Δύο χρόνια πριν, είχα αποφασίσει πως θα πουλήσω το πατρικό μας σπίτι στο χωριό. Για μένα ήταν απλώς ένα παλιό κτίσμα στην άκρη της Αργολίδας, με σπασμένη στέγη και αυλή γεμάτη αγριόχορτα. Το έβλεπα μόνο ως έξοδα και άγχος. Ζούσα τότε στην Καλαμάτα, είχα ένα μικρό διαμέρισμα και δύο παιδιά η Ειρήνη και η Ευγενία που μεγάλωναν ταχύτερα από όσο αυξανόταν ο μισθός μου. Τα χρήματα δεν επαρκούσαν ποτέ· το δάνειο με έπνιγε και η σκέψη ότι κρατάω ένα ακίνητο αχρησιμοποίητο με εκνεύριζε.
Το σπίτι έμεινε σιωπηλό αφού οι γονείς μου έφυγαν δεν πρόλαβαν να περάσει ούτε ένας χρόνος ανάμεσά τους. Τότε δεν σκεφτόμουν ακόμα την πώληση – τότε ακόμα πονούσα. Μα ο καιρός μετατρέπει τον πόνο σε κούραση, και η κούραση φέρνει μαζί της αριθμούς και λογαριασμούς. Άρχισα να βλέπω τα πάντα μόνο ως νούμερα.
Μια μέρα πήγα στο χωριό αποφασισμένος να δω έναν μεσίτη. Άνοιξα την αυλόπορτα και με χτύπησε μια σιγή που έμοιαζε να έχει βαρύτητα. Η κληματαριά είχε ξεραθεί, το παγκάκι σάπιζε. Όλα φάνταζαν εγκαταλελειμμένα, ακριβώς όπως κι εγώ μέσα μου.
Μπαίνοντας στο σπίτι, η μυρωδιά από σκόνη και αναμνήσεις με γύρισε χρόνια πίσω. Εδώ στην κουζίνα η μάνα μου ζύμωνε τσουρέκια το Πάσχα. Στο σαλόνι ο πατέρας μου έβλεπε τις ειδήσεις και αγανακτούσε με τους πολιτικούς. Παιδί έτρεχα στην αυλή κι ένιωθα πως ο κόσμος τελειώνει έξω από το φράχτη μας.
Κάθισα στον παλιό καναπέ και με πλημμύρισε η σκέψη πόσο έχω αλλάξει. Πάντα έλεγα πως δεν θα γίνω οικονομιστής της ζωής μου, κι όμως είχα γίνει ακριβώς αυτό. Είχα βάλει τιμή ακόμη και στις αναμνήσεις.
Εκείνο το βράδυ είχε πανηγύρι στο χωριό. Η μουσική από την πλατεία έφτανε έως το σπίτι. Αποφάσισα να πάω εκεί, μόνο και μόνο για να μη μείνω μόνος στη σκοτεινή οικία. Συνάντησα ανθρώπους του χωριού που είχα χρόνια να δω. Οι περισσότεροι με θυμήθηκαν αμέσως. Μου μιλούσαν με σεβασμό για τους γονείς μου ότι ήταν καλοί, βοηθούσαν, άφησαν αποτύπωμα.
Τα λόγια τους με χτύπησαν πιο δυνατά από κάθε επίπληξη. Κατάλαβα ότι όσο εγώ γκρίνιαζα για τις δυσκολίες της πόλης, εκείνοι είχαν ζήσει λιτά αλλά με αξιοπρέπεια. Δεν είχαν ποτέ πολλά, μα ό,τι είχαν το μοίραζαν. Κι αυτό το σπίτι δεν ήταν απλά πέτρες και κεραμίδια ήταν τεκμήριο του κόπου τους.
Την επόμενη μέρα ανέβηκα στη στέγη. Όχι πως ήξερα ακριβώς τι κάνω, μα για πρώτη φορά εδώ και μήνες ήθελα να δράσω για κάτι ουσιαστικό. Άρχισα να καθαρίζω την αυλή, να πετώ τα σκουπίδια, να φτιάχνω ό,τι μπορούσα. Δούλευα ως το βράδυ, και ένιωσα κάτι βαθιά μέσα μου να μπαίνει στη θέση του.
Μια βδομάδα μετά ήρθαν και οι κόρες μου. Στην αρχή γκρίνιαζαν πως δεν είχε ίντερνετ και πως βαριούνται. Ύστερα όμως άρχισαν να τρέχουν στην αυλή, να κάνουν ποδήλατο στον χωματόδρομο, να παίζουν με άλλα παιδιά. Τα βράδια καθόμασταν έξω και χαζεύαμε τα αστέρια στην Καλαμάτα δεν τα βλέπαμε ποτέ έτσι.
Τότε κατάλαβα πως ήμουν έτοιμος να πουλήσω όχι ένα κτίσμα, αλλά τις ρίζες των παιδιών μου. Έτοιμος να κόψω τον δεσμό τους με το μέρος όπου όλα ξεκινούν, για να ελαφρύνω απλώς το δάνειο και να αγοράσω λίγη ψεύτικη ηρεμία.
Δεν πούλησα το σπίτι. Δεν ήταν εύκολο. Χρειάστηκε να κάνω και δεύτερη δουλειά, να στερηθώ πράγματα. Όμως κάθε καλοκαίρι περνάμε έναν μήνα εκεί. Η αυλή συγυρισμένη. Η κληματαριά ξαναδίνει σκιά. Το σπίτι γεμίζει πια γέλια.
Κατάλαβα πως το μεγαλύτερο λάθος είναι να απαρνηθείς κάτι μόνο και μόνο επειδή δε φέρνει γρήγορο κέρδος. Η ζωή δεν είναι μόνο υπολογισμοί και δόσεις στην τράπεζα. Υπάρχουν αξίες που δεν μπορείς να μετρήσεις σε ευρώ οι αναμνήσεις, οι ρίζες σου, το αίσθημα πως ανήκεις κάπου.
Κάποιες φορές τρέχουμε τόσο πολύ για να επιβιώσουμε, που ξεχνάμε το γιατί ζούμε. Ήμουν έτοιμος να το ξεχάσω. Ευτυχώς γύρισα έγκαιρα πίσωΚι έτσι, κάθε φορά που γυρίζω το κλειδί στην παλιά πόρτα, νιώθω σαν να ανοίγω ένα παράθυρο στον ίδιο μου τον εαυτό. Τα κορίτσια γελάνε, κυλιούνται στο χώμα, παίζουν, και στις φωνές τους ακούω ξανά τη δικιά μου παιδική ηλικία σαν να μην πέρασε ούτε μέρα. Η κληματαριά αγκαλιάζει σκιερά τον τοίχο, τα καλοκαιρινά βράδια μοσχοβολούν βασιλικό κι ανάμνηση.
Το σπίτι ποτέ δεν ήταν βάρος. Ήταν το γιατρικό μου. Μια υπενθύμιση ότι το αληθινό κέρδος είναι η γαλήνη όταν η αυλή γεμίζει φωνές, οι πατούσες σε χώμα που γνωρίζεις απ τα πρώτα σου βήματα, οι άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι κι ας μην υπάρχει τίποτα εξεζητημένο πάνω του.
Κάποτε νόμιζα πως η ζωή είναι αλλού και πως πρέπει να κυνηγήσω διαρκώς το επόμενο καλύτερο. Μα εδώ, στο σπίτι των γονιών μου, κατάλαβα πως η ευτυχία δεν είναι προορισμός είναι το μέρος όπου σταματάς να ψάχνεις και επιτέλους μένεις.
