Εγώ και η σύζυγός μου είμαστε πλέον σαράντα τεσσάρων ετών. Πριν περίπου ενάμιση μήνα, γίναμε ξανά γονείς. Είχαμε ήδη πέντε παιδιά, όλα αγόρια, και τώρα, επιτέλους, αποκτήσαμε ένα κορίτσι!
Η σχέση μου με τη σύζυγό μου ξεκίνησε νωρίς, από τα χρόνια του λυκείου, και έτυχε να γεννήσει το πρώτο μας παιδί μόλις στα δεκαέξι της. Αυτό δεν μείωσε καθόλου την αγάπη μας αντιθέτως, έδεσε ακόμη περισσότερο τη σχέση μας και παντρευτήκαμε γρήγορα.
Οι γονείς μου στάθηκαν δίπλα μας πάντα. Όταν μάθαμε στα είκοσί μας πως περιμέναμε δεύτερο παιδί, όλοι μας ήταν γεμάτοι χαρά.
Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει μια μέρα πως κι εκείνη θα ήθελε να έχει τουλάχιστον δύο παιδιά, όμως ούτε εκείνη ούτε ο πατέρας μου είχαν περισσότερα, γι αυτό και τους άρεσε να φροντίζουν τα εγγόνια τους.
Η πατρότητα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Υπάρχουν στιγμές που φοβόμαστε όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν και στιγμές αστείες αλλά και λυπηρές μετά από τις μικρές οικογενειακές διαφωνίες. Όμως τίποτα από αυτά δεν αλλάζει την αγάπη μου για τα παιδιά και τη σύζυγό μου. Πιστεύω πως όσο έχουμε τη δυνατότητα να αποκτούμε παιδιά, οφείλουμε να τα φέρνουμε στη ζωή. Με την σύζυγό μου αισθανόμαστε ευτυχισμένοι και δεν σκοπεύουμε να σταματήσουμε εδώ θέλουμε να κάνουμε κι άλλα παιδιά.
Θεωρείτε σωστό αυτό το τρόπο σκέψης;Κάθε βράδυ, δίνουμε όλοι μαζί τις καληνύχτες μας, και καθώς βλέπω τα παιδιά να χαμογελούν και να αγκαλιάζουν το μωρό μας, νιώθω πως έχουμε χτίσει το πιο πολύτιμο σπίτι στον κόσμο. Ίσως να μην ξέρω πού θα μας οδηγήσει το μέλλον ή πόσοι θα γίνουμε τελικά, όμως είμαι σίγουρος πως ό,τι κι αν συμβεί, θα το ζήσουμε μαζί, σαν οικογένεια κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ευτυχία. Το σπίτι μας γεμίζει φωνές, γέλια, λάθη, όνειρα και αγάπη και κάπου εκεί, ανάμεσα στις φωνές και τα δειλά βήματα της μικρής μας κόρης, βρίσκω το νόημα της ζωής μου.
