Ξέρεις, φίλε μου, καμιά φορά η ζωή σου δίνει ό,τι δεν περιμένεις. Ο κύριος Μιχάλης Παπαγεωργίου ήταν εργάτης σε μια μικρή ξυλεία λίγο έξω απ το Καρπενήσι. Εκείνη τη μέρα είχε μόλις πληρωθεί, με τα ευρώ στις τσέπες του, όταν έμαθε πως η γυναίκα του, η Χρυσάνθη, γέννησε κόρη. Όχι γιο.
Στενοχωρήθηκε τόσο πολύ που έφυγε απ το σπίτι, πήγε στη μάνα του, στη Μονή Παναγίας στην απέναντι πλαγιά, αφήνοντας πίσω την Χρυσάνθη και το μωρό ένα μικρό κοριτσάκι που θα ονόμαζε Δήμητρα, μπας και μαλακώσει ο Μιχάλης από τ αντρικό ηχόχρωμα του ονόματος.
Η Χρυσάνθη γύρισε σπίτι μετά από λίγες μέρες, βρίσκοντας το σπίτι άδειο. Έκατσε με το μωρό στα χέρια κι έκλαψε ήσυχα. «Ποιος θα το λεγε, κοριτσάκι μου, πως θα μας χώριζε η γέννησή σου;» σκεφτόταν.
Ο Μιχάλης ήταν σκληρός, αυταρχικός σε όλους έλεγε πως ήθελε «συνέχεια», κάποιον να πάρει τ όνομά του. Τρεις αδερφές είχε, ένιωθε πως το βάρος της οικογένειας είχε πέσει πάνω του. Και τώρα; Μια «άχρηστη κοπέλα», όπως έλεγε.
Η μάνα του Μιχάλη πήγαινε, τον έπειθε: «Γύρνα πίσω, αίμα σου είναι», αλλά εκείνος κουβέντα «αν δεν διώξει το κορίτσι, δεν πατάω».
Η Χρυσάνθη δεν είχε επιλογή, χώθηκε δουλειά κι αγροτικά. Η Δήμητρα μεγάλωνε γερή και χαμηλοβλεπούσα, πρώιμα δυναμική. Στα νήπια, η Δήμητρα ήταν η αρχηγός: έξυπνη, γρήγορη, τολμηρή. Έφτιαχνε τη μικρή αυλή δικό της βασίλειο, δεν φοβόταν κανέναν.
Ο Μιχάλης, στο μεταξύ, βρήκε παρηγοριά στη χήρα του χωριού, τη Ζωή από τα Καμένα Βούρλα είχε δυο δικά της παιδιά, μα αυτή του υποσχόταν γιο. Πέρασαν δυο χρόνια και τίποτα. Ο Μιχάλης άρχισε να δυσπιστεί, ειδικά όταν βρήκε βότανα στο σπίτι της Ζωής. Ένας ψίθυρος στο χωριό για μάγια τον έδιωξε μαζεύει πράματα και επιστρέφει σπίτι.
Όταν πρωτοείδε τη Δήμητρα, τρία κιόλας χρονών, τον κοιτούσε κατευθείαν στα μάτια, με ύφος που μάλλον τον έκανε να νιώθει επισκέπτης παρά πατέρας. Εκείνη απλώς τον παρατηρούσε, δεν άπλωσε καν χέρι για το γλύκισμα που της προσέφερε.
Τα χρόνια περνούσαν. Ο Μιχάλης γινόταν πότε βροντερός, πότε σιωπηλός, πάντα απόμακρος. Και η Δήμητρα, κι ας ήταν παιδί, συχνά βρισκόταν μπροστά στη μάνα της: «Άμα ξαναπιάσεις τη μαμά, θα φωνάξω την αστυνομία!» του λεγε, κι ας έτρεμε, με γροθιές μικρές, παιδικές.
Όταν, με τα χρόνια, γεννήθηκε ο πολυπόθητος γιος (τον βάφτισαν Γιώργο), όλο το βάρος έπεσε στον ανύποπτο ώμο της Δήμητρας αυτή τον φρόντιζε, τον μεγάλωνε, του άλλαζε πάνες.
