Λοιπόν, άκου να δεις τι μου συνέβη. Πήγα τελικά στον γιατρό, όταν πια ο πόνος δεν παιζόταν. Τρεις μέρες συνεχόμενα ε, είναι υπερβολή. Απαίσια κεφαλαλγία, που δεν περνούσε με καμία Depon ούτε καν με Panadol. Το βράδυ ούτε να κοιμηθώ μπορούσα. Κι η χειρότερη ιδέα που έκανα ήταν να μπω στο ίντερνετ και να διαβάσω με τι μπορεί να σχετίζεται ο πονοκέφαλος
Ανοίγω το Google και πετάγονται αμέσως κραυγές όπως «Πώς να ξεχωρίσετε τημικρανία από όγκο εγκεφάλου» και κάτι τέτοια τρομακτικά. Αν τα πιστέψεις όλα, κανονικά παραλείπεις τον οικογενειακό ιατρό και πας κατευθείαν στο γραφείο τελετών! Θυμήθηκα τον ήρωα του Τζερόμ Τζερόμ που άνοιξε μια ιατρική εγκυκλοπαίδεια, διάβασε τα συμπτώματα και ανακάλυψε ότι τα έχει όλα, εκτός από επιλόχεια πυρετό! Από χολέρα και αναιμία μέχρι και λύσσα είχε και προσβλήθηκε επειδή δεν είχε και τον επιλόχειο.
Κάπως έτσι κι εγώ. Έλιωσα το ίντερνετ το βράδυ κι είχα όλες τις σοβαρές ασθένειες μαζί. Ε, λέω τέλος, αύριο πάω με το ζόρι στο γιατρό.
Στην ουρά έξω απ το ιατρείο είχα και μια κουβέντα με μια κυρία. Με ρωτάει:
Ήπιατε;
Ε; Τι δηλαδή;
Χθες ήπιατε;
Όχι, καθόλου, θίχτηκα.
Έχετε κατακόκκινα μάτια, σαν να ξυπνήσατε με χανγκόβερ
Ε, κατέληξα για άλλη μια φορά πως ίσως εγώ πηγαίνω στον ψυχολόγο επειδή δεν αντέχω να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που έχουν περισσότερη ανάγκη για ψυχολόγο από μένα „Ευχαριστώ”, μουρμούρισα, „για το ενδιαφέρον”.
Μπαίνω μέσα στον γιατρό και αρχίζω να του λέω τα συμπτώματα, σχεδόν σαν παρουσιαστής. Φυσικά, αποκορύφωμα τα κόκκινα-κεράσι μάτια μου.
Λες και ήπια, ενώ δεν ήπια, παραπονέθηκα.
Ο γιατρός με κοίταξε, έκανε μια γκριμάτσα:
Μια χαρά τα μάτια σας, μη φαντάζεστε πράγματα
Είδες; Όπως τα λέγαμε, οι λάθος άνθρωποι πάνε στον ψυχολόγο. Με μέτρησε πίεση, σφυγμό, οξυγόνο. Μου έκανε και ερωτήσεις. Από τις απαντήσεις, κάπως μου φάνηκε ότι μάλλον είναι κάτι χειρότερο από απλή ημικρανία
Να κάνουμε μια μαγνητική εγκεφάλου; Να πληρώσω, δεν υπάρχει θέμα, του πρότεινα. Είχε και το ίντερνετ τέτοια συμβουλή. Ξέρεις πως είναι το βράδυ, μέσα στη μαυρίλα, βγάζεις μόνος σου πτυχίο νευρολόγου.
Για αρχή να μην αγχωθούμε. Θα δουλέψουμε με τα αγγεία και θα κάνουμε εξετάσεις. Αν χειροτερέψεις, το βλέπουμε.
Εκείνο το βράδυ, όμως, δεν άντεχα άλλο. Έκλαιγα και σκεφτόμουν πως στα 40 μου έχω κάνει μόνο δυο παιδιά και έγραψα δέκα βιβλία. Δεν ήξερα αν ήταν αρκετά ή λίγα
Τα παιδιά μικρούλια ακόμα Τα βιβλία, ατελή. Στο καινούργιο, στη σελίδα 16, μια τυπογραφική! Αχ, έλεγα, θέλει κι άλλο μεγάλωμα, τα παιδιά και οι εκδότες μου
Γύρισα σπίτι μετά τον γιατρό, πήρα τα παιδιά από το νηπιαγωγείο, πήρα τα χάπια που μου έγραψε και τα ήπια. Έπεσα ξερή στο κρεβάτι.
Έρχονται τα παιδιά:
Έχουμε κάτι να φάμε;
Έχουμε αλλά πρέπει να μαγειρέψουμε Μισό
Το κεφάλι δεν με πονούσε πια τόσο, αλλά ήμουν εξάντληση-Νικολούλη. Τρεις μέρες στο κρεβάτι σου λέει Ο Δήμος πήγε και έφτιαξε μόνος του αυγά και ζέστανε μακαρόνια.
