως δεν φταίνε μόνο τα μικρόβια, αλλά και το τι φέρνουμε μαζί μας, η ψυχολογία μας. Η κακή ενέργεια από τη δουλειά επηρέαζε το σπίτι της αυτή ήταν η δική της εξήγηση. Και από όταν άλλαξε αυτήν τη μικρή συνήθεια, το σπίτι τους γέμισε υγεία.
Έτσι, κατέληξε: όταν μας συμβαίνει κάτι άσχημο, δεν χρειάζεται να τρέχουμε αμέσως στους δικούς μας με βαριά καρδιά. Χωρίς καν να το καταλάβουμε, μπορούμε να κουβαλήσουμε αυτή την αρνητικότητα σε όσους αγαπάμε, ακόμη κι αν δεν πούμε λέξη. Είναι καλύτερα πρώτα να αλλάξουμε παραστάσεις να κάνουμε ένα περίπατο στη γειτονιά, να δούμε μια ωραία ταινία, να πιούμε έναν καφέ σε μια πλατεία. Ύστερα να επιστρέψουμε σ αυτούς που μας νοιάζουν, μ ένα χαμόγελο. Πως ακριβώς λειτουργεί, οι επιστήμονες το ερευνούν ακόμη. Όμως είναι σίγουρο: μια βόλτα στο Ζάππειο ή μια ταινία με τον Ιντιάνα Τζόουνς, έστω και στα Village Cinemas, κάνουν καλά θαύματα Και μετά, με φρέσκο αέρα στην καρδιά, επιστρέφεις σ αυτούς που αγαπάς.
