Στην οικογένειά μας υπήρχαν δύο κόρες: εγώ και η Ευαγγελία. Όμως, ήταν εμφανές πως η Ευαγγελία είχε τη θέση στην καρδιά των γονιών μας που ούτε ο Δίας δεν θα διεκδικούσε! Κι ούτε προσπάθησαν να το κρύψουν ποτέ. Η προτίμησή τους ξεκίνησε από τα παιδικά χρόνια της Ευαγγελίας. Ό,τι καλύτερο υπήρχε πήγαινε σε εκείνη, ενώ εγώ γινόμουν συλλέκτρια απομειναριών. Επιπλέον, η Ευαγγελία έμοιαζε τρομερά στους γονείς μας, με την καλλιέπεια που θα ζήλευαν και οι θεές. Εγώ πάλι, είχα πάρει τα χαρακτηριστικά του θείου Κώστα, που η ομορφιά του ήταν πιο δύσκολη να βρει θαυμαστές Οι γονείς μου με αποκαλούσαν „άσχημη” χωρίς καμία ντροπή, σαν να σχολιάζεις τον καιρό.
Μετά το λύκειο, οι γονείς μου αγόρασαν ένα διαμέρισμα στην Αθήνα για την Ευαγγελία και ξεκίνησαν κανονικά ανακαινίσεις. Εγώ, φυσικά, εστάλη να ζω στης γιαγιάς μου το τριάρι. Εκείνη την περίοδο, η γιαγιά αρρώστησε σοβαρά, κι έπρεπε να τρέχω σπίτι μετά το πανεπιστήμιο για να τη φροντίζω. Μια μέρα, η γιαγιά μου ξεφούρνισε ότι σκόπευε να αφήσει το διαμέρισμα στους γονείς μου, σαν να ήταν κάποιο μαγικό φυλακτό. Τους ζήτησα βοήθεια ξανά και ξανάτο να φροντίζεις έναν άνθρωπο μόνος σου δεν είναι αστείο. Αλλά οι γονείς μου ήταν απασχολημένοι με τη νέα γκαρσονιέρα της Ευαγγελίας, έτσι μου έλεγαν να „κάνω υπομονή”.
Λίγο πριν φύγει η γιαγιά μου, μου αποκάλυψε ότι είχε μαζέψει μια καλή μπλέτα ευρώ ειδικά για μένα. Μου είπε να μην πω ούτε λέξη στους γονείς μου και να τα πάρω στα μουλωχτά. Μετά την κηδεία, οι γονείς μου άρχισαν να ψάχνουν το διαμέρισμα σαν να ήταν κυνήγι θησαυρούκουτσομπολιό της γειτονιάς, να βλέπετε γονείς με φακούς και μανταλάκια! Τζίφος όμως.
Εγώ, εν τω μεταξύ, είχα ήδη αγοράσει το δικό μου δυάρι και είχα ξεκινήσει τις ανακαινίσεις. Παρά ταύτα, συνέχιζα να ζω στο σπίτι της γιαγιάς. Δύο μήνες μετά, οι γονείς μου ανακοίνωσαν ότι θα νοικιάσουν το διαμέρισμα, γιατί η Ευαγγελία χρειάζεται οικονομική βοήθεια (η αδελφή της είχε, λέει, δυσκολίες). Φυσικά και ρώτησα αν μπορώ να έχω το δικό μου διαμέρισμαείπαν, „Είσαι ενήλικη, βρες μόνος σου τη λύση”. Έτσι κι έκανα! Όταν το δικό μου διαμέρισμα ήταν επιτέλους έτοιμο, μετακόμισα. Βρήκα και σύντροφο, και μάλιστα η σχέση μας ήταν σοβαρήόχι απλά φιλί στα φουλάρια.
Μόλις οι γονείς μου έμαθαν ότι είχα αγοράσει το ίδιο μου σπίτι, με βάφτισαν „κλέφτρα”. Αηδιασμένη από τις συνεχείς προσβολές, τους είπα να σηκωθούν και να φύγουν και έκοψα κάθε επαφή. Για να δούμε, η αρχαία ελληνική γιορτή για την οικογενειακή θαλπωρή μάλλον δεν πέρασε ποτέ από το σπίτι μας!