Έφτιαξα στην Αλεξάνδρα, θες να σου φέρω κι εσένα στο κρεβάτι; με ρώτησε όλο περηφάνια.
Ε, εκεί μαλάκωσε η καρδιά μου. Έχω μεγάλο γιο! Έτοιμο άνθρωπο! Δεν θα χαθεί!
Όχι, αγάπη μου, δεν πεινάω πολύ. Μπράβο, είσαι σπουδαίος.
Μάλιστα, είπε κι έφερε δίσκο με φρούτα. Μαμά, εδώ έχει ακτινίδια. Έχουν περισσότερο βιταμίνη C κι από πορτοκάλια! Και μήλα, έχουν σίδηρο. Και μανταρίνι για τα μάτια, μην μαυρίσει εκεί στα φρούτα.
Έλιωσα από περηφάνια. Ο δικός μου! Ο δικός μου φροντιστής! Κατευθείαν καλύτερα αισθάνθηκα.
Μετά, ο Δήμος είπε να πάει στο σούπερ μάρκετ.
Πού πας;
Τελείωσε η τροφή της γάτας, απάντησε.
Και πάρε και παγωτό! φωνάζει η Αλεξάνδρα. Κι εμένα τελείωσαν τα δικά μου αποθέματα
Η Αλεξάνδρα μπαίνει στο δωμάτιό μου σοβαρή και με στυλ: γυαλάκι, ρόμπα, βαλιτσάκι με ψεύτικα εργαλεία. Η „γιατρός” σου λέει! Όλο κέφι: „Λοιπόν, ασθενή, πάμε να σε γιατρέψουμε; Να σου κάνω μια ενεσούλα;”
Πες με „μαμά”, μη με φωνάζεις „ασθενή”
Όταν γίνεις καλά θα είσαι μαμά. Άνοιξε το στόμα!
Ανοίγω.
Εσείς ακτινίδιο φάγατε και δε μου αφήσατε;!
Πάρε όσο θες, τής δίνω το πιάτο.
Ήθελα, αλλά φάγαμε αυγό και περιμένω το παγωτό που θα φέρει ο Δήμος. Για πάμε να σε ακούσω
Βάζει πλαστικό στηθοσκόπιο.
Κάθε βράδυ πίσω σου τρέχω μ ένα βιβλίο, να με ακούσεις εσύ. Και δεν με ακούς!
Ωχ, γιατρέ μου, μουρμουράει σοβαρή. Μιλάτε πολύ και τρέχετε για τα παιδιά. Συνταγογραφώ ένεση και παγωτό. ΑΝ ο Δήμος φέρει για όλους. Διαφορετικά; Έπρεπε να το ζητήσετε!
Δηλαδή, δεν θα μ αφήσει να φάω παγωτό αυτή η ασθενής μαμά;
Αντί απάντησης, μου δίνει γρήγορα μια „ένεση” στο πόδιμε το ψεύτικο σύριγγα.
Πονάει! γελάω.
Έτσι πρέπει! Για να γίνετε καλά!
Πραγματικά, ήδη αισθανόμουν καλύτερα. Και με το παγωτό που στο τέλος έφερε ο Δήμος για όλους, ήμουν μια χαρά! Το κεφάλι μου δεν μ έπιανε, δυνάμεις επέστρεφαν, και τα μάτια μου είχαν πάλι το γαλάζιο τους.
Έπαιξα λίγο ακόμα την άρρωστη μαμά, αλλά το βράδυ το παραμύθι στην Αλεξάνδρα το διάβαζε ο Δήμος. Και ποιο βιβλίο διάλεξε; Την „Κυκλοπαίδεια”!
Είναι εγκυκλοπαίδεια για κύκλωπες, έκανε πλάκα ο Δήμος.
Διαβάσανε τον Κρόνο, τους δεινόσαυρους, κι ύστερα για τα γαλακτερά δόντια. Παραλίγο να μαλώσουν αν είχαν οι δεινόσαυροι παιδικά δόντια. Εγώ άκουγα τη μουρμούρα, συνέθλιβα από ευτυχία, αγάπη και μια γλυκιά αίσθηση ζωής που μόνο αυτά σου δίνουν.
Έπλυνα προίκα γιατί χύθηκε το ακτινίδιο κι έγινα χάλια. Και μετά, οι τρεις μας χωθήκαμε αγκαλιασμένοι στον ύπνο.
Σου έκαναν τίποτα τα χάπια; με ρώτησε ο γιατρός το πρωί.
Έγνεψα „ναι”. Μόνο που αυτά που με έσωσαν ήταν άλλα αυτά τα παιδάκια-γλυκά μου. Εκείνα που σε γεμίζουν ζωή αντί για πόνο, χαρά αντί για λύπη, ευτυχία αντί για θυμό.
Αγκαλιάστε τα παιδιά σας, κι ας είναι ψηλότερα από εσάς. Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο απ αυτή την αγκαλιά. Εκτός ίσως από μια φέτα ακτινίδιο, γεμάτη βιταμίνη C!