Η Δήμητρα στάθηκε πάντα βράχος. Δε μάσαγε. Στα εφτά της, αν ο πατέρας της δοκίμαζε να τη χτυπήσει, εκείνη στεκόταν, δε δάκρυζε. Μέχρι που μια φορά, έφερε τον κοντινό αστυνόμο με τη χαρακτηριστική γραβάτα ο Μιχάλης τα χρειάστηκε για τα καλά, πάτησε φρένο, την είδε αλλιώς από εκείνη τη μέρα.
Πάντα αθόρυβα, η Δήμητρα μεγάλωνε. Έκανε για όλους. Όταν τελείωσε το γυμνάσιο, το πε καθαρά: «Θα πάω Αθήνα να σπουδάσω.» Ο Μιχάλης έγινε κατακόκκινος: «Κι από πού τα λεφτά, ρε κορίτσι μου; Θα κάθεσαι στον σβέρκο μας;» Εκείνη του απάντησε: «Εγώ δεν ζήτησα τίποτα! Εσύ βγάλε πέρα τα μικρά.»
Ανάμεσα στα μούτρα και τις φωνές, η Δήμητρα φεύγει με μια πάνινη τσάντα, λίγο ψωμί, τα λιγοστά χρήματα που μάζεψε η Χρυσάνθη κάτω απ το στρώμα. Δουλεύει σε καφετέρια τα βράδια, σπουδάζει τεχνολογία στην ΑΣΠΑΙΤΕ. Η συγκάτοικός της, η Ελπίδα από τα Τρίκαλα, χαζογελάει: «Μα πότε προλαβαίνεις εσύ, Δήμητρα;»
Εκεί, κάπου στον τρίτο χρόνο, εμφανίζεται ο κύριος Ανδρέας Κωνσταντίνου, βαφτισμένος καθηγητής υδραυλικών νέος στην ηλικία, αγαθός, φούλ nerd, με γυαλιά. Τα παιδιά στην τάξη αδιάφορα, μα μόνο η Δήμητρα σηκώνεται και πετάει: «Όποιος κάνει φασαρία, θα βγείτε έξω! Θέλω να περάσω, όχι να χάσω χρόνο!» Της ρίχνει βλέμμα ανυποχώρητος, της χαμογελά αμήχανα κι αυτή η σκηνή αρχίζει μια σχέση βαθιάς εκτίμησης.
Σπάνια γύριζε στο χωριό. Ο μικρός αδερφός, ο Γιώργος, πήρε τον δρόμο του, η μικρή αδερφή, η Νίκη, ήρεμη, διστακτική. Ο Μιχάλης, κάθε φορά που συναντούσε τη Δήμητρα, κρατούσε στάση: ψυχρός, απόμακρος. Εκείνη, όμως, κάθε φορά βοηθούσε ήρεμα φαγητό, λίγα ευρώ, ένα χάδι στη μάνα.
Φτάνοντας στο τέλος των σπουδών, η Δήμητρα γνωρίζει τυχαία τον Βασίλη, έναν από απέναντι, ψήλος, λιγομίλητος, τεχνίτης στον μυλωνά της γειτονιάς. Εκείνος γοητευμένος με την αξία της, αποφεύγει τα πολλά πολλά ώσπου της ζητά να την παντρευτεί. Εκείνη διστάζει, μα δέχεται. Ταπεινός ο γάμος, ζουν μαζί σε ένα διαμέρισμα του Δήμου.
Το πρώτο παιδί, η μικρή Χαρά, γεννιέται και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Ο Βασίλης γίνεται αδιάφορος, αρχίζει να χάνεται στα καφενεία και κάποια στιγμή η Δήμητρα του λέει: «Ή γίνεσαι άνθρωπος ή χώρισε με». Είχε πάρει φωτιά η καρδιά της δεν άντεχε να την εξευτελίζουν όπως εξευτέλισαν τη μητέρα της. Χώρισε.
