Ο πατέρας δεν είναι λιγότερος από τη μητέρα
Η Άννα γνώρισε τον δεύτερο σύζυγό της σε ένα εθελοντικό πρόγραμμα στα Μετέωρα, όπου προστάτευαν φωλιές σπάνιων πουλιών από λαθροθήρες. Είχε πάει εκεί με τον δεκάχρονο γιο της, τον Στέλιο.
Ο Αντώνης ήταν η ψυχή και η κινητήρια δύναμη της ομάδας βιολόγος με πάθος και φωτεινά μάτια. Τα πρωτότυπα ταξίδια οργάνωνε με τον παιδικό του φίλο, ένα χόμπι που είχε εξελιχθεί σε διέξοδο και επιπλέον εισόδημα.
Σε τρεις μέρες, η Άννα γλίστρησε σε βρεγμένες πέτρες και στραμπούληξε τον αστράγαλό της. Ο Αντώνης, εκτός από ενθουσιώδης, ήταν και γιατρός. Έδεσε σφιχτά το πόδι της, τη μετέφερε μέχρι τη σκηνή της και όλη την εβδομάδα τη φρόντιζε σαν παιδί.
Μέχρι ο Στέλιος να βοηθά με ενθουσιασμό τους επιστήμονες, οι μεγάλοι κατάλαβαν πως μεταξύ τους είχε γεννηθεί μια σπίθα. Κράτησαν όμως αποστάσεις και οι δύο είχαν δύσκολες εμπειρίες στη ζωή και δεν παραδόθηκαν εύκολα στην ευφορία του έρωτα.
Μετά τις διακοπές, η Άννα βυθίστηκε στη δουλειά της: έκανε τα πάντα για να ξεχάσει τη φευγαλέα αυτή ρομαντική περιπέτεια. Ο Αντώνης νόμιζε επίσης πως ήταν απλώς μια τουριστική περιπέτεια, αλλά σε δύο εβδομάδες αναζητούσε ήδη τη διεύθυνσή της…
Σε έξι μήνες συγκατοίκησαν, και έναν χρόνο μετά παντρεύτηκαν.
Ο Αντώνης αφοσιώθηκε στον ρόλο του πατέρα πάντα ήθελε παιδιά, αλλά η δουλειά και τα χόμπι του δεν του άφηναν χρόνο. Ο Στέλιος, μεγαλωμένος με τη μητέρα και τη γιαγιά του, λατρεύει τον πατριό του και σύντομα τον αποκαλούσε «μπαμπά». Αγόρασαν ένα ευρύχωρο διαμέρισμα με θέα στο πάρκο και άρχισαν να σχεδιάζουν να αποκτήσουν μαζί παιδί. Η Άννα ονειρευόταν μια κόρη και ο Αντώνης συμφώνησε. Είχαν ήδη αποφασίσει το όνομα Ειρήνη. Η ζωή φαινόταν ιδανική.
Όλα άλλαξαν όταν γεννήθηκαν δίδυμα μαζί με την Ειρήνη, απέκτησαν και γιο, τον Μίλτο. Η Άννα βυθίστηκε στο χάος από πάνες, πουρέ και αϋπνία. Η μητέρα της βοηθούσε όσο μπορούσε. Ο Αντώνης, για να συντηρήσει την διευρυμένη οικογένεια, ξεκίνησε δουλειά σε φαρμακευτική εταιρεία ταξίδια, αναφορές, μόνιμη απουσία. Σύντομα, έπιασε τον εαυτό του να μην θέλει να επιστρέψει στο σπίτι, όπου τα μωρά έκλαιγαν ασταμάτητα και η κουρασμένη γυναίκα δεν μπορούσε να μιλήσει μαζί του ουσιαστικά.
Πίστευε πως ο «κουβαλητής» δικαιούται προσωπικό χώρο και ξεκούραση. Η Άννα θεωρούσε πως τα παιδιά είναι κοινή ευθύνη και ο σύζυγος οφείλει να συμμετέχει στην καθημερινότητα. Οι καυγάδες και οι αποστάσεις όλο και αυξάνονταν, κάθε συζήτηση κατέληγε σε διαμάχη για τα οικογενειακά καθήκοντα.
Το παιδικό σταθμό ήρθε ως λύτρωση. Τα δίδυμα δεν είχαν κλείσει τα τρία, αλλά η Άννα μπόρεσε να επιστρέψει στη δουλειά της ως σχεδιάστρια. Ο Στέλιος ήταν πραγματικός βοηθός. Η ένταση στο σπίτι μειώθηκε, αλλά όχι για πολύ.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Αντώνης ερωτεύτηκε. Νέα συνάδερφος, το ίδιο αφοσιωμένη στη δουλειά, ελεύθερη και λαμπερή όπως ήταν κάποτε εκείνος. Έκανε την απιστία και, ο Αντώνης, άνθρωπος με ειλικρίνεια, το ομολόγησε αμέσως στην Άννα και ζήτησε να χωρίσουν.
Θα βοηθάω πάντα εσένα και τα παιδιά, σου το υπόσχομαι. Το θέμα του σπιτιού θα το λύσουμε μέσα στον χρόνο. Αλλά τώρα σε παρακαλώ να πάρεις τα παιδιά και να μετακομίσεις στη μητέρα σου. Τον χωρισμό θα τον ξεκινήσω εγώ.
Δεν είναι άδικο; Αυτό το σπίτι το πήραμε μαζί, σκεπτόμενοι τη μεγάλη οικογένεια είπε ψύχραιμα η Άννα.
Μην περιπλέκεις τα πράγματα! Προτείνω πολιτισμένη λύση! ξέσπασε ο Αντώνης.
