Ποτέ δεν αγάπησα τη σύζυγό μου, όσο κι αν της το είχα πει εκατό φορές. Δεν έφταιγε εκείνη σε τίποτα ζούσαμε καλά. Ποτέ δεν καβγαδίζαμε, δεν μου έκανε παρατηρήσεις ήταν καλή και τρυφερή. Όμως το πρόβλημα στη σχέση ήταν ένα δεν υπήρχε ίχνος αγάπης. Όλα τα σκεύη της κουζίνας και της τραπεζαρίας μας νοικοκυρεμένα και στην εντέλεια.
Κάθε φορά που ξάπλωνα και σηκωνόμουν, το μυαλό μου γύριζε σένα πράγμα: ήθελα να φύγω επιτέλους από κοντά της. Να βρω εκείνη τη γυναίκα που θα μπορούσα να αγαπήσω αληθινά.
Όμως θα τα κατάφερνα άραγε; Με τη Μαρία νιώθω άνετα. Πέρα από τις εξαιρετικές ικανότητές της στο σπίτι, η γυναίκα μου είναι και εξαιρετικά όμορφη. Όλοι οι φίλοι μου ακόμα και σήμερα με ζηλεύουν και δεν μπορούν να καταλάβουν πώς στάθηκα τόσο τυχερός. Κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω γιατί με αγάπησε αυτή η γυναίκα.
Είμαι ένας απλός άντρας, δεν ξεχωρίζω σε κάτι απτους υπόλοιπους. Κι εκείνη με αγαπάει Παράξενο πράγμα
Η αγάπη της και η αφοσίωσή της δεν μ άφηναν ποτέ ήσυχο. Ακόμα περισσότερο η ομορφιά της Μαρίας. Καταλάβαινα καλά πως αν περνούσα την πόρτα αυτού του σπιτιού και διέκοπτα κάθε δεσμό μαζί της, αμέσως κάποιος άλλος θα εμφανιζόταν στη ζωή της πλουσιότερος, ωραιότερος, επιτυχημένος.
Κι όταν φαντάζομαι κάποιον άλλον να της κρατάει τα χέρια ή να την αγκαλιάζει τρελαίνομαι. Η Μαρία είναι δικιά μου, ακόμα κι αν δεν έχω ποτέ νιώσει κάτι για εκείνη. Ούτε και τότε που παντρευτήκαμε απλά με κολάκευε να έχω δίπλα μου μια τόσο όμορφη κοπέλα.
Αλλά πώς να περάσω όλη μου τη ζωή με μια γυναίκα που δεν αγαπώ; Ήλπιζα πως θα τα καταφέρω, αλλά τελικά έκανα λάθος.
«Πρέπει αύριο να της τα πω όλα», σκέφτηκα εκείνο το βράδυ πριν αποκοιμηθώ.
Το πρωί, στο πρωινό, τόλμησα να ανοίξω καρδιά:
Μαράκι, κάτσε λίγο. Θέλω να σου πω κάτι.
Είμαι όλη αυτιά, αγάπη μου.
Φαντάσου κάτι: Χωρίζουμε και φεύγουμε ο καθένας για άλλη γειτονιά στην Αθήνα.
Η Μαρία χαμογέλασε:
Τι ιστορία είναι αυτή τώρα; Σαν παιχνίδι ακούγεται
Άκουσέ με ως το τέλος. Είναι σημαντικό και για τους δυο μας.
Εντάξει, φαντάστηκα. Τι άλλο;
Πες μου αλήθεια, αν φύγω από το σπίτι θα βρεις κάποιον άλλον;
Νίκο, τι σου συμβαίνει; Γιατί να φύγεις απ το σπίτι μας;
Γιατί δεν σε αγαπάω ούτε ποτέ σε αγάπησα.
Τι; Μου κάνεις πλάκα; Δεν καταλαβαίνω
Θέλω να φύγω, αλλά με πονάει η σκέψη να είσαι με άλλον.
Η Μαρία σιώπησε για λίγο, σκέφτηκε και έπειτα μου λέει:
Καλύτερο από εσένα σίγουρα δεν πρόκειται να βρω. Οπότε μπορείς να φύγεις χωρίς να φοβάσαι μήπως βρω κάποιον άλλον.
Το υπόσχεσαι;
Ναι, το υπόσχομαι, είπε και με αγκάλιασε.
Και πού θα πάω μετά;
Δεν έχεις πουθενά να πας;
Όχι, μια ζωή μαζί Ίσως τελικά το πεπρωμένο μας είναι να μείνουμε μαζί ως τα γεράματα, είπα με θλίψη.
Μην ανησυχείς για αυτό, μου απάντησε. Μόλις χωρίσουμε, θα μοιράσουμε το διαμέρισμα θα πάρουμε δύο μικρά διαμερίσματα.
Σοβαρά; Δεν περίμενα να με βοηθήσεις έτσι. Γιατί το κάνεις;
Γιατί σε αγαπάω, και όταν αγαπάς κάποιον δεν μπορείς να τον κρατάς με το ζόρι δίπλα σου.
Πέρασαν αρκετοί μήνες κι όντως χωρίσαμε. Μετά από μερικές εβδομάδες έμαθα ότι η Μαρία δεν τήρησε την υπόσχεσή της: βρήκε άλλον άντρα. Και το σπίτι, το οποίο είχε κληρονομήσει από τη γιαγιά της, ποτέ δεν είχε σκοπό να το μοιράσουμε.
Έμεινα μόνος, χωρίς τίποτα σαν το δάχτυλο. Πώς να εμπιστευτώ ξανά τις γυναίκες; Δεν ξέρω πραγματικά
Τι άποψη έχετε για τον Νίκο;
Η διήγηση βασίζεται σε αληθινή ιστορία που μοιράστηκε μαζί μας αναγνώστης. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή μέρη είναι συμπτωματική. Όλες οι φωτογραφίες του άρθρου είναι ενδεικτικές.