Εργάστηκε σαν τεχνικός σε εργοστάσιο, έβγαζε το ψωμί της, η μικρή στη τη γιαγιά τα πρωινά. Τα βγάλε πέρα. Ο αδερφός της σπούδασε ηλεκτρολόγος, η αδερφή παντρεύτηκε τρακτερίστα. Η Ελπίδα, η καλή της φίλη, κατάλαβε κι αυτή γρήγορα πως οι γάμοι με «υποσχέσεις» γρήγορα διαλύονται.
Κάποια στιγμή, εκεί που δεν το περίμενε, συναντά πάλι τον καθηγητή της, τον Ανδρέα, στο σούπερ μάρκετ. Έχει κι εκείνος πίσω του διαζύγιο, γιο φοιτητή, και ζει μόνος του σ ένα μικρό σπίτι έξω απ την Αθήνα, στη Δροσιά. Πιάνουν την κουβέντα για τα παλιά, γελάνε, συστήνει τη μικρή Χαρά και κάπως έτσι γίνεται σιγά σιγά το πρώτο βήμα.
Μια μέρα της λέει: «Θέλω να σε φιλοξενήσω στο εξοχικό να σε γνωρίσω στον χώρο μου.» Πάνε, περνάνε υπέροχα, ήσυχα. Εκεί, δυο τύποι με κουκούλες πάνε να τους ληστέψουν εργαλεία, αλλά η Δήμητρα, τολμηρή ως συνήθως, αρπάζει μια αξίνα και βγαίνει μπροστά: «Αν τολμήσετε, θα σας κάνω κομμάτια!» Δειλιάζουν και φεύγουν. Ο Ανδρέας ανακαλύπτει στη Δήμητρα μια δύναμη που δεν είχε ξαναδεί.
Μέσα σ έναν μήνα της κάνει πρόταση γάμου: «Δεν έχω πολλά, αλλά σ αγαπάω και θέλω να είμαστε οικογένεια. Θέλω και τη Χαρά δικιά μου κόρη.» Η Δήμητρα συγκινείται, λέει το ναι. Γάμος απλός, χαρούμενος λίγοι φίλοι, τα αδέρφια, η μάνα, ακόμα κι ο πατέρας ο δύστροπος. Ο Μιχάλης στέκεται απόμακρος, μα στο τέλος πλησιάζει τον Ανδρέα: «Να μου την προσέχεις. Η Δήμητρα έχει δυνατή καρδιά, αλλά είναι καλή, σαν τη μάνα της».
Περίεργο, ε;
Τα χρόνια κυλούν. Το σπίτι στη Δροσιά ανθίζει παράθυρα με βασιλικούς, καναρινί τοίχοι, αυλή με αχλαδιές και παιδικές φωνές. Η Χαρά περνάει Πανελλήνιες, ο Γιώργος έχει δικά του παιδιά, κι η Νίκη κάθε μήνα πάει να βοηθήσει στα μελίσσια.
Ο Μιχάλης, γερασμένος πια, πέρασε από σιωπή σε τρυφερή ανοχή άρχισε να εκτιμά τη Δήμητρα, να εμπιστεύεται τα εγγόνια του σ αυτή, να λέει σιγανά λόγια αγάπης στη Χρυσάνθη. Πόσο αλλάζει ο άνθρωπος, τελικά!
Ένα βράδυ του φθινοπώρου, στην αυλή με ουζάκι και τυρί, η μικρή Χαρά ρωτά τη Δήμητρα: «Μαμά, είσαι ευτυχισμένη;» Κι εκείνη την κοιτάζει, τον Ανδρέα δίπλα της, κοιτάει τον ουρανό και τα αρώματα από τον βασιλικό και ξέρει πως όλον αυτόν τον πόνο τον έσκαψε και τον έκανε δέντρο. Και απαντά: «Ναι, είμαι ευτυχισμένη».
Ο Ανδρέας της πιάνει το χέρι. Ο ουρανός ροδί, τα φώτα ανοίγουν στο χωριό, κι η ζωή συνεχίζεται όχι πάντα εύκολη, μα επιτέλους με σιγουριά, ζεστασιά και αμοιβαίο σεβασμό. Έτσι όπως αρμόζει σε κάθε γυναίκα που έμαθε να στέκεται στα πόδια της και να κάνει τον κόσμο να τη σέβεται.