Θα το σκεφτώ, απάντησε η Άννα ήρεμα.
Μια εβδομάδα έμεινε να σκέφτεται και ανακοίνωσε την απόφασή της:
Ερωτεύτηκες άλλη. Συμβαίνει. Αλλά τα παιδιά είναι και δικά σου και πάντα θα είναι. Δεν θέλω να μοιραστώ το σπίτι, αν και έχω κάθε δικαίωμα μπορείς να μένεις με τη νέα σύζυγό σου. Μοιράζουμε και τα γονικά καθήκοντα. Παίρνω μαζί μου τον Στέλιο και την Ειρήνη. Ο Μίλτος θα μείνει μαζί σου.
Ο Αντώνης πάγωσε.
Είσαι σοβαρή; Δεν μπορώ να μεγαλώσω μόνος μου προσχολικό παιδί! Εργάζομαι! Το παιδί χρειάζεται μητέρα!
Αλήθεια; είπε η Άννα με έκπληξη. Εσύ ήθελες οικογένεια, δικά σου παιδιά. Να τη η ευκαιρία που ζήτησες! Εγώ επίσης δουλεύω, το ξέρεις; Θέλεις να ξεκινήσεις καινούρια ζωή και να αφήσεις εμένα με τρία παιδιά; Όχι, δεν το δέχομαι. Πάρε τουλάχιστον το ένα. Δίκαιο.
Ξεκίνησε καυγάς.
Ο Αντώνης, έξαλλος, χτύπησε την πόρτα και διέδωσε την ιστορία σε φίλους, συγγενείς, συναδέλφους. Όλοι σοκαρισμένοι. Τηλεφωνούσαν στην Άννα, την πίεζαν, την κατηγορούσαν για σκληρότητα. Η ίδια της η μητέρα δήλωσε πως δεν θα τη συγχωρήσει ποτέ. Η Άννα όμως είχε αποφασίσει: «Γιατί να είναι ο πατέρας λιγότερο σημαντικός από τη μητέρα; Τον αγαπάει! Κι ο Μίλτος δεν είναι μωρό, είναι πολύ ανεξάρτητο παιδί».
Ο Αντώνης, καταβεβλημένος και στριμωγμένος, συμφώνησε. Η δική του μητέρα δεν μπορούσε να βοηθήσει λόγω υγείας. Η νέα σχέση, βλέποντας πόσο δύσκολο είναι να είσαι μόνος πατέρας, εξαφανίστηκε σε τρεις εβδομάδες. Το παιδί δεν χώραγε στα σχέδιά της.
***
Τρεις μήνες πέρασαν.
Ένα βράδυ, η Άννα πήγε να πάρει τον Στέλιο που έμενε με τον πατέρα του. Ο Αντώνης άνοιξε την πόρτα. Το σπίτι ήταν καθαρό, μοσχοβολούσε πουρές, ο Μίλτος έπαιζε με τα τουβλάκια του στο πάτωμα.
Ο Αντώνης ήταν κουρασμένος, αλλά ήρεμος.
Πέρασε είπε σιγανά.
Ο Στέλιος έτρεξε να μαζέψει τα πράγματά του, κι οι δύο έμειναν στην κουζίνα.
Ξέρεις ξεκίνησε ο Αντώνης χωρίς να την κοιτάξει τις πρώτες εβδομάδες σε μισούσα. Νόμιζα πως ήταν η πιο σκληρή εκδίκηση. Μετά γνώρισα απλά τον Μίλτο. Του αρέσουν τα ντοματίνια και τα πορτοκάλια. Φοβάται την ηλεκτρική σκούπα. Λατρεύει τα τουβλάκια. Στην αγκαλιά μου ροχαλίζει αστεία. Κοιμάται μόνο αν του χαϊδεύεις την πλάτη.
Σήκωσε τα μάτια του:
Έγινα πραγματικός του πατέρας. Όχι κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο, κάθε μέρα.
Η Άννα άκουγε χωρίς να μιλά.
Δεν θα ζητήσω συγγνώμη για εκείνα. Όμως σου είμαι ευγνώμων γι αυτό είπε δείχνοντας τον γιο του. Για εμάς.
Το ήξερα είπε η Άννα μετά από λίγο.
Τι ήξερες; Ότι θα τα καταφέρω;
Ασφαλώς. Το σημαντικότερο, όμως, ήξερα πως θα τον αγαπήσεις. Πραγματικά. Μόνο έτσι. Ξέραμε πάντα να είμαστε απόλυτοι Και στην αγάπη, και στη δουλειά, και στη γονεϊκή ευθύνη.
Ήταν εκδίκηση λοιπόν;
Η Άννα χαμογέλασε και βγαίνοντας από την κουζίνα απάντησε:
Όχι. Ήταν ο μόνος τρόπος να ξαναδώ σε εσένα εκείνον τον άνθρωπο που παντρεύτηκα. Και φαίνεται, τα κατάφερα.
Έφυγε, αφήνοντάς τον στη σιωπηλή πια κατοικία με τον γιο τους. Και για πρώτη φορά, και οι δύο κατάλαβαν ότι, παρόλο που ο γάμος τελείωσε, η οικογένεια με κάποιον παράξενο, δύσκολο τρόπο επιβίωσε.
Η ζωή μάς δείχνει ότι η πραγματική αγάπη και ευθύνη δεν έχουν φύλο και ότι η οικογένεια μπορεί να κρατηθεί ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα, αρκεί να βρεθεί ο τρόπος να αγαπά και να φροντίζει ο καθένας τα παιδιά του.
