«Έλα, πήγαινε στην κουζίνα!» φώναξε ο άντρας στην γυναίκα του. Κι εκείνος δεν ήξερε ακόμα πώς θα τελείωνε αυτό.
«Μαρία, είδες την μπλε γραβάτα μου;» αντήχησε η φωνή του από το δωμάτιο, όπου ο Νίκος ετοιμαζόταν για τη δουλειά.
Η Μαρία στάθηκε μπροστά στον φούρνο, ανακατεύοντας πλιγούρι. Επτά χρόνια γάμου και κάθε πρωί ήταν σαν το προηγούμενο. Αυτός έτρεχε για λεφτά και επιτυχία, κι εκείνη μεταξύ κατσαρόλων και πλυντηρίου.
«Κοίτα στο ράφι πάνω από την ντουλάπα!» απάντησε.
«Δεν υπάρχει τίποτα! Μαρία, είσαι σίγουρη;»
Η γυναίκα αναστέναξε, σκούπισε τα χέρια της και πήγε προς το υπνοδωμάτιο. Στην τσέπη του σακάκου του, ένιωσε κάτι μεταλλικό. Ένα κλειδί. Σπιτικό, αλλά όχι δικό τους.
«Νίκο, από πού είναι αυτό;» του έδωσε το κλειδί.
Για μια στιγμή, στο πρόσωπό του φάνηκε έκπληξη. Αλλά συγκεντρώθηκε γρήγορα και φώναξε:
«Έλα, πήγαινε στην κουζίνα! Μην ψάχνεις στις τσέπες μου! Είναι από τη δουλειά, για το αρχείο.»
Δεν ήξερε τι θα ακολουθούσε.
Κατά το πρωινό, ο Νίκος έγραφε κάτι στο κινητό του, χαμογελούσε και μερικές φορές γελούσε χαμηλά.
«Ποιος σου γράφει;» ρώτησε προσεκτικά η Μαρία.
«Συνάδελφοι. Συζητάμε για μια δουλειά», είπε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από την οθόνη.
Αλλά η Μαρία πρόλαβε να δει δεν ήταν αρχεία, αλλά καρδούλες και χαμόγελα.
«Σήμερα θα αργήσω. Παρουσίαση και μετά δείπνο με συνεργάτες. Μην με περιμένεις.»
«Δείπνο το Σάββατο;»
«Η δουλειά δεν έχει ρεπό, αγάπη μου.»
Την φίλησε στο μάγουλο και έφυγε, αφήνοντας πίσω του μια μυρωδιά ακριβού αρωματικού.
Η Μαρία καθάρισε το τραπέζι, κάθισε με ένα κρύο καφέ. Πριν επτά χρόνια είχε αποφοιτήσει με άριστα από οικονομικά, δούλευε σε τράπεζα, έφτιαχνε καριέρα. Αλλά μετά το γάμο
«Γιατί να δουλεύεις;» την έπειθε τότε ο Νίκος. «Θα τα φροντίζω εγώ όλα. Ασχολήσου με το σπίτι. Σύντομα θα έχουμε παιδιά»
Αλλά τα χρόνια περνούσαν και τα παιδιά δεν ήρθαν. Η Μαρία, όμως, γνώριζε όλες τις ταμίες στα σούπερ μάρκετ και θυμόταν κάθε σειρά.
Αυτό το πρωί, όμως, κάτι άλλαξε μέσα της. Το κλειδί από άγνωστη πολυκατοικία, τα χαμόγελα στο κινητό, η νέα μυρωδιά, οι «δουλειές» τα Σαββατοκύριακα
Άνοιξε το λάπτοπ και έγραψε: «θέσεις εργασίας, επιχειρηματικό κέντρο Ορίζοντας». Εκεί, στον έβδομο όροφο, δούλευε ο Νίκος στην εταιρεία «Πρόοδος».
Βρήκε μια αγγελία: η εταιρεία καθαρισμού «Καθαρό Γραφείο» έψαχνε προσωπικό για τον Ορίζοντα. Βάρδια βραδινή.
Η καρδιά της χτύπησε πιο δυνατά. Τέλειο: οι εργαζόμενοι φεύγουν, οι καθαρίστριες μπαίνουν. Κάποιοι όμως «μένουν για δουλειά»
Πήρε το τηλέφωνο:
«Γεια σας. Κάλεσα για την αγγελία της καθαρίστριας στον Ορίζοντα»
Την επόμενη μέρα, η Μαρία καθόταν μπροστά στην υπεύθυνη, τη Νίνα Βασιλείου.
«Έχεις εμπειρία;»
«Εμπειρία στο σπίτι. Κάθε μέρα εδώ και επτά χρόνια», είπε ειλικρινά.
«Γιατί Ορίζοντας; Μπορούμε να σε βάλουμε κάπου πιο κοντά.»
«Μου κάνει το ωράριο. Και χωρίζω. Το βράδυ ο άντρας με το παιδί, κι εγώ για έξτρα δουλειά.»
Η γυναίκα την κοίταξε με συμπάθεια:
«Κατάλαβα. Έρχεσαι. Απλά πες μου, πώς να σε γράψω;»
«Βασιλική Παπαδοπούλου», απάντησε χωρίς να σκεφτεί.
Σε τρεις μέρες, η Μαρία Νικολάου έγινε Βασιλική Παπαδοπούλου η νέα καθαρίστρια του Ορίζοντα. Πήρε τη στολή, τα εργαλεία και μια σύντομη ενημέρωση:
«Το πιο σημαντικό να είσαι αόρατη. Όχι κουβέντες, όχι περιττές κινήσεις. Δουλειά γρήγορη, ήσυχη, καλή. Ο όροφος σου ο έβδομος. Η εταιρεία «Πρόοδος». Ειδικά το γραφείο με την πινακίδα «Ν.Α.Νικολάου».»
«Μπορώ να πάρω ακριβώς τον έβδομο;» ρώτησε προσεκτικά. «Λένε ότι έχει λίγα γραφεία. Κι εγώ μόλις μαθαίνω.»
«Φυσικά. Μια κοπέλα δεν άντεξε δύσκολος όροφος. Αν τα καταφέρνεις, δουλεύεις εκεί.»
Η Μαρία στάθηκε έξω από το γραφείο του άντρα της με την σφουγγαρίστρα. Έξω είχε σκοτείνιασει, ήταν ήδη οκτώ το βράδυ. Η εργάσιμη ημέρα είχε τελειώσει, αλλά από μέσα ακούγονταν φωνές.
Το σχέδιό της άρχιζε.
Δύο εβδομάδες δουλειάς ως καθαρίστρια στον ίδιο όροφο με τον Νίκο της άνοιξαν τα μάτια σε πολλά. Αποδείχθηκε ότι οι «αργήσεις» δεν είχαν σχέση με την εργασία. Τον έσερνε στον έβδομο όροφο όχι για δουλειά, αλλά για την Ελένη Παπαδοπούλου τη νεαρή μάρκετερ της εταιρείας.
Το κλειδί που βρήκε ήταν για το διαμέρισμα της Ε
